Στο τρένο που λέγεται ζωή, ο,τι φαντάζεσαι μπορεί να συμβεί

Είναι απολαυστικό να κάθεσαι στο βαγόνι του τρένου και να παρατηρείς γύρω σου τους ανθρώπους. Άνθρωποι παντελώς άγνωστοι, κι όμως εσύ προσπαθείς να μπεις στις ζωές τους και να μαντέψεις τις σκέψεις τους - να μάθεις την ιστορία τους. Που ήταν, που πηγαίνουν, ποιος τους περιμένει στην άλλη άκρη.

 

Την απάντηση όμως δε την μαθαίνουμε ποτέ, γιατί ούτε εμείς ξέρουμε να την απαντήσουμε. Κι ας είμαστε στο ίδιο βαγόνι, κι ας είμαστε συνεπιβάτες στην ζωή, δεν ξέρουμε ποτέ ποια είναι η κατάλληλη στιγμή να επιβιβαστούμε ή να αποβιβαστούμε ή αν πρέπει απλά να περιμένουμε στην αποβάθρα.

 

 

Και έρχονται και φεύγουν άνθρωποι από τις ζωές μας, κι εμείς δεν τους σταματάμε. Ανταλλάσσουμε βλέμματα και μοιραζόμαστε το ίδιο βαγόνι. Τελικά απλά μοιραζόμαστε μερικές φευγαλέες στιγμές - ναι, λέω στιγμές, γιατί στο τέλος μιας σχέσης ή μιας ζωής, ο χρόνος δεν είναι παρά μερικές έντονες στιγμές, οι στιγμές που μας έκοψαν την ανάσα. Δεν αντιδρούμε καν όταν τους προσπερνάμε μέσα στο πλήθος, σαν να είμαστε δύο άγνωστοι των οποίων οι ζωές κάποτε διασταυρώθηκαν και τώρα ακολουθούν το δικό τους δρομολόγιο στην πορεία της ζωής.

 

 

Θα περιμένω να έρθει το επόμενο τρένο σκέφτεσαι από μέσα σου. Και το επόμενο τρένο έρχεται και φεύγει και έρχεται το επόμενο και το επόμενο και το επόμενο. Γιατί η ζωή συμβαίνει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, έρχεται και φεύγει και δεν περιμένει κανέναν. 

Και το συνηθίζεις, γιατί πλέον δε νιώθεις συναισθήματα. Δε σε νοιάζει ο αποχωρισμός γιατί έχεις συνηθίσει πλέον να φεύγεις πρώτος - γιατί βλέπεις το τέλος όταν είσαι ακόμα στην αρχή. Γιατί τελικά, αν και κάθε φορά σε περίμενε κάποιος άλλος στην αποβάθρα, εσύ φανταζόσουν πάντα κάποιον άλλο, αυτόν που σε κάτι προηγούμενες ζωές ερωτεύτηκες και όλοι σου έλεγαν να τον αφήσεις γιατί ήταν «ακατάλληλος» ή φοβόταν τη δέσμευση ή ήταν κακή επιρροή ή άξιζες κάποιον καλύτερο. Λες και θα υπάρξει ποτέ. Και το έκανες. Τον άφησες. Γιατί άφησες τους άλλους να σου πουν πως αισθάνεσαι όταν μέσα σου ήξερες πάντα.

 

 

Και τώρα κάθε φορά που θα μπαίνεις στο τρένο, σε κάθε άγνωστο θα βλέπεις το πρόσωπό του. Κάθε φορά που θα κατεβαίνεις από το τρένο, θα ήθελες να μπορούσες να γυρίσεις πίσω και να μπεις σε εκείνο το βαγόνι. Με αυτόν. Κι ας είναι λάθος. Μπορεί να είναι λάθος αλλά τουλάχιστον θα είναι το δικό μας λάθος, στο τρένο που λέγεται ζωή.

Κι ας χάσεις το τρένο, κι ας πέσεις στις ράγες, κι ας συγκρουστείς, κι ας σβήσουν όλα. Άστον να σε καταστρέψει. Να σκοτώσει ένα κομμάτι του εαυτού σου. Εξάλλου δεν υπάρχει έρωτας δίχως λίγο θάνατο μέσα του.

 

 

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review