Οι "μπηχτές" στο Facebook

Παντού γύρω μου ακούω και διαβάζω παράπονα για τους άλλους. Για μας τους ίδιους ούτε λόγος. Ο καθένας κάτι έχει να προσάψει στον άλλον.


Κι ειδικά στον κυβερνοχώρο του Facebook αυτό γίνεται κατά κόρον. Στους τοίχους παρατίθενται σωρεία σύντομων πιασάρικων μηνυμάτων - έως ολόκληρων άρθρων, σχετικά με το ότι οι χρήστες έχουν μπλέξει με εγωιστές, εκμεταλλευτές, αδιάφορους, ψεύτες, προδότες κι άλλους «κακούς» ανθρώπους.


Άραγε σε ποιους αναφέρονται; Σε κάθε, μα κάθε προφίλ, πάντα ο χρήστης είναι αυτός που τα έπαθε όλα από τους άλλους; Ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι; Άραγε αυτοί οι άλλοι να παραδέχονται τίποτα από όσα τους προσάπτουν ή κι αυτοί με τη σειρά τους θα τεντώσουν το διαδικτυακό τους δαχτυλάκι «φωτογραφίζοντας» κάποιους άλλους;


Είναι δηλαδή να αναρωτιέσαι, κανείς που να παραδέχεται ότι είναι από τους τύπους τους εγωιστές, τους ψεύτες ή τους προδότες της υπόθεσης, δεν υπάρχει; Να γράψει δηλαδή στον τοίχο του κάτι που να στοχοποιεί τον εαυτό του, δεν γίνεται;

Αφήστε με να γίνω πιο σαφής.

 

Εσύ, βρε κοπέλα μου, που πληγώθηκες από την γαϊδουριά του τύπου που έμπλεξες και γράφεις ότι έφαγες παραμύθι και σε πείραξε, γιατί δεν γράφεις καλύτερα ότι έχεις ευαίσθητο στομάχι και γι'αυτό σου 'κατσε βαρύ το παραμύθιασμα; Ότι ίσως ζεις στο ροζ συννεφάκι σου και δε λες να κατέβεις. Ή μήπως περιμένεις να εκτιμήσουν τις αρετές σου, αντ' αυτού εκείνοι εκτιμούν τα οπτικά χαρίσματα που πλασάρεις πρώτη μούρη στις φωτό προφίλ και σε κάθε σέλφι; Αλλά ακόμα κι αν δεν το κάνεις, όλοι πρέπει να σε εκτιμήσουν εσένα; Το ενδεχόμενο να μην του ταιριάζεις το έχεις σκεφτεί; Να κουράζεται με τη παιδιάστικη συμπεριφορά σου; Να τον πνίγεις και να σε θεωρεί δεδομένη; Πού σου φταίει, μανούλα μου, ο άλλος αν εσύ είσαι ονειροπόλα κι ο άλλος προσγειωμένος μέχρι το κόκαλο;

 

 

Μη μου πεις δηλαδή ότι δεν ήξερες που έμπλεκες. Μην του τη «λες» του ανθρώπου, όφειλες να ήσουν ξύπνια, να ήξερες τι γυρεύεις και να μην κάνεις εκπτώσεις. Να βάλεις καλή ώρα στον τοίχο σου μηνύματα για να αφυπνίσουν εσένα από τα όνειρα που κάνεις ή ακόμα καλύτερα να μη γράψεις τίποτα, αλλά δεν κρατιέσαι. Ξέρεις γιατί; Γιατί πάντα φταίει ο άλλος. Αμ δε!

 

Ή εσύ τώρα, άντρα ζόρικε, που πιθανότατα να έχεις πληγωθεί και να'χεις φάει πόρτα από κάποια μεγάλη αγάπη της ζωής σου, που δεν εμπιστεύεσαι θηλυκιά μύγα με όσα βλέπουν τα μάτια σου κι έχεις γίνει πιο δύσπιστος κι από τον Θωμά, τι δουλειά έχεις να χαρακτηρίζεις παιδαριώδη τη συμπεριφορά της γυναίκας που γουστάρει να ζήσει το όνειρο; Που πέφτει με τα μούτρα στον έρωτα, χωρίς να κάνει δεύτερες σκέψεις, τις δικές σου σκέψεις;

 

Αφού ο εγωισμός σου φτάνει πιο ψηλά κι από τον Πύργο της Βαβέλ και τα τείχη σου είναι πιο ισχυρά κι από της Τροίας, τι γυρεύεις με δαύτη, αφού δε σου κάνει;


