Ο έρωτας στα χρόνια του FB

"Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δόξα απο το να πεθάνεις απο αγάπη", έγραψε το 1985 ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές στον Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας. Τριάντα χρόνια μετά, στα χρόνια του Facebook, διαβάζοντας το σε κάποιο στάτους, κάποιος κυνικός θα γελούσε, κάποιος ρεαλιστής θα το θεωρούσε ουτοπικό, ακόμη και κάποιος ρομαντικός θα το έβρισκε υπερβολικό. Ο ανεκπλήρωτος και παράφορος έρωτας του Φλορεντίνο Αρίσα για τη Φερμίνα χρειάστηκε πενήντα ένα χρόνια, εννιά μήνες και τέσσερις μέρες για να ολοκληρωθεί. Σήμερα άραγε πόσο χρειάζεται ένας έρωτας για να ευοδωθεί ή μάλλον υπάρχει αυτή η λέξη;

 

Στα χρόνια του FB φλερτάρεις με σκουντήγματα και likes, αντί για γράμματα στέλνεις messages και φατσούλες. Όλα είναι γρήγορα, απλά και εύκολα. Γνωρίζεις κάποιον, σου αρέσει και ύστερα αρχίζουν όλα. Αν υπάρχει ενδιαφέρον και απο τις δύο πλευρές, τότε τα πράγματα είναι εύκολα. Αν πάλι όχι, μπορεί να χρειαστεί λίγο περισσότερη προσπάθεια, διαφορετικά πάμε στον επόμενο! Ουδείς αναντικατάστατος και πολλές οι επιλογές. Η αποκλειστικότητα, το "για πάντα" - και η δέσμευση ακόμη, φαντάζουν μακρινά.

 

Η λέξη έρωτας δεν υπάρχει πιά. Έχει αντικατασταθεί απο το «μου αρέσεις», «γουστάρω», «περνάω καλά» και άλλα συνώνυμα που την έχουν θάψει βαθιά. Γιατί; Γιατί το «είμαι ερωτευμένος» ακούγεται βαρύ. Μας τρομάζει η συναισθηματική ευθύνη που γεννά.

 

Και κάποιες άλλες φορές πάλι ακούγεται ψεύτικο και ανειλικρινές. Δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε γιατί το έχουμε εξορίσει απο την ζωή μας. Σαν κάτι κακό και βλαβερό. Ποιός είπε εξάλλου ότι ο έρωτας έχει μόνο μια όψη; Πίσω απο την ομορφιά του κρύβει πολλά αγκάθια.

 

 

Ο έρωτας είναι επώδυνος. Όταν αφήνεις τον εαυτό σου να δοθεί σε έναν άνθρωπο, να είσαι έτοιμος να δεχτείς τις συνέπειες. Να πληρώσεις το τίμημα. Να κλάψεις, να πληγωθείς, να πονέσεις. Γι' αυτό προτιμάμε τον εύκολο δρόμο, τον ασφαλή, που αν κάτι πάει στραβά μπορούμε να ελέγξουμε. Συμβιβαζόμαστε, συγκρατούμαστε, δεν αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να ερωτευτεί. Γιατί μας τρομάζει το μετά. Περιοριζόμαστε σε αυτό που μας παρουσιάζεται, δεν κυνηγάμε το παραπάνω. Δεν περιμένουμε. Ψάχνουμε. Κι ύστερα βολευόμαστε σε σχέσεις που ξεφτίζουν σύντομα, σε συναισθήματα που φθείρονται εύκολα. Παλιά ο έρωτας ήταν ανάγκη, σήμερα είναι επιλογή.

 

Στα χρόνια του FB ο έρωτας μεταφράζεται με αναρίθμητες καρδούλες κάτω απο φωτογραφίες και check-in. Προβάλλεται, διαφημίζεται και θολώνει μέσα απο την οθόνη. Χάνει την αξία του, το νόημα του, κι εμείς τον παρατηρούμε να αλλάζει μορφή, να σβήνει την αλήθεια του χωρίς να κάνουμε τίποτα. Τον έχουμε αφήσει να σκονίζεται πίσω απο τις σελίδες των λογοτεχνικών βιβλίων. Mοιάζει ιδανικός και αταίριαστος στη δική μας ζωή. Οι εποχές αλλάζουν, τα συναισθήματα όμως;


Ο έρωτας θέλει φροντίδα. Όπως τα λουλούδια. Επιλέγεις αυτά που σου αρέσουν περισσότερο, τα καλλιεργείς, τα ποτίζεις, κι ύστερα περιμένεις. Κάποια απο αυτά θα ανθίσουν, ορισμένα θα ανθίσουν και θα κοπούν γρήγορα, κάποια άλλα θα μαραθούν. Κι είναι και κείνα που δε θα πάψουν να μεγαλώνουν και να ανθίζουν, όσο δε σταματάς να τα φροντίζεις.


Ο Φλορεντίνο Αρίσα αγαπούσε τα λουλούδια και περισσότερο απο όλα ένα. Δεν το άφησε να μαραθεί ακόμη και όταν έβγαλε αγκάθια. Συνέχισε να το φροντίζει. Και το περίμενε ώσπου να ανθίσει. Όταν άνθισε, ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.


Εμείς περνάμε συχνά απο όμορφους κήπους. Τους κοιτάζουμε, τους θαυμάζουμε, τους ζηλεύουμε, σπάνια όμως μπαίνουμε μέσα. Και αν μπούμε, βγαίνουμε γρήγορα. Δεν θέλουμε να μπλέξουμε. Την επόμενη φορά που θα δεις ένα λουλούδι που θα σου τραβήξει την προσοχή, μη διστάσεις. Μπες στον κήπο και κλέψ' το. Μπορεί να άνθισε εκεί για σένα.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review