Η δική μου εμπειρία Erasmus – Wageningen, the Netherlands 2013

"Erasmus". Μία λέξη που κάνει το μυαλό μου να πλημμυρίζει με άπειρες σκέψεις και την καρδιά μου με χιλιάδες συναισθήματα. Για πολλούς το Erasmus είναι μία ευκαιρία διακοπών και καλοπέρασης, κάτω από την ομπρέλα των σπουδών και του διαβάσματος. Για μένα ήταν κάτι παραπάνω. Μία εμπειρία ζωής που μου έδειξε ποια είμαι και ποια μπορώ να γίνω.

Είναι τόσα αυτά που έχω να μοιραστώ, μα είναι δύσκολο πράγμα να αποτυπώνεις στο χαρτί σκέψεις και συναισθήματα! 

Στη δική μου ιστορία όλα ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα και έναν καφέ σε μία πιεσμένη περίοδο της ζωής μου. Ξεκίνησε ως όνειρο λέγοντας "Αχ, τι ωραία που θα ήταν να πηγαίναμε όλες μαζί Erasmus", και χωρίς να το καταλάβω ένα χρόνο μετά, ύστερα από πολύ τρέξιμο (η γνωστή γραφειοκρατία του ελληνικού συστήματος) και 2ες, 3ες, 4ες σκέψεις, βρέθηκα να φτιάχνω βαλίτσες για Ολλανδία. 

 

 

Στην Ολλανδία έμεινα σε ένα χωριό, το Wageningen, που απέχει μισή ώρα με το τρένο από τη μαγευτική Ουτρέχτη. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι η ζωή εκεί δεν είναι ιδιαίτερα έξαλλη - κάθε άλλο θα έλεγα. Παρόλα αυτά, είχα βρει τρόπους να διασκεδάζω και να περνάω καλά. Πράγματα και ευκαιρίες που η ζωή μου στην Ελλάδα δε μου τα προσέφερε. Ποδηλατάδες στην εξοχή, άραγμα στα γρασίδια με καλή παρέα πίνοντας μπύρες, bbq , ξενύχτια ως την ανατολή του ηλίου, εκδρομές και περιπλανήσεις σε άγνωστα μέρη με μόνη καθοδήγηση το ένστικτο και πολλά άλλα, που όταν τα αναπολώ ένα πλατύ χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό μου. Ξέρετε τι ωραίο αίσθημα είναι να είσαι στην αποβάθρα του τρένου μαζί με φίλους, κρατώντας από ένα εισιτήριο στο χέρι, και να λες κοιτώντας το χάρτη "Λοιπόν, που λέτε να πάμε σήμερα;" ; Μακάρι να μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό πιο συχνά! Μακάρι να μην ήμασταν τόσο κολλημένοι και δεσμευμένοι στη ρουτίνα της ζωής μας. Όσο σκέφτομαι αυτούς που προσπάθησαν να με αποτρέψουν, επειδή τάχα θα έχανα ένα χρόνο από τις σπουδές μου με πιάνει τρέλα! Εδώ έχανα τον εαυτό μου μέσα στα βιβλία και στους συμβιβασμούς της καθημερινότητας. Χαίρομαι όμως γιατί από την 1η κιόλας μέρα που βρέθηκα στην Ολλανδία, αποδείκνυα πόσο έξω είχα πέσει όλα αυτά τα άτομα! Όχι μόνο δε καθυστέρησα με τις σπουδές μου, αλλά βρέθηκα ένα σωρό βήματα μπροστά. Γύρισα τη φορά του παιχνιδιού, επανεξέτασα τους κανόνες και ξανασυστήθηκα με τον εαυτό μου. Πλέον μπορώ να εκφράζομαι ουσιαστικά, ξέροντας τι θέλω να πετύχω στη ζωή μου. 

