Μια παπαρούνα ξεπετάγεται από τα σκουπίδια

Λένε κάποιοι ονειροπόλοι ότι μετά από κάθε βροχή ξεπροβάλει ένα ουράνιο τόξο.

Τελικά δεν είναι ονειροπόλοι. Έτσι συμβαίνει. Έτσι πρέπει να συμβαίνει.

 

Κάποτε ο εθνικός μας ποιητής είχε πει τη μαγική φράση: ο πόνος είναι δοκιμή. Όλη μας η ζωή λοιπόν, κάθε μας πράξη είναι μια δοκιμασία. Μια μετάβαση από μια προγενέστερη κατάσταση στέρησης σε μια μεταγενέστερη κατάσταση πληρότητας. Από κάτι μικρό και ασήμαντο, όπως οι σταγόνες της βροχής, γεννιέται κάτι απίστευτα όμορφο, όπως το ουράνιο τόξο. Από κάτι θλιβερό και επίπονο, όπως η μάχη με τη φουρτουνιασμένη θάλασσα γεννιέται κάτι ελπιδοφόρο και σωτήριο, η στεριά.

 

Σε κάθε τι υπάρχει μια σπίθα ομορφιάς. Σαν να ξεπετάγεται μέσα από τα σκουπίδια μια πανέμορφη κόκκινη παπαρούνα. Και τότε είναι που σκέφτεσαι ότι υπάρχουν πολλές τέτοιες παπαρούνες. Στ' αλήθεια πόση αισιοδοξία κουβαλάει στα πέταλά του αυτό το λουλούδι!

 

Δεν είναι τυχαίο ότι ξεπροβάλει στους αγρούς κάπου εκεί κοντά στο Πάσχα. Σα να θέλει να δείξει ότι μετά τα τόσα πάθη του Κυρίου έρχεται η Ανάσταση. Και έρχεται η Ανάσταση, μετά από κάθε πάθος, κάθε ανθρώπου.


Πολλές παπαρούνες λοιπόν υπάρχουν μέσα σε κάθε «σκουπίδι». Θα ήταν ανούσιο αν προσπαθούσαμε μέσα σε λίγες γραμμές να μιλήσουμε για τις παπαρούνες όλου του κόσμου. Δεν ωφελεί, είναι αμέτρητες. Είναι σημαντικό όμως να αναφερθούμε σε μία παπαρούνα ξεχωριστή και ανεκτίμητη, από τις πολλές ξεχωριστές και ανεκτίμητες αυτού του κόσμου. Μια παπαρούνα που ανθίζει σε περίεργα μέρη, κάτω από περίεργες συνθήκες, που φέρει στη γύρη της την ουσιαστική γνώση.


Κάπου εκεί λοιπόν, μέσα στα άχαρα, καταθλιπτικά κτήρια, τα τόσο συμβιβασμένα με την μουντή καθημερινότητα, γεννιέται κάτι πολύ όμορφο. Δίπλα στα ξεχασμένα σκουπίδια της περασμένης μέρας, ένας νέος Πλάτων, με μόχθο και περίσσεια αγάπη προσπαθεί να οδηγήσει τους μαθητές του έξω απ' το σπήλαιο. Και τόσο απλά, ξεστομίζοντας μαγικές λέξεις γεννιέται σε κάθε έδρανο μια μικρή παπαρούνα. Αυτή η παπαρούνα λάμπει, δείχνει το φως για την έξοδο του σπηλαίου. Και εμείς σαν μέλισσες ρουφάμε αχόρταγα τη γεμάτη γνώση γύρη της.
Αυτή είναι η μαγεία της εκπαίδευσης, να μπορείς μέσα από το τίποτα να βρίσκεις τα πάντα!

 

Αυτό είναι το ταλέντο του κάθε Πλάτωνος, να μετατρέπει τα σκουπίδια σε θησαυρούς. Κι αυτό είναι το προνόμιο κάθε μαθητή, να ανακαλύπτει, να επεξεργάζεται και να χρησιμοποιεί πρώτος την καινούρια γνώση.

 

Μέσα στα Πανεπιστήμια, παρά την αποκρουστική τους εμφάνιση, γίνονται κάθε μέρα θαύματα. Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι καθηγητές μεταδίδουν αξίες ζωής. Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι φοιτητές τις ενστερνίζονται. Μετατρέπουν τα αμφιθέατρα σε μηχανή του χρόνου και ταξιδεύουν στις χρυσές εποχές φιλοσόφων και επιστημόνων. Κάθε μέρα ακόμη ένας φοιτητής γίνεται Άνθρωπος, ακόμη ένας καθηγητής γίνεται περισσότερο Άνθρωπος, δίπλα στα σκουπίδια, μαζί με τα σκουπίδια, γεννιούνται άνθρωποι.


Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα. Γιατί μέσα από το Πανεπιστήμιο βλέπουμε τα σκουπίδια και όχι τη γνώση; Γιατί μέσα σε ένα χωράφι βλέπουμε τα χορτάρια και όχι την παπαρούνα; Γιατί μέσα στο σπήλαιο βλέπουμε τις σκιές και όχι το φως; Γιατί επηρεαζόμαστε από τη «μαυρίλα» της βροχής και όχι από την αισιοδοξία του ουράνιου τόξου;

 

Ίσως τελικά να υπάρχουν ονειροπόλοι - ή ίσως να υπάρχουν οι περισσότερο και λιγότερο φωτισμένοι γνωστικά. Η γνώση είναι δύναμη, και οι δυνατοί αποφεύγουν κάθε φεγγαροντυμένη, κάθε «γλυκύτατο ήχο», κάθε φουρτουνιασμένη θάλασσα και φτάνουν ως το τέλος, νικητές. Η γνώση είναι η πιο βαθιά ριζωμένη παπαρούνα.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review