Συλλογισμοί περί φιλίας

Ζούμε στην εποχή που έχουμε διαμορφώσει τον/την ιδανικό σύντροφο, το τέλειο φιλί, την τέλεια σχέση. Άπειρα τραγούδια, ταινίες και βιβλία έχουν διαμορφώσει ήδη πριν από εμάς το πως πρέπει να κυλάει μια ερωτική σχέση, εξωραΐζοντας την και εξαλείφοντας εκ' των προτέρων κάθε αρνητικό στοιχείο, κάθε ίχνος καβγά και προβλήματος. Στον αντίποδα, ένας άλλος θεσμός πιο ''παραμελημένος'' έρχεται στο προσκήνιο. O λόγος για τον θεσμό της φιλίας, που όπως φαίνεται δεν είχε μέχρι στιγμής ''manual'', και δείχνει να ταλανίζει αρκετά την σημερινή νεολαία. Τι είναι λοιπόν η αληθινή φιλία και πάνω σε τι προβλήματα προσκρούει η επίτευξη της;

 

 

Σύμφωνα με την αγαπημένη στο νεανικό κοινό Βικιπαίδεια, η φιλία ορίζεται ως ''Η σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων, με κύριο χαρακτηριστικό την αμοιβαία πλατωνική αγάπη, αφοσίωση και κατανόηση, χωρίς κατ' ανάγκη να υπάρχει συμφέρον, κίνητρο ή ανώτερος στόχος. Είναι να εμπιστεύεται ο ένας τον άλλον, και να είναι ειλικρινείς μεταξύ τους '' .

 

Κατ΄ εμένα κάθε άνθρωπος είναι ένας κύκλος ο οποίος χαράζει μια πορεία. Σε αυτήν την πορεία μπορεί να συναντήσει και άλλους κύκλους, όμως ο κάθε κύκλος έχει το δικό του επίκεντρο και στόχο και μπορεί μόνο να εφάπτεται με τους υπόλοιπους κύκλους, ειδάλλως χάνει το σχήμα και επομένως τη φύση του. Υπάρχουν κύκλοι που αρχίζουν από την ίδια έναρξη, εντούτοις αυτό δεν σημαίνει πως αναγκαστικά θα τερματίσουν ή ακόμη πως θα πορευτούν μαζί. Ωστόσο, υπάρχουν και κύκλοι οι οποίοι στην πορεία της τροχιάς τους μπορεί να βρεθούν στο ίδιο σταυροδρόμι και να αρχίσουν να εφάπτονται, κάτι το οποίο δεν πρέπει να αποκλείουμε, αφού δεν έχει σημασία από που θα αρχίσει κάποιος αλλά που θα καταλήξει. Σημασία έχει πάντα το ταξίδι. Άλλοι θα ακολουθήσουν, κάποιοι θα φύγουν, άλλοι θα σε τραβήξουν πίσω και άλλους θα τους τραβήξεις εσύ προς τα πάνω. Όλα είναι στο χέρι σου, όλα είναι επιλογές. Εξαρτάται από το τι θες εσύ και ποσό έτοιμος και ώριμος είσαι να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα.

 

Και μιας και αναφερθήκαμε στα προβλήματα, ας ανοίξουμε τον ασκό του Αιόλου που όλους ταλανίζει. Πάντα ήμουν της άποψης ότι η φιλία δεν είναι δούναι και λαβείν, ωστόσο υπάρχει ένα σημείο και έπειτα όπου θες τα αισθήματα, ο χρόνος και οτιδήποτε έχεις μοιραστεί με τον άλλον να αναγνωριστούν - έστω και σε έναν ελάχιστο βαθμό. Όταν αυτό δεν συμβαίνει εκνευρίζεσαι ή ακόμα χειρότερα, βάζεις την φιλία σου σε τροχιά ''αποσύνθεσης''.

