«Καλές προθέσεις;»

Ο αστικός μύθος λέει ότι οι άνθρωποι αλλάζουν. Υπάρχει μια σειρά από φιλοσοφίες, αμπελοφιλοσοφίες κυρίως, που το επιβεβαιώνουν με ένα μπλαζέ ύφος, με μια μελοδραματική χροιά που θα ζήλευαν κι οι αρτιότεροι του είδους. Τα γεμάτα έκπληξη βλέμματα ξεπροβάλλουν με τον πιο προβλέψιμο τρόπο στη διαπίστωση του. Κι όλα αυτά χωρίς κανένα ουσιαστικό σασπένς, πολύ φυσικά και προβλέψιμα.


Αν κάποιος αλλάξει προς το καλύτερο, θα χαρούμε, έστω και για ένα κλάσμα νανοδευτερολέπτου. Ίσως να το παρατηρήσουμε πιο αργά, εκ των υστέρων. Μα η αλλαγή που μας "τσούζει" είναι αυτή προς το χειρότερο. Μια ξαφνική μεταστροφή συμπεριφοράς ως προς εμάς, κάποια λόγια, κάποιες απόψεις που θα ορκιζόμασταν ότι δεν πιστεύαμε πως θα ακούσουμε από το συγκεκριμένο άτομο. Καταλήγουμε να μουρμουρίζουμε το κλασικό «ήταν το καλύτερο παιδί, δεν περιμέναμε να μιλήσει/φερθεί έτσι», σαν αυτές τις γιαγιούλες στα δελτία ειδήσεων.


Τότε αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε να το αλλάξουμε αυτό, να γυρίσουμε τον άλλον στον «παλιό καλό του εαυτό». Κάποιοι από εμάς ψάχνουμε το παρελθόν, να δούμε τι έφταιξε, να εντοπίσουμε και να καταγράψουμε τους παράγοντες αυτούς που τον άλλαξαν. Στην καλύτερη περίπτωση ν' ανακαλύψουμε ότι το παρελθόν μας με αυτόν τον άνθρωπο δεν αντιστοιχούσε σε αυτήν τη ροζ, χαριτωμένη και ζαχαρένια φάση που νομίζαμε πως ζούσαμε. Ότι πάντα υπήρχαν τα «ύποπτα» σημάδια που δε θέλαμε να δούμε. Αχ, τι κακό που μας βρήκε!


Έλα, όμως, που έχουμε ακόμα τις αθώες κι επίμονες ψυχούλες μας να επιμένουν ότι υπάρχει φως στο τούνελ! Πιστεύουμε ότι θα μπορούμε να παραστήσουμε τον εξορκιστή του σκότους, να διώξουμε το δαίμονα που κατοικεί μέσα στο πάλαι πότε αγαπημένο μας πρόσωπο. Επιστρατεύουμε όλα τα μέσα, σε μια υπόσχεση να μην το αφήσουμε να περάσει έτσι. Κι είναι και το άλλο, που η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

 

 

Συνήθως βλέπουμε τις προσπάθειες να πέφτουν στον πάτο του ωκεανού. Σαν εκείνο το τηλεπαιχνίδι στο Σταρ που, αν έδινες λάθος απάντηση, έβλεπες το κλειδί που ήθελες να το καταπίνει ο Ατλαντικός. Κάνεις τα πάντα να του δώσεις να καταλάβει το λάθος του, σε σημείο που σκέφτεσαι «ε, να το ζωγραφίσω κιόλας;».

 

 

Τότε καταφθάνει κατευθείαν από τα ξένα το συμπέρασμα ότι δε μπορούμε να κάνουμε κάτι κι ότι ο άλλος θα σωθεί μόνος του, αν δηλαδή το θελήσει. Παρέα με αυτό, έρχονται κι άλλα συμπεράσματα – ακάλεστα βεβαίως βεβαίως. Ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, εκτός κι αν υποστεί ένα ισχυρό σοκ ή αν έχει την πρόθεση να αλλάξει.


Μη με παρεξηγήσετε. Δε θέλω να σας πω ότι ο κόσμος είναι σκληρός και κυνικός. Ούτε ότι κανείς δεν αξίζει την προσοχή μας, τις συμβουλές μας και τις προσπάθειες μας να τον βοηθήσουμε εκεί που πρέπει. Θα ήταν σίγουρα βολικό να κλειστούμε σε μια γυάλα, να πούμε «δε θα ασχοληθώ ποτέ με κανέναν», αλλά η ζωή μας θα ήταν περισσότερο λειψή αν λειτουργούσαμε χωρίς ρίσκα.

 

Άλλο θέλω να σας πω. Να μην εξιδανικεύουμε ανθρώπους και μετά να αναρωτιόμαστε τι τους "χάλασε". Ναι, υπάρχουν φορές που όντως οι άνθρωποι μας εκπλήσσουν και που τίποτα δε μας έκανε να τους υποψιαστούμε, αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι πρέπει να βλέπουμε τον άλλον όσο πιο αντικειμενικά γίνεται.

 

Να μην τρέφουμε αυταπάτες και να μη νομίζουμε ότι όλα είναι ρόδινα, να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Να κρατάμε αυτή την ισορροπία που χρειάζεται για να μην ψαχνόμαστε μετά, για να αποτρέψουμε αυτή την πτωτική τάση μας από τα σύννεφα.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review