 

 

Για να είμαστε ρεαλιστές, τα πράγματα στην Ολλανδία δεν ήταν πάντοτε ρόδινα. Βίωσα δύσκολες καταστάσεις, στιγμές που δεν ήθελα να βλέπω άνθρωπο – ούτε καν την κολλητή μου που είχαμε πάει μαζί Erasmus, φάσεις τρομερής καταπίεσης και τρέλας. Οι Ολλανδοί είναι άνθρωποι με πρόγραμμα και υψηλές απαιτήσεις. Κι εγώ όμως δε πάω πίσω. Δεν έχω μάθει στην αποτυχία, οπότε ξεζούμιζα τον εαυτό μου προκειμένου να ανταπεξέρχομαι σε όσα μου ανατίθεντο από το Πανεπιστήμιο. Ούτε 1 φορά όμως δε σκέφτηκα ότι είχα κάνει λάθος επιλογή. Δεν υπήρξε ούτε 1 δευτερόλεπτο που να πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη/επιθυμία της επιστροφής. Και αυτό μου έδειχνε ότι είχα πράξει σωστά. Η εμπειρία του Erasmus με "ωρίμασε". Με έκανε να δω τη ζωή με άλλη ματιά. Πιο ουσιαστικά. Ξέρω πλέον που βαδίζω και δε σπαταλώ ενέργεια για πράγματα και καταστάσεις που δε με γεμίζουν 100%. 

Ο κάθε άνθρωπος βλέπει και ερμηνεύει τα πράγματα και τις καταστάσεις από τη δική του οπτική γωνία. Αυτό που έζησα στην Ολλανδία θεωρώ πως ήταν για μένα η υπέρτατη εμπειρία. Μακάρι όλοι οι φοιτητές να βίωναν το Erasmus και να φούλαραν όπως εγώ - με το δικό τους τρόπο βέβαια!

 

 

Το Erasmus μου χάρισε την ελευθερία μου. Την ελευθερία της σκέψης μου. Οι εμπειρίες που έζησα, οι άνθρωποι που γνώρισα, τα μέρη που επισκέφτηκα και οι συζητήσεις που έκανα, έδιωξαν τα βαρίδια των σκέψεων μου και με απελευθέρωσαν. Πλέον νιώθω να πατάω γερά στο έδαφος, κι αν πολλές φορές κοιτώ το μέλλον με αβεβαιότητα βλέποντας ερωτηματικά γύρω μου, αυτό συμβαίνει διότι το Erasmus μου πάρα-άνοιξε τα μάτια και το μυαλό και πια ζητάω το κάτι παραπάνω από τον εαυτό μου.

Ο,τι έζησα μοιάζει με παραμύθι. Ένα ροζ συννεφάκι που μπήκε ξαφνικά στον ορίζοντά μου και με τη βροχή του πότισε και έδωσε ζωή σε όλα όσα υπήρχαν μέσα μου κρυμμένα και θαμμένα.

Η συμβουλή μου: Τολμήστε να ζήσετε παιδιά! Είτε αυτό είναι το Erasmus, είτε μία τρέλα που περνά τώρα από το μυαλό σας. Ξέρω πώς είναι να αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στο "πρέπει" και το "θέλω". Είναι υπέροχο πράγμα όμως να τολμάς να ζεις αυτά που έχεις ονειρευτεί, κι ας φαντάζουν όλα γύρω σου αβέβαια και τρομακτικά. Κλείστε λοιπόν τα αυτιά σας και ξεχάστε αυτά που σας λένε οι άλλοι. Μόνο εμείς ξέρουμε τι μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε αυτό που λέμε "Ευτυχία", και πραγματικά μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας και προσωπικής ικανοποίησης αξίζει όσο τίποτε άλλο.

Κι επειδή αισθάνομαι πολύ ρομαντική ψυχή ύστερα από όσα έγραψα - χωρίς να είμαι όμως, θα κλείσω λέγοντας ότι 1 χρόνο μετά την Ολλανδία και όντας σε μεταίχμιο - αφού ολοκληρώνω τις σπουδές μου, ξέρω ποια θέλω να είναι η εξέλιξή μου ως επαγγελματίας, ξέρω πώς θέλω να ζω τη ζωή μου ως άνθρωπος, και χαίρομαι αυτές τις μικρές χαρές της ζωής. Έχω εκτιμήσει ο,τι μου έχει δοθεί ως σήμερα και δε νιώθω πλέον χαμένη. Επιτέλους ξέρω “που μου παν’ τα τέσσερα”! Μπορεί να ήταν 5 μήνες, αλλά μοιάζουν μια ολόκληρη ζωή! Τόσες αναμνήσεις και τόσες δυνατές στιγμές που δεν θα τις άλλαζα με τίποτα!

 

 

  

   

  

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review