Το παιδί που κρύβουμε μέσα μας

Το παρόν κείμενο αποσκοπεί στο να μας αφυπνίσει για λίγα λεπτά - όσο διαρκεί η ανάγνωση - και να μας επαναφέρει σε εποχές αθωότητας. Οι εποχές αυτές είναι απαρέγκλιτα συνδεδεμένες με την παιδική μας ηλικία, που είναι αναμφισβήτητα η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μας.


Σίγουρα οι περισσότεροι από εμάς, κυρίως όσοι μεγαλώσαμε στην επαρχία έχουμε παίξει αναρίθμητες ώρες στις γειτονιές, κάθε λογής παιχνίδια και ως επακόλουθο οι γειτονιές τραντάζονταν και σείονταν από τα γέλια ή τα κλάματα, όταν γέμιζαν με μώλωπες και γρατζουνιές τα πόδια μας.

 

Με την παιδική μας ηλικία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη η οξυμμένη φαντασία μας, κανείς δε μπορούσε να την περιορίσει, ούτε καν οι ίδιοι βάζαμε όρια, απλά την αφήναμε και οργίαζε, σχεδιάζαμε ν΄ ανακαλύψουμε τον κόσμο, μέχρι και εφευρέτες και περιηγητές θέλαμε να γίνουμε. Παράλληλα, μας έλειπε το αίσθημα της αιδούς αναφορικά με τα παιδικά σκιρτήματα, δεν φοβόμασταν να αποκαλύψουμε στον παιδικό μας έρωτα ό, τι νιώθαμε και ακόμη το μάθαιναν και όλοι οι φίλοι μας. Γενικώς, η ζωή μας ως παιδιά χαρακτηριζόταν από απλότητα και μη πολυπλοκότητα.

 

Κάτι τέτοιο όμως, δεν ισχύει στην ενήλικη ζωή μας. Όλα τα βλέπουμε υπό το πρίσμα της πολυπλοκότητας, οι αυξημένοι ρυθμοί των υποχρεώσεων μας, μας οδηγούν στο να λησμονούμε να κάνουμε σχέδια και αμβλύνουν τη φαντασία μας.

 

Το χειρότερο όλων, πως δεν χαμογελάμε συχνά, κι οι πληγές μας δεν είναι οι γρατζουνιές στα γόνατα, αλλά βαθύτερες πληγές.

 

Ακόμη, έχουμε ξεχάσει παντελώς τον αλτρουισμό μας σε θέματα έρωτα. Δεν τολμάμε ν' αποκαλύψουμε τα αισθήματά μας στο άτομο του πόθου μας, και αντ' αυτού προτιμούμε ή τη μοναξιά μας ή να συμβιβαζόμαστε.

 

 

Μήπως κάνουμε οι ενήλικες κάπου λάθος; Η απάντηση είναι μάλλον θετική, κάνουμε λάθος στο ότι θάβουμε βαθιά μέσα μας το παιδί που ήμαστε κάποτε - και δεν εννοώ βιολογικά, αλλά πνευματικά. Τείνουμε να περιπλέκουμε τα πράγματα αντί να τα απλοποιούμε, φερειπείν στον συναισθηματικό τομέα, πόσο πιο όμορφα θα ήταν τα πράγματα αν μιλούσαμε χωρίς εγωισμούς ανοιχτά για το τι αισθανόμαστε, χωρίς να μας νοιάζει αν θα υπάρχει ανταπόκριση ή όχι από την άλλη πλευρά. Πόσο πιο όμορφα θα ήταν τα πράγματα, αν αφήναμε τη φαντασία μας ελεύθερη να μας πάει σε μονοπάτια άβατα και πρωτόγνωρα; Πόσο πιο όμορφο τέλος πάντων θα ήταν αν συνεχίζαμε να κάνουμε σχέδια, παρόλο που είναι αμφίβολο αν θα πραγματοποιηθούν κάποτε, αλλά με αυτά αποκτά ένα νόημα η ζωή μας;

 

Πόσο πιο όμορφο θα ήταν να χαμογελούσαμε που και που, ακόμη κι αν τα πράγματα πάνε στραβά; Πόσο πιο όμορφος και ευτυχισμένος θα ήταν ο κόσμος αν υπήρχαν ενήλικες με καρδιά μικρού παιδιού;


Ίσως ποτέ δεν είναι αργά. Όλοι μπορούμε να ανασύρουμε το παιδί που έχουμε βαθιά κρυμμένο μέσα μας. Τότε ενδεχομένως να συνειδητοποιήσουμε πως τα πράγματα είναι απλά και πως εμείς είμαστε αυτοί που τα περιπλέκουμε. Ποτέ δεν είναι αργά για όνειρα, είτε είναι υλοποιήσιμα, είτε όχι, αυτά αποτελούν την πηγή της ζωτικότητάς μας και την κινητήριο μας δύναμη.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review