Όχι άλλα «ΠΡΕΠΕΙ»

ΠΡΕΠΕΙ. Έρχεται αυτή η στιγμή που η φωνή μέσα σου λέει «ΠΡΕΠΕΙ». Είναι όμως η πραγματική φωνή του εαυτού σου, ή η ηχώ από τους γύρω σου; Υπάρχει επιλογή «αθόρυβο»;

Συχνά φαντάζεσαι τον εαυτό σου στο μέλλον. Ονειροπολείς. Φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε ένα ιδανικό περιβάλλον, όπου τα όνειρά σου έχουν γίνει πραγματικότητα. Είσαι ευτυχισμένος. Ολοκληρωμένος. Όταν όμως προσγειώνεσαι απότομα στο τώρα, αναρωτιέσαι ποιο είναι αυτό το μαγικό εισιτήριο για το ιδανικό σου μέλλον. Είναι τα «ΠΡΕΠΕΙ» που οφείλεις να ακολουθείς; Ή μήπως είναι η καρδιά σου; Το ένστικτό σου; Η τύχη; 

 

ΠΡΕΠΕΙ να διαβάσεις. ΠΡΕΠΕΙ να είσαι τυπικός. Πρέπει, πρέπει...

 

Σχεδόν στον καθένα όμως περνά η ίδια σκέψη από το μυαλό. Μήπως χάνουμε κάτι μέσα σε όλη αυτή την τρελή καθημερινότητα των «ΠΡΕΠΕΙ»; Μάλλον, ναι. Χάνουμε τον εαυτό μας. Χάνουμε τη μοναδικότητά μας. Καταλήγουμε παγιδευμένοι σε μία ρουτίνα που μας πνίγει. Διστάζουμε να πούμε όχι. Εγκλωβιζόμαστε σε μία ζωή που δε μας ανήκει. Συμβιβαζόμαστε. Δεν αναγνωρίζουμε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό. Έχουμε πειστεί πως για να πετύχουμε τους στόχους μας, θα πρέπει να «ΠΡΕΠΕΙ».

 

Δε θα συμφωνήσω. Ή τουλάχιστον, θα ήθελα να μη συμφωνήσω. Δε γίνεται να ζήσεις τα πιο δημιουργικά σου χρόνια κάτω από ένα τυποποιημένο «ΠΡΕΠΕΙ». Το μοναδικό «ΠΡΕΠΕΙ» που πρέπει να ακολουθείς, είναι εκείνο της καρδιάς σου. Κάνε μια τρέλα. (Αντί)δρασε. Ξέφυγε από τη ρουτίνα σου. Αφού δε σου αρέσει, γιατί το κάνεις; Το παν είναι να ανάψει η πρώτη σπίθα. Κάθε αρχή και δύσκολη. Το να ξεφύγεις από κάτι που έχεις συνηθίσει, που στο έχει επιβάλλει το περιβάλλον σου - ηθελημένα ή μη, δεν είναι εύκολο. Εκεί δεν υπάρχει κάποιο «ΠΡΕΠΕΙ» να σε καθοδηγήσει. Ευτυχώς ή δυστυχώς - δε ξέρω. Πάντως δεν υπάρχει. Είναι η δική σου προσπάθεια που θα σε βγάλει από το αδιέξοδο.

 

Και μέσα σε όλα, έχουμε και τον φόβο. Τον φόβο για το άγνωστο. Ακολουθώντας μία προκατασκευασμένη, μία προκαθορισμένη πορεία, αυτός ο φόβος δεν υπάρχει. Ξέρεις που θα καταλήξεις - ή έστω ξέρεις περίπου πως θα είναι. Όταν όμως τολμάς, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν επιτρέπω πλέον στον εαυτό μου αυτό τον φόβο. Θα κάνω τον φόβο κίνητρο.

 

 

Ο παράγοντας τύχη είναι σημαντικός. Αν και μερικές φορές νιώθω λίγο τεμπέλης που τα αφήνω λίγο στην τύχη, έχω καταλήξει πως μάλλον δεν είναι και τόσο τεμπελιά. Βέβαια, όταν λέμε τύχη, δεν εννοούμε να είμαστε στον καναπέ και να περιμένουμε το θαύμα. Ακολούθησε τη τύχη σου. Το ένστικτό σου. Δε μπορεί - κάπου θα σε βγάλει. Ακόμη και σε λάθος προορισμό να βρεθείς, τουλάχιστον θα είναι ο δικός σου δρόμος. Εσύ τον κυνήγησες. Εσύ τον χάραξες. Εσύ θα γευτείς την επιτυχία ή την αποτυχία. Παραμένεις εσύ. Φαντάσου να αποτύχεις ακολουθώντας αλλεπάλληλα «ΠΡΕΠΕΙ»;

Ζαλίστηκα κι εγώ με τόσα «ΠΡΕΠΕΙ». Νομίζω ότι μπροστά σε κάθε ένα από αυτά, παίρνω φόρα και χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο. Και είπα στον εαυτό μου ότι θα προσπαθήσω να κάνω κάτι που πραγματικά θα τον ευχαριστήσει. Κάτι να το χαρώ. Κι όχι επειδή «ΠΡΕΠΕΙ» αυτή τη φορά, αλλά επειδή το θέλω αληθινά.

 

                  ~ 

Εδώ στου δρόμου τα μισά

έφτασε η ώρα να το πω

Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ

γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα

 

Στ' αληθινά στα ψεύτικα

το λέω και τ' ομολογώ

Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ

μες στη ζωή πορεύτηκα

 

Όσο κι αν κανείς προσέχει

όσο κι αν τα κυνηγά

Πάντα πάντα θα 'ναι αργά

δεύτερη ζωή δεν έχει.

 

Το παράπονο - Οδυσσέας Ελύτης

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review