Οι άλλοι έχουν τις Αλκυονίδες

Λένε οι άνθρωποι ότι είναι πολύ δύσκολο να αντέξει κανείς τη μονοτονία, το συνεχώς επαναλαμβανόμενο δηλαδή, που δεν ξέρεις πότε άρχισε και κυρίως δεν ξέρεις πότε θα τελειώσει. Είναι γεγονός άλλωστε, ότι και το πιο τέλειο μοτίβο, εκείνο που δεν χορταίνουμε να κοιτάμε την αρτιότητά του, μας γίνεται κάποτε συνήθεια, δεν μας κάνει πια αίσθηση η άριστη δομή του, δεν μας συγκινεί. Είναι που θέλουμε πάντοτε την αλλαγή, κι όσο και να την τρέμουμε, πάντα γινόμαστε μια σταλίτσα πιο ολόκληροι όταν την τολμάμε. Και κάτι σύνηθες και δεδομένο μας κουράζει, την ίδια στιγμή που κάτι άλλο μας σαγηνεύει επειδή είναι ολότελα διαφορετικό. Κι όταν πια το διαφορετικό γίνει μοτίβο, όσο τέλειο κι αν ήταν αρχικά, δεν παύει να είναι «ίδιο», και το εγκαταλείπουμε γυρνώντας πίσω στο πρώτο. Κι αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται κι επαναλαμβάνεται ατέρμονα...

 

Ζούμε. Αίμα κόκκινο, κόκκινο και ζεστό ρέει στις φλέβες μας, κινείται και φέρνει αλλαγή. Κι ο κόσμος αλλάζει, γιατί η ζωή των ανθρώπων αλλάζει, κι αλλάζει και η στάση τους απέναντι στα πράγματα. Βασικά, οι άνθρωποι αλλάζουν. Αυτό το «Δεν αλλάζει ο άνθρωπος!» που λέμε και ξαναλέμε, υπονοεί το «από την μια στιγμή στην άλλη» και το «εντελώς». Ωστόσο αλλάζει. Ναι, έχουμε ένα εύρος αλλαγών είναι η αλήθεια, όμως τίποτα δεν αποκλείεται.


Το ποτέ και το πάντα είναι λέξεις φαντάσματα, κι αν ποτέ τις γράψουμε, ή τις ξεστομίσουμε, πόσο μάλλον αν τις πιστέψουμε, θα μας στοιχειώνουν για πολύ. Αυτό είναι το κλειδί, το «για πολύ». Τι πάει να πει πάντα; Και, στην τελική, το πάντα το δικό μου είναι ίσο με το πάντα το δικό σου; Σε καμία περίπτωση. Όμοια και το ποτέ. Αυτή η μέτρηση του χρόνου! Αχ αυτή η μέτρηση του χρόνου μας την κάνει τη δουλειά! «Για πολύ», αυτό είναι το σωστό. Για πολύ, και για όσο και μέχρις ότου και τα συναφή. Ασφαλείς, καίριες κουβέντες, χωρίς φαντασματάκια αιωρούμενα γύρω τους και χωρίς ψέμα ακούσιο να τις συνοδεύει.


Και τέλος πάντων, το πολύ γίνεται κάποτε συνεχές, και αναμενόμενο, και μοτίβο. Ας πάρουμε για παράδειγμα το χειμώνα. Πόσο δύσκολος είναι ο χειμώνας, και πόσο μοναχικός! Η πηγή των κακών! Έτσι λένε για το χειμώνα. Προσωπικά, τον αγαπώ το χειμώνα για την αξιοπρέπειά του να στέκεται με τρόπο που δε τον ευνοεί καθόλου, κι όμως να επιμένει, και τον αγαπώ και για πολλούς άλλους λόγους. Ο Χειμώνας. Ενα παράδειγμα συνεχούς μοτίβου, καλού ή κακού, που κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς άρχισε. Άρχισε με την πρώτη βροχή του Νοέμβρη; Με το πρώτο πλεκτό που κατέβηκε από το πατάρι; Με τα κάλαντα των γιορτών; Πότε άρχισε; Και πότε θα τελειώσει; Δεν ξέρουμε. Ναι, υπακούμε στη σύμβαση των μηνών και των εποχών. Μα ο χειμώνας δεν είναι 1 Δεκέμβρη με 28 Φλεβάρη. Ιδέα δεν έχουμε πότε θα μεταβούμε από τη μιαν εποχή στην άλλη και αυτή η άγνοια φέρνει στους περισσότερους από μας, όχι πλήξη, μα αγωνία, και λαχτάρα, και ενθουσιασμό. Οι άλλοι έχουν τις Αλκυονίδες.


Να η αλλαγή. Να το διάλειμμα. Να μια απόδραση, μια διέξοδος.Κι εκεί, αν το 'χεις βαρεθεί το παλτουδάκι σου, όσο κι αν το αγαπάς, το απαρνιέσαι για λίγο καιρό και ξεμυτίζεις με το ζακετάκι, να χαρείς που καλοκαίριασε. Και τη χάφτεις αμάσητη την πλάνη, και ξεγιελιέσαι, και κλείνεσαι έπειτα δυο βδομάδες σπίτι γιατί την άρπαξες τη γρίπη από τον ενθουσιασμό σου. Έτσι είν' αυτά. Βασικά, όμως, οι Αλκυονίδες είναι μια ζωτική ανάγκη.

 

Δεν γίνεται να αντέξει κανείς το σφοδρό, το έντονο, εκείνο που ισοπεδώνει, χωρίς διάλειμμα. Δεν πάεις να το λατρεύεις! Σε εξουθενώνει τόσο που για να επιστρέψεις πίσω σε αυτό θέλεις ένα διάλειμμα με ηπιότητα. Ηπιότητα και ηρεμία, και τη χλιαρότητα ενός ήλιου που φωτίζει, μα δεν καίει. Και δεν σε συγκλονίζει, μα δεν βαριεσαι!


Κι έτσι έρχονται οι Αλκυονίδες, ένα ασφαλές διάλειμμα, και ίσως αδιάφορο, από το σφοδρό και εξουθενωτικό ενός χειμώνα που αντέχουμε παρά τρίχα μα το αποζητούμε όσο τίποτα.
Και όλοι μας έχουμε ρόλους στη ζωή των γύρω μας. Και για άλλους είμαστε χειμώνες βαριοί, με κρύο και με αέρηδες και αντάρα. Είμαστε χειμώνες που παρά τρίχα αντέχουν και που αιώνια ζητούν. Χειμώνες που φέρουν το τίμημα της σφοδρότητας, να διακόπτονται από Αλκυονίδες, για να μην είναι αβάσταχτοι. Και για άλλους είμαστε εμείς οι Αλκυονίδες του αβάσταχτου χειμώνα τους.Το διάλειμμα στο φως, στον ήλιο. Και τότε κουβαλάμε το φορτίο της συντομίας και της διαρκούς θύμησης ότι δεν είμαστε παρά το ήπιο διάλειμμα στην πορεία κάποιου που θα προτιμήσει κάτι σφοδρότερο.

 

Δεν υπάρχει πιο δύσκολη διαδικασία όμως από την κατανόηση του ρόλου που παίζουμε στη ζωή του καθενός. 

Αλκυονίδες είμαστε ή ο σφοδρός χειμώνας;

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review