Θα σου χτυπήσει το καμπανάκι μέσα σου και θα εξαφανιστείς με την πρώτη ευκαιρία με το που «τολμήσει» να πλησιάσει λίγο παραπάνω. Θα ζητήσεις οξυγόνο και θα την κατηγορήσεις ότι σε πνίγει. Αφού δε θα την αφήσεις να διαβεί τα τείχη σου, τι μπλέκεις με γυναίκες που έχουν κάνει το συναίσθημα σημαία τους;


Σε αυτό το σημείο, η αλληλοκατηγορία παίρνει το λόγο. Κατηγορείσαι στον τοίχο της, αλλά δεν κάνεις κι εσύ άλλη δουλειά από το να την κατηγορείς στον δικό σου. Γιατί δε γράφεις καλύτερα για το φόβο δέσμευσης που σε αφορά; Ή, τέλος πάντων, δήλωσε κάτι του χαρακτήρα σου για να προειδοποιείται το υποψήφιο θύμα, σε περίπτωση που δεν το έχεις κάνει προφορικά. Αλλά βέβαια, εσύ δε φταις πουθενά, φταίει η άλλη που έπεσε με τα μούτρα πάνω σου κι ας διψάς για αγάπη.

 

Πάντα δηλαδή να πετάξουμε την μπηχτή μας στον άλλον. Εμείς είμαστε οι ολόσωστοι, αυτοί που φέρονται πάντα εντάξει και πέσαμε θύματα λάθος ανθρώπων. Θα 'θελα να' ξερα, εσύ που διατυμπανίζεις την αχαριστία, δεν υπήρξες ποτέ σου αχάριστος; Ή εσύ που θες να αγαπήσεις και να αγαπηθείς αλλά σου φαίνονται όλοι ακατάλληλοι και λίγοι, μήπως εσύ είσαι τελικά ο ακατάλληλος κι ο δειλός;

 

 

 


Κι επειδή αυτή η τάση, του να εντοπίζω τα ψεγάδια του άλλου και να τα επισημαίνω με ενα φιλοσοφικό απόφθεγμα στον τοίχο μου, κυριαρχεί παντού, μου κάνει εντύπωση, για ποιους τελικά γράφονται; Αφού και αυτοί στους οποίους αναφέρονται θα επισημάνουν τα λάθη των άλλων και πάει λέγοντας.


Αυταπόδεικτο συμπέρασμα. Το Facebook είναι μια κοινότητα αγίων που προφανώς απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν εχουν λογαριασμό στο εν λόγω δίκτυο. Μαζευτήκαμε λοιπόν όλοι οι διανοούμενοι, ποιηταί, αρτίστες και κριτικοί στο Facebook. Γράφουμε για τους άλλους κι εκείνοι με τη σειρά τους για άλλους κι όχι για μας, γιατί εμείς φυσικά είμαστε άψογοι.


Το φαινόμενο της τελειότητας θα εξέλιπε αν ίσως αφήναμε να φανεί κάτι και για τον εαυτό μας. Κάτι που να αφορά κάποια έλλειψη που έχουμε, ένα κενό που αντιμετωπίζουμε, ένα φόβο με τον οποίο πορευόμαστε, κάτι.


Μα αυτό είναι κάτι προσωπικό θα μου πείτε. Ενώ το να κάνεις συνεχώς και δημοσίως check-in δεν είναι; Το να βγάζεις φωτό εσένα και όλο σου το σόι αφήνοντας τον κάθε τυχάρπαστο να ξέρει περισσότερα πράγματα για σένα από ό,τι ξέρει, π.χ., ο γείτονας για να μην πω γονέας ή φίλος, δεν είναι; Επιλεκτική η έκθεσή σου προς το κοινό σου.


Σαφώς, κάτι τέτοιο προϋποθέτει θάρρος. Αλλά το να βρίσκεις το θάρρος να πετάξεις το καρφάκι σου για τον άλλον, ξέρεις. Να παραδεχτείς τυχόν ατέλειές σου όμως, έστω να αυτοσαρκαστείς; Ούτε κατά διάνοια! Επιλεκτικό κι εδώ το θάρρος σου.

 

Άσε την πολλή φιλοσοφία και τα αποφθέγματα. Δεν είσαι βαθυστόχαστος και διανοούμενος. Έχεις απλώς πρόσβαση στο Ίντερνετ.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review