Για τα λάθη, τις υποσχέσεις και τη θάλασσα

Αν μου αρέσει κάτι στην θάλασσα, αυτό είναι το ότι είναι ελεύθερη να αλλάζει σχήματα. Μπορεί να φεύγει και να έρχεται, να αγριεύει και να ηρεμεί. Πάνω από όλα όμως, μου αρέσει που είτε ήρεμη είτε φουρτουνιασμένη, πάντα κινείται και πάντα ακούγεται.

 

Υπάρχουν πολλές στιγμές στην ζωή μας που θέλουμε να αφήσουμε καταστάσεις και άτομα να φύγουν. Αυτό μας κατηγοριοποιεί ως ανθρώπους. Είμαστε φτιαγμένοι έτσι. Είναι υγιές.


Έρχεται μια στιγμή που βρίσκεσαι μπροστά σε ένα δίλλημα. Να μείνω σε κάτι που βουλιάζει ή να ρισκάρω να βουτήξω σε κάτι καινούριο και ας πνίγω; Θα επιλέξω το δεύτερο. Στην χειρότερη περίπτωση θα πνιγούμε, όμως σκέψου τι θα γίνει στην καλύτερη.


Θεωρώ πως το να αποφασίζεις μια μεγάλη αλλαγή σε κάνει γενναίο. Μερικές φόρες πρέπει να παίρνεις αποφάσεις και να μην αφήνεις τον χρόνο ή μια συνήθεια, να αποφασίζουν για σένα. Τα πράγματα αλλάζουν, οι άνθρωποι μεγαλώνουν, τα όχι γίνονται ναι, κι όσα είχες κάποτε απορρίψει φανερώνονται ξανά μπροστά σου, για να τα δικάσεις άλλη μια φορά, να δεις αν είχες δίκιο να απορρίπτεις πράγματα που ποτέ δεν είχες γνωρίσει.


Οι άνθρωποι έχουμε το κακό χαρακτηριστικό να μιλάμε πολύ και να υποσχόμαστε στους ανθρώπους μας πράγματα που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε. Αυτό είναι το λάθος με τις υποσχέσεις. Ωστόσο δεν θεωρώ πως μπορεί να υπάρξει μια σχέση οποιασδήποτε φύσης, χωρίς τις υποσχέσεις. Υπόσχομαι να μην σε πληγώσω, να είμαι διπλά σου για πάντα, να σε ακούω, να σε προσέχω. Οι υποσχέσεις μου σε κάνουν να νιώθεις ασφάλεια, και το ίδιο νιώθω και εγώ. Αν το σκεφτείς όμως, οι υποσχέσεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά ήχοι και φθόγγοι που βγαίνουν από ένα στόμα. Πόσο μπορείς να εμπιστευτείς ένα στόμα;

 

Αν κάτι έχω μάθει ως τώρα, από την μικρή μου ζωή, είναι πως το πάντα και το ποτέ είναι λέξεις πολύ μεγάλες για να χωράνε στο λεξιλόγιο μας. Και ας αποτελούνται από γράμματα που μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αν το σκεφτείς, οι σημαντικότερες λέξεις είναι αυτές με τα λίγα γράμματα και τα μεγάλα νοήματα.

 

 

Μερικές φόρες αυτό που μας κρατά, βρίσκεται μόνο μέσα στο μυαλό μας. Συνήθως είναι οι υποσχέσεις που δώσαμε ή πήραμε. Βασίζουμε ζωές ολόκληρες σε λέξεις και γράμματα. Ζητάμε να βασίζουμε ζωές και σχέσεις σε λέξεις άλλων. Οι λέξεις όμως αλλάζουν. Σαν την θάλασσα.


Η θάλασσα μεταβάλλεται διαρκώς και εξακολουθεί να είναι μαγική. Δεν ξέρεις ποτέ τι θα συναντήσεις, όμως πάντα γυρνάς. Αν λοιπόν κάτι ταιριάζει στους ανθρώπους και στην ψυχή τους, αυτή είναι η θάλασσα, που όλο αλλάζει και όλο μένει ίδια.

 

Είμαστε θάλασσες. Αλλάζουμε και μαζί με εμάς αλλάζει ο κόσμος.

 

Το θέμα είναι να πάρεις την απόφαση όσο έχεις ακόμα καιρό κι ας πονέσεις τον εαυτό σου και τους άλλους. Αν μη τι άλλο, οφείλεις να παίρνεις εσύ τις αποφάσεις για εσένα. Λάθος ή μη λάθος, η επιλογή θα είναι δίκη σου. Το δικαίωμα στο λάθος είναι που μας κάνει ανθρώπους.


Τόσος κόσμος, τόση ζωή και εμείς φοβόμαστε το λάθος. Τα λάθη μας είναι αυτά που μας διαμορφώνουν και μας σμιλεύουν. Κάνω λάθη για να υπάρχω. Να υπάρχω σωστά. Διορθώνω τα λάθη μου και διεκδικώ μια δεύτερη, τρίτη, χιλιοστή ευκαιρία. Μια ζωή ολόκληρη για να κάνω λάθη. Μια θάλασσα από λάθη και μια ζωή να τα διορθώνω.


Θα βαριόμουν φοβερά αν ζούσα μέσα σε έναν κόσμο όπου δεν υπήρχε λάθος. Είναι καθησυχαστικό να σκέφτεσαι πως, πολλές φόρες, το μόνο κοινό με όλους τους άλλους, είναι το ότι κάνουμε λάθη. Όλοι κάνουμε λάθη. Έμενα αυτό με καθησυχάζει.


Δεν ξέρω που πάει το κείμενο μου. Έχει μέσα λάθη, ανθρώπους, θάλασσες, λέξεις. Κάπου χάθηκα και εγώ. Ξέρω όμως τι θέλει να πει.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review