Μεσαίο ποσοστό

Ποσοστά αγάπης. Που δίνουμε στους άλλους χωρίς πάντα να μετράμε την αξία τους. Γιατί μπορεί να μην έχουν αξία ή να έχουν τόση πολλή που να μην το αντέχουμε.


Μη μείνεις μόνος σου. Ψάξε κάποιον να ακουμπά την κιθάρα σου και να σου σπάει τις χορδές της. Να σε κοιτάζει και να περιμένει να τελειώσεις, καθόλου υπομονετικά, το τραγούδι σου. Για να σε πάρει αγκαλιά.

 

Μεσαία μεγέθη. Σε ό,τι κάνουμε, σε ό,τι βλέπουμε, σε ό,τι αγαπάμε. Σε οτιδήποτε φροντίζουμε. Σε οτιδήποτε προσδοκούμε. Να μην παραπατήσουμε - δεν κάνει.

 

Το χείλος του γκρεμού μόνο για τους άλλους. Εμείς βρισκόμαστε ασφαλείς γύρω από τους συμμαθητές μας, χωμένοι στο στενό και πράσινο θρανίο. Που θα αφήσουμε τις τούφες μας καθώς γράφουμε ένα μυθιστόρημα. Στην ώρα των μαθηματικών.

 

Και λοιπόν, συνεχίζεις τη ζωή σου και καταλήγεις σε διαφορετικό θρανίο, που όμως ανακαλύπτεις πως είναι το ακριβώς ίδιο - μοναχά ίσως πιο μακρουλό. Πιο άσπρο, κι ό,τι γράψεις φαίνεται πιο καθαρά. Όπως και στις επιλογές σου από δω και πέρα.


Μα τώρα δε σηκώνεις το χέρι σου. Φοβάσαι - όλοι θα γυρίσουν να σε κοιτάξουν. Όχι ότι το τολμούσες στο σχολείο περισσότερο, αλλά εκεί ήξερες ότι όλα συγχωρούνται αν όχι ξεχνιούνται. Μπα, όλοι σε θυμούνται για τη χαζομάρα που είχες πετάξει στην ιστορία. Ακούς εκεί το Κολοσσαίο στη Γαλλία. Εκείνο το δέκα ακόμη το θυμάσαι.


Και μαθαίνεις πως θα γνωριστείς με τα μαθηματικά. Ξανά αλλά ουσιαστικά για πρώτη φορά. Τώρα πιο αποφασιστικά και βεβιασμένα. Υποχρεωτικά δηλαδή. Αλλιώς πως θα αποφοιτήσεις; Πάντα αποφοιτούμε από κάπου. Πάντα κάτι τελειώνουμε για να αρχίσουμε κάτι άλλο. Και όταν αυτό το κάτι άλλο τελειώνει, αρχίζουμε το κάτι εκείνο. Και πάει τρέχοντας. Όλο τρέχουμε για να τελειώσουμε κάτι. Και να αρχίσουμε. Και να τελειώσουμε. Και μένουμε στη μέση, γιατί πάντα αφήνουμε την αρχή και το τέλος στη μέση. Βιαζόμαστε.

 

 

Έχεις και πολύ άγχος μη το ξεχνάς. Και ξεσπάς πάνω σε ανθρώπους που δεν θέλεις να σε δουν κοκκινισμένη. Κι έχεις και καιρό να κλάψεις και ίσως αυτό φταίει που δεν ξεσπάς αρκετά. Και κρατάς πολλά μέσα σου για να μην εκραγείς και εκραγεί το κεφάλι σου. Και ανυπομονείς να βγεις από το δωμάτιο στο οποίο ανυπομονείς να γυρίσεις. Να ανοίξεις το παράθυρο και να είναι φως. Να είναι φως τα μάτια σου και τα μάτια του. Να αλληλοφωτίζεστε.

 

Και γυρνάς τελικά πίσω και βλέπεις πως άδικα προσπαθείς, γιατί όταν προσπαθείς άδικα, προσπαθείς πολύ, και τότε πάντα κάτι πάει στραβά.

 

Προσοχή θέλει μόνο. Τα πάντα θέλουν προσοχή και τα πιο σημαντικά αδιαφορία. Έτσι έρχονται τα καλά και φεύγουνε τα λίγα. Ποσοστά μετράς και γυρνάς λίγο λίγο να δεις αν η γάτα τελικά έπιασε το περιστέρι. Δεν θα το μάθεις ποτέ γιατί έπρεπε να τρέξεις να προλάβεις το μάθημα. Να βάλεις τα παπούτσια σου, να περπατήσεις τον πεζόδρομο που τις απόκριες είχε φωνές και γέλια.


Θέλεις ξανά απόκριες, όχι για να κρυφτείς αφού δεν ντύθηκες τίποτα τελικά, αλλά γιατί είχες περάσει καλά εκείνη τη μέρα. Γι' αυτό. Και γιατί ένιωσες ότι αγαπάς και ότι σε αγαπούν. Πόσο μεγάλο ποσοστό στη ζωή σου. Ούτε μεσαίο ούτε μικρό. Άπειρο.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review