 

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει βέβαια να σκεφτείς εάν όντως ο φίλος ή φίλη σου δεν σου ανταπέδωσε στο ελάχιστο ότι του ή της προσέφερες, καθώς κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές ανάγκες και βιώματα άρα και διαφορετική αντίληψη, οπότε από την σκοπιά του μπορεί να μην έχει καταλάβει καν ότι εσύ πλέον δεν ικανοποιείσαι από την συναναστροφή μαζί του. Ίσως ακόμη να ορίζει τη φιλία διαφορετικά από ότι εσύ.

 

Αναφερόμενος ουσιαστικά στο επικοινωνιακό χάσμα, ας περάσουμε σε ένα άλλο χάσμα που μαστίζει τους ανθρώπους και άρα τις σχέσεις και τις φιλίες τους, το συναισθηματικό χάσμα.

 

Ζούμε στην εποχή που καθένας μας διεισδύει όλο και πιο πολύ στις ζωές των άλλων, ενώ την ίδια ώρα ο καθένας ζει πιο μοναχικά από τον άλλον.

 

Αυτή η αντίφαση προέρχεται από τον εγωισμό μας. Συχνά κάποιος φίλος με τον οποίο έχουμε μοιραστεί κομμάτι της ζωής μας, βγαίνει από την ''τροχιά'' μας, και τότε επειδή οι σύγχρονοι άνθρωποι απεχθανόμαστε τον πόνο, υποσχόμαστε ότι δεν θα ξανα-εμπιστευτούμε κάποιον, ότι θα κλειστούμε στον εαυτό μας κοκ.

 

Εύκολη λύση η εγωιστική ανύψωση τοιχών περιμετρικά του εαυτού μας, δε νομίζετε; Όλοι μπορούν να το κάνουν, όμως έτσι ποιος είναι πραγματικά χαρούμενος; Εσύ που έχτισες τα τοίχη και ζεις απομονωμένος με ρηχές και ευτελείς σχέσεις ή μήπως οι παλιοί σου φίλοι, που ξαφνικά χάνοντας εσένα, θα χάσουν και ένα κομμάτι του δικού τους εαυτού;

 

Προσωπικά, αντιμάχομαι σε αυτήν την εγωιστική τάση των καιρών. Μάλιστα, είμαι υπέρ της άποψης ότι ο αλτρουισμός μπορεί να αποτελέσει τη μόνη πανάκια στα προβλήματα περί φιλίας. Όταν αναφέρομαι στον αλτρουισμό, μιλώ για ανιδιοτέλεια, να προσφέρεις ένα κομμάτι από το εγώ σου στον άλλον κύκλο για να πλάσουμε την κοινωνία, δίχως να αναμένεις το οτιδήποτε σε αντάλλαγμα. Είναι δύσκολο - το γνωρίζω. Πριν τρεις ακριβώς παραγράφους δυσανασχέτισα και εγώ για το αντίκρισμα που έχουν όσα προφέρω, ωστόσο είναι η μοναδική οδός για να απολαύσεις μια φιλία και να την απολαύσει και ο άλλος. Δίνεις απλά για να πάρεις χαρά από το γεγονός ότι θα δώσεις. Εάν ο άλλος αναγνωρίσει το δώρο σου, τότε να το εκτιμάς και να χαίρεσαι. Εάν πάλι ο άλλος αγνοεί την σπουδαιότητα του δώρου, δεν φταις εσύ, δεν είναι δικό σου λάθος ή έλλειψη. Εσύ προσέφερες ολόψυχα, και για αυτό θα πρέπει να είσαι χαρούμενος. Οπότε προσφέρετε ολόψυχα γύρω σας, γιατί μόνο έτσι θα είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτό είναι αλτρουισμός και ταυτόχρονα η λύση στα προβλήματα περί φιλίας.

 

Υ.Γ. : Αφιερωμένο στους φίλους μου.
Νίκολας Τ.

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review