Αν

«Αν». Ποτέ δεν μου άρεσε σαν λέξη. Μου δημιουργούσε αμφιβολίες. Ανασφάλειες. Φόβο για αυτό που που μπορούσε να γίνει και δεν έγινε. Υποθέσεις που μας βασανίζουν, μας πνίγουν, μας στοιχειώνουν. Γιατί; Γιατί σε αυτό το «αν» βλέπουμε πολλές φορές την ευτυχία που περιμέναμε και δεν ήρθε, ή που εμείς με τις επιλογές μας τη διώξαμε.

 

 

Αν δεν είχα συνατήσει εκείνο το βλέμμα, αν δεν συμπεριφερόμουν έτσι, αν δεν έλεγα εκείνο το ψέμα, αν καταλάβαινα. Αν έκανα άλλη επιλογή, αν επέλεγα άλλο δρόμο, άλλη ζωή, άλλη δουλειά, άλλο σύντροφο; Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μου; Καλύτερη ή χειρότερη; Η απάντηση δεν έρχεται ποτέ. Εμπεριέχει αμφιβολία όπως και η έρωτηση. Τότε γιατί αναρωτιόμαστε όμως και αφήνουμε δέυτερες σκέψεις να φωλιάζουν στο μυαλό μας;


Γιατί μας αρέσει να πλάθουμε σενάρια, να ερμηνεύουμε καταστάσεις, να ζυγίζουμε τις επιλογές, να κυνηγάμε την ευτυχία πίσω απο τα «αν». Μαζί με την ευτυχία όμως βρίσκουμε τις περισσότερες φορές και τη δυστυχία, τον πόνο για αυτό που ίσως δεν καταφέραμε, την οργή για εκείνα τα λάθη που κάναμε, την απογοήτευση για τα όνειρα που δεν διεκδικήσαμε, για εκείνες τις στιγμές που μετανιώσαμε, για εκείνες τις προκλήσεις που δεν ανταποκριθήκαμε, για όλα αυτά που δεν τολμήσαμε.


Αν ήξερες, αν με αγαπούσες, αν ήσουν αλλιώς, αν με συγχωρούσες, αν δεν με εκμεταλλευόσουν, αν με βοηθούσες, αν εκτιμούσες κάποια πράγματα, αν ήσουν εκεί για μένα.

 

Όταν απευθύνουμε το «αν» στον εαυτό μας, το βαθύτερο νόημα του είναι η αυτοκριτική. Όταν όμως αφορά τη συμπεριφορά των άλλων, τότε το βάρος του μοιάζει ασήκωτο για εκείνον που το παίρνει στους ώμους του. Γιατί εκείνος γνωρίζει.

 

Όχι με σιγουριά, ούτε με ασφάλεια. Αλλά ελπίζει γιατί βλέπει, αισθάνεται, καταλαβαίνει. Με γνώμονα το συναίσθημα ή τη λογική του. Δεν δίνει εγγυήσεις ούτε περιμένει. Απλώς το «αν» του για κάποιο παράξενο λόγο φαίνεται πιο ισχυρό. Και για αυτό πιο οδυνηρό. Γιατί ξεφεύγει απο την επιρροή του και εξαρτάται απο κάποιον άλλον, που ενδεχομένως δεν συνειδητοποιεί τη σημασία του.

 


Οι άνθρωποι αλλάζουν, μαζί και οι σχέσεις, οι συμπεριφορές, τα όνειρα.Τα περισσότερα «αν» εμφανίζονται όταν μεγαλώνουμε. Σε εκείνο το σημείο αρχίζουμε να κοιτάμε πίσω, σε αυτά που αφήσαμε να φύγουν, σε αυτά που θα είχαν αλλάξει τη ροή της ζωής μας αν τα ακολουθούσαμε, σε εκείνους τους ανθρώπους που ανοίξαμε την πόρτα και σε εκείνους που την κλείσαμε, σε όλα τα ναι και τα όχι, τα πρέπει και τα μη, τα γιατί και τα αλλά.

 

Κρυφή ελπίδα όλων να έχουμε ξεχάσει πίσω μόνο όσα δεν άξιζαν. Κρυφός φόβος να μην πετάξαμε τις καλύτερες ευκαιρίες στα σκουπίδια. Να μην τις παρερμηνεύσαμε, μην τις εκτιμήσαμε όσο έπρεπε, να τις μπερδέψαμε με το σωρό.


Όχι, το «αν» δεν δείχνει το σωστό δρόμο. Δεν δείχνει ούτε την ευτυχία, ούτε την δυστυχία. Αντίθετα δείχνει την ευθύνη που έχουμε όλοι απέναντι στις επιλογές μας. Το υποθετικό φορτίο του παραμένει αόρατο, και για μερικούς ανθρώπους ίσως είναι ανύπαρκτο. Ωστόσο όλοι πρέπει να έχουμε ένα «αν» στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Όχι για να φοβόμαστε, αλλά για να σκεφτόμαστε περισσότερο και να μετράμε καλύτερα τα βήματα μας. Για να μάθουμε να τρέχουμε όταν χρειαστεί, να τολμάμε, να διεκδικούμε, να βλέπουμε καθαρά τους ανθρώπους και τις επιλογές μας.


Για να σβήσεις τα «αν» χρειάζεσαι θάρρος, σκέψη και πράξεις.
Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να αντικαταστήσεις το «αν» με το «να».

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review