Καλά να ‘ναι, όπου να ‘ναι

Δε μπορούμε να τα 'χουμε όλα. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους, είτε έχουμε φιλική σχέση μαζί τους, είτε ερωτική. Θα θέλαμε να μείνουν για πάντα στη ζωή μας, να μας τη φωτίζουν με κάθε δυνατό τρόπο. Κι όχι μόνο για τους ανθρώπους. Μπορεί αυτό να ισχύει για ένα ζωάκι που έχουμε, για ένα αντικείμενο με το οποίο έχουμε δεθεί - ναι, υπάρχουν άνθρωποι που δένονται με αντικείμενα, δεν τους καταλαβαίνω, αλλά θα τους συμπεριλάβω.

 

Άρα θα αποκλείσουμε αυτούς τους ανθρώπους που δε μας φέρθηκαν καλά, θα εστιάσουμε σε πρόσωπα και πράγματα που μας πρόσφεραν. Είναι, όμως, γνωστό ότι όλα έχουν μια ημερομηνία λήξης. Μην πάει ο νους σας σε κανένα θάνατο - αν κι αυτό είναι ένα κομμάτι της ζωής.

 

Ο αποχωρισμός μπορεί να επέλθει και με την απόσταση ή με το χρόνο, με την ανατροπή των δεδομένων. Και τη γενική - και σκληρή - διαπίστωση ότι αυτό που αγάπησες δε θα είναι κοντά σου, όπως εσύ είχες θελήσει.


Το πιο σκληρό κομμάτι είναι αυτή ακριβώς η συνειδητοποίηση κι οι ακόλουθες σκέψεις. Ο αγώνας για την αποδοχή είναι ένας δύσκολος αγώνας. Ο συναισθηματικός δεσμός είναι τρομερά ανθεκτικός κι όταν πρέπει να κοπεί, έρχονται - θα λέγαμε - τα πάνω κάνω κάτω. Ξεκινάει μια διαδικασία κατά την οποία θα πρέπει πρώτα να αποδεχθείς την παρούσα κατάσταση, να διαχειριστείς τη δύναμη της ανάμνησης και, τελικά, να προχωρήσεις στη ζωή σου, παίρνοντας τα καλύτερα από αυτή τη φάση που πέρασες με το συγκεκριμένο πρόσωπο/ ζωάκι/οτιδήποτε.

 

Νομίζω οι αναμνήσεις είναι το κομμάτι που χρειάζεται την καλύτερη διαχείριση. Μπορούν να λειτουργήσουν ταυτόχρονα τόσο με ευεργετικό όσο με βλαβερό τρόπο για την παραπάνω κατάσταση. Είναι ίσως ένα δίκοπο μαχαίρι.

Θα σας φέρω ένα παράδειγμα από τη λογοτεχνία - γιατί είμαστε και διαβασμένοι, ναι. Θα σας μεταφέρω για λίγο στο μυθιστόρημα «Η αγάπη του Swann», που συμπεριλαμβάνεται στην «Αναζήτηση του χαμένου χρόνου», του Μαρσέλ Προυστ. Κύριο ρόλο στην ιστορία παίζει η σονάτα του Vinteil, που ξεσηκώνει τους μηχανισμούς της μνήμης του πρωταγωνιστή Swann, ο οποίος ζει ένα βασανιστικό ειδύλλιο με την Odette de Crecy. Η σονάτα αυτή, σύμφωνα με τις λογοτεχνικές αναλύσεις, αναπληρώνει τις ευτυχισμένες στιγμές του πρωταγωνιστή πριν γνωρίσει την Odette, αναβιώνοντας έτσι το χαμένο χρόνο.


Εδώ, λοιπόν, οι αναμνήσεις λειτουργούν με έναν τρόπο που απομακρύνει - με όλη τη μελοδραματική του εσάνς - τις πληγές του παρελθόντος, μια διέξοδο μέσα από την τέχνη. Αν, λοιπόν, έχετε κάποιες δημιουργικές τάσεις, αυτό θα σας βοηθήσει να τις διαχειριστείτε. Γράψτε, ζωγραφίστε, θα είναι ωφέλιμο. Κι αν δεν έχετε, αφήστε την τέχνη να σας βοηθήσει - κάτι θα ξέρει κι εκείνη.

 

Και, προπάντων, μη στεναχωριέστε. Κάποιος που μας αγαπάει και τον αγαπάμε δε θα ήθελε να στεναχωριόμαστε για αυτόν. Περισσότερο θα ήθελε να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτά που κάνουμε. Και πού ξέρετε; Μπορεί μια ημέρα να τον κάνουμε περήφανο.

 

**
Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλους εκεί έξω που χάσανε - με οποιονδήποτε τρόπο - σημαντικά στοιχεία από τη ζωή τους. Συνειδητοποιώ ότι είναι πολλοί.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review