Generation Y

Ανήκω στην γενιά των Milennials. Είμαστε μετά την γενιά X, η generation Y, τα παιδιά που γεννήθηκαν από τις αρχές τις δεκαετίας του 1980 ως και το 2000. Από μελετητές έχουμε ονομαστεί η γενιά του «εγώ». Μας αποδίδουν τα χαρακτηριστικά της ανοχής - στο διαφορετικό ίσως, της αυτοπεποίθησης.

 

Μας ταυτοποιούν ως άτομα με αίσθηση αυτοεκπλήρωσης. Μας λένε ναρκισσιστές που, σύμφωνα με τον Φρόυντ, εξαιτίας απογοητεύσεων στα πρώτα χρόνια της ζωής μας, αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να απαιτεί από την ζωή να τον αποζημιώσει για τις δυσκολίες που, ως τώρα, έχει αντιμετωπίσει. Πιστεύουμε, παρά τα όποια εμπόδια, πως τα καλύτερα χρόνια για τον κόσμο έρχονται.


Μας λένε διαφορετικούς. Πως έχουμε επηρεαστεί από το διαδίκτυο. Πως έχουμε αναπτύξει μια θεωρία και μια αντίληψη για έναν κόσμο πιο μεγάλο, για μια πιο διευρυμένη καθημερινότητα. Για εμάς το εδώ δεν είναι αρκετό. Είμαστε σε πολλά μέρη ταυτόχρονα, συζητάμε για πολλά πράγματα ταυτόχρονα, ακούμε διαφορετικά πράγματα. Η δική μας κουλτούρα δεν είναι αρκετή για να μας ολοκληρώσει. Για αυτό, έχουμε μέσα μας κουλτούρες από παντού, απόψεις διαφορετικές, αντιλήψεις και σκέψεις άλλων.

 

Είμαστε ένα ψηφιδωτό ή ένα χάος. Προτιμώ τον δεύτερο ορό, είναι πιο σωστός να εκφράσει την γενιά μου. Το ψηφιδωτό αποτελείται από πολλά μικρά κομμάτια, αλλά κάτι δείχνει. Το χάος πάλι όχι.


Υποστηρίζουν για εμάς πως έχουμε απαιτήσεις. Πως η εργασία για εμάς θα είναι κάτι που θα αλλάζει συχνά, ώσπου να βρούμε αυτό που θα καλύπτει τις συχνά εξωφρενικές μας απαιτήσεις για πλούτο και ανέσεις και προσωπική πλήρωση. Λένε για μας πως θέλουμε περισσότερα. Λένε πως έχουμε βραβεία για τα πάντα και πως ακόμα και η χαμηλότερη επίδοση πρέπει να χειροκροτείται, γιατί σημασία, για εμάς, έχει η συμμέτοχη και όχι το αποτέλεσμα. Λένε πως η αντίληψη μας για την ζωή είναι ιδεαλιστική και πως στόχος μας είναι να κάνουμε τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος. Πως ξέρουμε πως πρέπει να δουλέψουμε σε εσωτερικό και εξωτερικό επίπεδο για να επιτύχουμε κάτι τέτοιο.


Μας λένε αισιόδοξους. Υποστηρίζουν πως δεχόμαστε με μεγαλύτερη ευκολία απ' ότι προηγούμενες γενιές την διαφορετικότητα στην εμφάνιση ή την επιλογή συντρόφου, πως τα ναρκωτικά δεν μας πειράζουν τόσο, και πως σεβόμαστε τα ζώα μερικές φορές περισσότερο από τους ανθρώπους. Μας διακατέχει μια αδιαφορία, ένα μούδιασμα. Λένε πως δεν νιώθουμε.

 

Μας χαρακτηρίζουν ως την γενιά του «Πήτερ Παν» επειδή για εμάς τα στάδια του περάσματος στην ενηλικίωση καθυστερούν συγκριτικά με προηγούμενες γενιές, και πως υιοθετούμε συμπεριφορές που θα έπρεπε να έχουμε αφήσει πίσω μας προ πολλού. Δεν θέλουμε να μεγαλώσουμε και ίσως δεν μπορούμε.

 

 

Γεννηθήκαμε ανάμεσα στην εμφάνιση του AIDS και την πτώση των Διδύμων πύργων. Μας διακατέχει μια αναστολή συναισθημάτων, μια άρνηση. Το τι συμβαίνει δεν μας επηρεάζει, πολλές φορές το τι συμβαίνει δεν μας νοιάζει.

