Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν βλέπω

Ποιός θα μπορούσε να παραδεχθεί ότι όλη του η ζωή είναι μία πλάνη; Ότι εξαπατήθηκε από την ίδια του την φύση η οποία του επιβάλει να μην πέφτει θύμα εξαπάτησης, και πως ο καθένας μας ζει την πιο καλοστημένη απάτη της ανθρώπινης ιστορίας;


Τούτη η πλάνη είναι η πιο θεμελιώδεις που θα μπορούσε να υπάρξει καθώς, ζουμε σε αυτή, μιλάμε, ακούμε, αφήζουμε και οσφρίζουμε μέσα της. Η πλάνη στην οποία αναφέρομαι, όσο και αν θρεψει το τέρας της δυσπιστίας μέσα μας, είναι αυτή των αισθήσεων με πιο ισχυρή αυτήν της όρασης.

 

Κι όμως η επιστήμη του 20ου και 21ου αιώνα κατάφερε μέσα από διάφορα επιτεύγματα του τομέα της και με ένα πλέον ισχυρό κράμα θεωριών να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η όρασή μας, όχι μόνο απλά δεν είναι αξιόπιστο μέσο αντίληψης της υλικής πραγματικότητας, αλλά είναι και περιττά ατελές.

 

 

Για να πεισθείτε, ξεκινώντας από την όραση και με απλά παραδείγματα, μπορούμε να επικαλεστούμε διαφόρων ειδών τεστ παρατηρητικότητας στα οποία οι εξετασθέντες για μία δεδομένη εικόνα μπορούσαν να δουν διαφορετικές οντότητες να αντικατοπτρίζονται, με παράδειγμα το κλασσικό τεστ "λαγός ή γλάρος" που παρουσιάζεται στην ακόλουθη εικόνα. Η επιστήμη έχει κατοχυρώσει το γεγονός ότι η αντίληψη του εξεταζομένου περί της εικόνας ήταν θέμα γενετικό ή εκπαίδευσης και όχι εξυπνάδας. Στον τομέα των πειραμάτων, ο σπουδαιος Αμερικανός ψυχολόγος Job Straton, πεπεισμένος ότι όλες οι αισθήσεις ήταν ένα φίλτρο που μας επέτρεπε να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα, επιχείρησε το εξής: δένοντας το ένα του μάτι με ύφασμα και τοποθετώντας στο άλλο έναν ανακλαστικό φακό που τα αντέστρεφε (τα εβλεπε ανάποδα) όλα στο πεδίο της όρασής του για μια περίοδο, παρατήρησε ότι μετά από ένα δεδομένο χρονικό διάστημα, ο εγκέφαλός του άρχισε να προσαρμόζεται σιγά σιγά στην αλλαγή, περιστρέφοντας την εικόνα τούμπαλιν και βλέποντας τα πάλι όλα φυσιολογικά. Όταν ο Straton αφαίρεσε την μάσκα τα ξαναέβλεπε όλα ανάποδα μέχρι να ξαναπροσαρμοστεί ο εγκέφαλός του.

 

  

Το συμπέρασμα εν τέλει του πειράματος ήταν ότι δεν υπήρχε λάθος ουσιαστικά τρόπος να βλέπεις τα πράγματα, αλλά ένας τρόπος για τον εγκέφαλο να τα αντιληφθεί, προκειμένου να μπορέσει ο ανθρώπινος οργανισμός να ανταπαξέλθει σε αυτον τον κόσμο με βάση την υπαρξιακή του ιδιότητα.

 

Τέλο,ς λαμβάνοντας υπόψη τις τρεις ατέλειες του ματιού μας, μπορούμε να είμαστε πεπεισμένοι πλεόν ότι η όραση μάλλον μας επέτρεπε απλά να ζούμε σε ένα matrix, έναν αντικατοπτρισμό της πραγματικότητας και όχι στην ίδια. Η πρώτη ατέλεια του ματιού είναι ότι επιτρέπει στον άνθρωπο να διακρίνει μέχρι αντικείμενα ενός συγκεκριμένου μεγέθους, χάνοντας έτσι από το πεδίο της όρασής του σκόνη, βακτήρια, κύτταρα, μόρια, άτομα, ηλεκτρόνια κ.ο.κ.


Η δεύτερη ατέλεια του είναι ότι δεν μας επιτρέπει να ξεχωρίσουμε δύο αντικείμενα που τα χωρίζει πολύ μικρή απόσταση μεταξύ τους, π.χ. αν διακρίνουμε από απόσταση ένα δάσος δεν θα βλέπουμε το κάθε δέντρο ξεχωριστά, αλλά ένα ενιαίο πράσινο.


Η τρίτη, είναι η αδυναμία μας να διακρίνουμε ένα τεράστιο φάσμα ακτινοβολιών έχοντας την δυνατότητα να αντιληφθούμε μόνο το 1,25% των ακτινοβολιών, που είναι το ορατό φως.


Ως εκ τούτου η αλήθεια ή μάλλον το "ψέμα" αρχίζει να αποκαλύπτεται. Από αυτές τις τρεις ατέλειες δημιουργούνται ψευδαισθήσεις, όπως αυτές του κενού των αντικειμένων, ψευδαισθήσεις που έχουν ωστόσο προκύψει από παραλήψεις.

 

Και μετά της αληθείας, ιδού η απορία. Πώς είναι δηλαδή πραγματικά ο κόσμος γύρω μας; Θα τον "δω" ποτέ; Αν υποθετικά μιλώντας υπήρχε ένα ον με πολύ ανεπτυγμένες αισθήσεις που μπουρούσε να επικοινωνήσει μαζί μας και να μας πει τι βλέπει, πιθανότατα θα μας έλεγε ότι βλέπει παντού ένα ατελείωτο φως, μία πανδαισία ακτινοβολιών που συνδυάζονται μεταξύ τους και διαπερνούν τα πάντα.

 

Δεν θα έβλεπε εσένα ή το δέντρο δίπλα σου, αλλά μικροσκοπικά σωματίδια να κινούνται παντού προς όλες τις κατευθύσνεις δημιουργώντας μακροσκοπικά ένα ψηφιδωτό που έχει την μορφή σου. Δεν θα έβλεπε ότι σας χωρίζει ένας τοίχος, αλλά θα έβλεπε τα σωματίδια σου πίσω απο μία πολύ πυκνή ομάδα σωματιδίων που δεν μπορεί να διαπεράσει. Δε θα αντιλαμβανόταν ένα σύμπαν με πλανήτες και γαλαξίες με κενό ανάμεσα τους, αλλά ένα τεραστιο χυλό σωματιδίων που αλλού είναι πυκνός και αλλού αραιός.


Στο τέλος θα σου έλεγε ότι οι άνθρωποι είμαστε ένα μείζον ατομιστικό ον, διότι δε μπορούμε να αντιληφθούμε ότι είμαστε ένα με οτιδήποτε στο σύμπαν αλλά και μεταξύ μας, καθώς είμαστε σκλάβοι των αισθήσεών μας. Διότι, «υπάρχουν δύο είδών γνώσεις η γνήσια και η νόθα, στην νόθα ανήκουν η όραση, η ακοή, η όσφρηση, η γεύση και η αφή» - Δημόκριτος

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review