 

Θεωρώ πως είμαστε η γενιά που παλεύει με ένα εσωτερικό κενό - δεκαπέντε από τις εικοσιτέσσερις ώρες που ζει. Ένα καταραμένο κενό που προσπαθούμε να γεμίσουμε με περισσότερο φαγητό, καλύτερες ταινίες, περισσότερες κοινοποιήσεις στους λογαριασμούς μας, περισσότερους δήθεν φίλους, περισσότερα υλικά αγαθά.

 

Καταλαβαίνεις, πως όλο αυτό μας εξαντλεί σε έναν βαθμό που μας αρκεί μονό να ασχολούμαστε με τον εαυτό μας για να κουραστούμε. Καταλήγουμε να ξερνάμε πάνω από λεκάνες, να διαγράφουμε λογαριασμούς, να τσακωνόμαστε με φίλους, να χωρίζουμε με τους ανθρώπους μας. Καταλήγουμε να μην μπορούμε να διατηρήσουμε μια σχέση. Καταλήγουμε να καπνίζουμε και να πίνουμε και να βαριόμαστε.


Βαριόμαστε. Κοιτάμε το γκρίζο μας ταβάνι. Κοιτάμε την μπλε και άσπρη οθόνη του κινητού μας ή τιτιβίζουμε, και προσευχόμαστε - αν πιστεύουμε και κάπου, να ακουστούμε. Να έρθει κάποιος που θα μας τραβήξει από την βαρεμάρα και, τότε, να σταματήσουμε να παραπαίουμε και να ξοδεύουμε λίτρα οξυγόνου που κάποιος άλλος θα χρησιμοποιούσε για να κάνει κάτι που να αξίζει.

 

Αν είμαστε έτσι εμείς, φοβάμαι υπερβολικά για την γενιά Z. Έχεις την παραμικρή ιδέα πόσο αξιολύπητοι ακουγόμαστε; Από την αυτοεκπλήρωση και τον ναρκισσισμό, μπορούμε να περάσουμε στην αυτολύπηση σε 5, μόλις, δευτερόλεπτα.


Έχουμε τα πάντα. Έχουμε περισσότερα από όσα χρειαζόμαστε. Έχουμε μπροστά μας χρόνια και ένα τεράστιο απόθεμα υγείας. Έχουμε μέσα μας αίμα που καίει. Κόκκινο αίμα που καίει και θα μας κατασπαράξει αν δεν το εκμεταλλευτούμε. Θέλω να σταματήσω να νερώνω το αίμα μου. Να του στερώ την ευκαιρία να πλημυρίσει ένα συναίσθημα, ένα όργανο μου, τον εγκέφαλο μου με ιδέες.

 

Θεωρώ πως είμαστε τόσο εγωκεντρικοί, που απαιτούμε από τους άλλους να μας αναγνωρίζουν χωρίς να ξέρουμε οι ίδιοι τι ακριβώς παρουσιάζουμε προς αναγνώριση. Αναζητούμε τον εαυτό μας σε όλα τα λάθος μέρη και δεν του δίνουμε τον χώρο, απλώς, να αναπνεύσει.

 

 

Σήκω. Ξύπνα. Επιτέλους κινητοποιήσου. Βγες και πήγαινε μια βόλτα. Κάνε κάτι, κάτι, οτιδήποτε. Δημιούργησε. Κάτι. Κατέστρεψε κάτι αν χρειαστεί. Βγες στην φύση. Κοίτα τον ουρανό. Κοίτα ένα ηλιοβασίλεμα. Νιώσε κάτι άλλο από το κενό. Αρνούμαι να είμαστε ένα με την νόρμα, να ανήκουμε στους πολλούς. Θέλω να είμαστε η εξαίρεση.

 

Η ζωή μας κρύβεται. Η ζωή ανήκει μονό σε αυτούς που την διεκδικούν.

 

Πολλές φορές δεν είναι στα ακριβά ρούχα, στα άσχημα ξενύχτια ή στις ουσίες που θες να σε ζαλίσουν. Η ζωή είναι εκείνος ο λεκές στο παντελόνι σου, από το χώμα, όταν ξάπλωσες σε εκείνο το μικρό ξέφωτο. Η ζωή είναι εκείνο το βλέμμα, εκείνη η αγκαλιά. Εκείνος ο χαρταετός που ξέφυγε.


Μπορώ να σου πω πολλά, μπορώ να σου δείξω περισσότερα.

Σήμερα ξεκίνα να ζεις.

Σε χρειάζομαι.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review