Οσα δε σκέφτηκε ποτέ ο Εμπενέζερ Σκρούτζ

Χριστούγεννα. Μια εποχή μαγική. Κορδέλες, φωτάκια, κόκκινο βελούδο και σατέν, άρωμα βανίλιας και κανέλας και ζύμης που φουσκώνει στο φούρνο. Καμένο ξύλο. Η οξεία μυρωδιά της φλούδας μανταρινιού. Το παιχνίδισμα του φωτός σ' ένα παλιό στολίδι, ξύλινο και φθαρμένο που όσο κι αν έχουν ξεθωριάσει πια τα χρώματα του, κι έχουν κατσιαστεί οι κορδελίτσες του, κι έχουν τσαλακωθεί τα υφάσματα του, εξακολουθεί να κρέμεται εκεί, στο καλύτερο κλαδί, στο πιο φουντωτό, με καμιά δεκαριά λαμπιόνια γύρω του - ασυνήθιστο φως, να του προσφέρουν την χαμένη του αίγλη.


Τα τελευταία χρόνια, με κάθε ευκαιρία, ρωτώ τους ανθρώπους , όταν πλησιάζουν οι γιορτές, «τι είναι τα Χριστούγεννα;». Κι ο καθένας μας, είναι αλήθεια, άλλη εικόνα φτιάχνει μ' αυτή τη λέξη. Είπαν «αγάπη» , είπαν «χαρά», άλλοι είπαν «οικογένεια», κι ο καθένας τους είχε έναν ακλόνητο λόγο να ορκίζεται ότι τα Χριστούγεννα υπάγονται στο δικό του ορισμό. Κάποιος είπε «Χριστούγεννα είναι το συναίσθημα», κάποιος άλλος πως «Χριστούγεννα είναι η ανθρώπινη μας πλευρά» - όλων ημών των θηρίων, που παλεύουμε καθημερινά, και πατούμε επί πτωμάτων, και περιστρεφόμαστε γύρω από τον εαυτό μας, και ζούμε στην απληστία, και, και, και...

 

Τα Χριστούγεννα είναι ο απόλυτος ορισμός ενός αιώνιου κύκλου προσμονής και απογοήτευσης. Κι αυτή η προσέγγιση είναι μάλλον τόσο κοντά στην φύση του ανθρώπου που, ακόμη κι αν κάθε ξεχωριστή ψυχή στο πλανήτη, που γιορτάζει τα Χριστούγεννα το νιώθει, λίγοι έχουν μπει στη διαδικασία να τη συμπεριλάβουν στον ορισμό. Ένας αιώνιος κύκλος προσμονής και απογοήτευσης. Ξεκινά την 7η μέρα κάθε χρόνου, όταν η κούτα με τα λαμπιόνια και τα στολίδια και τη χρυσόσκονη παίρνει το δρόμο της για την αποθήκη ή το πατάρι. Κι εκεί που η προσμονή είναι μια μικρή μικρή κουκκίδα, ένα στίγμα, ένας κόκκος γκλίτερ - ας πούμε, που έμεινε, κολλημένος στο χαλί, σιγά-σιγά, τρέφεται με τη ρουτίνα και την πεζότητα της ζωής μας και τον ρεαλισμό, κι εκεί στις αρχές του Φθινοπώρου έχει κιόλας γίνει τόσο μεγάλη που πια δύσκολα αγνοείται.


Και πλησιάζουν οι μέρες, και σβήνουμε βδομάδα τη βδομάδα στο ημερολόγιο, και πανηγυρίζουμε με τα ατελείωτα countdown σε διαφημίσεις και ιλουστρασιόν σακούλες για κάθε μια μέρα προσμονής που χάθηκε. Και για να μας επιβραβεύσουμε που είμαστε τόσο κοντά πια στο τέλος αυτής της προσμονής, φτιάχνουμε και ειδικά ανταποδοτικά ημερολόγια με ένα... σοκολατάκι ή γλύκισμα δώρο, κάθε μια από τις τελευταίες 25 ημέρες που προσμένουμε καρτερικά! Και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την ειρωνεία. Γιατί όταν και το τελευταίο γλύκισμα στο κουτάκι με τον αριθμό 1 φαγωθεί, τότε θα είναι τα Χριστούγεννα. Κι όταν θα είναι τα Χριστούγεννα, τίποτα πια δε θα περιμένουμε, τίποτα δε θα λαχταρούμε με ενθουσιασμό να ζήσουμε, τίποτα δε θα μοιάζει το ίδιο μαγικό.

 

Πολλοί άνθρωποι τις παραμονές είναι τόσο απαρηγόρητοι, που με την πρώτη ματιά μοιάζουν να βασανίζονται από κάτι που δεν μπορεί να το καταπραΰνει ούτε η «ανυπέρβλητη ευφορία της γιορτής». Κι όμως, για τους περισσότερους από αυτούς, είναι η ίδια εκείνη ευφορία η αιτία της μελαγχολίας τους. Και μας πιάνει κάθε παραμονή, σαν εθιμοτυπικά, αυτή η συμπόνοια για τον άστεγο και το φτωχό και αυτή η γλυκιά θλίψη στο φως των κεριών με την μουσική υπόκρουση κάποιας γιορτινής μελωδίας. Και αυταπατώμαστε πως είναι η απερίγραπτη χαρά μας που μας γεννά αυτή την ανησυχία για την λύπη του άλλου, για τη δυστυχία του. Κι αν δεν είναι;

 

Τη στιγμή που το ρολόι δείχνει 12.00 στις 24 Δεκέμβρη το βράδυ, ο καθένας μας είναι μόνος. Τι κι αν έχουμε φροντίσει να είμαστε απασχολημένοι με γέλια, και κοινωνικότητες, και τραπέζια, και τσουγκρίσματα ποτηριών - έστω για μερικά δευτερόλεπτα, είμαστε μόνοι. Εμείς, μια προσμονή που έσκασε βίαια και ηχηρά, σαν ένα μπαλόνι που το παραφουσκώσαμε κι όμως μείναμε να το κρατάμε και να το ζουλάμε παραφουσκωμένο, και μια απογοήτευση, πικρή και αιχμηρή που τσαλακώνει το καλοσιδερωμένο μας ρούχο, σκιάζει το καλά φορεμένο μας χαμόγελο και απορροφά την αστερόσκονη από την ατμόσφαιρα.

 

 

Είναι αλήθεια πως, ο,τι μας γοητεύει πολύ, είναι εξίσου ικανό, με μια και μόνο αναστροφή των γοήτρων του, να μας απογοητεύσει στον ίδιο βαθμό. Και τα Χριστούγεννα είναι η ζωντανή και ετησίως επαναλαμβανόμενη απόδειξη αυτής της θεωρίας. Κάθε χρόνο τα προσμένουμε με τον ίδιο ενθουσιασμό και κάθε χρόνο μας αφήνουν αυτή τη γλυκόπικρη απογοήτευση στο πέρασμά τους. Και κάθε χρόνο ευχόμαστε το απόγευμα της γιορτής και η δεύτερη μέρα να χάνονταν από τα ημερολόγια, να μην υπήρχαν ξανά, να μη μας έδιναν ποτέ το χρόνο να σκεφτούμε δυνατά αυτό το ενοχλητικό «και τώρα τι;». Κι όμως κάθε που μαζεύουμε την κούτα με τα στολίδια στην αποθήκη, και τυλίγουμε προσεκτικά σε χαρτί εκείνο το πολυκαιρισμένο - να μην μας πάθει τίποτε, ανανεώνουμε συνειδητά το ραντεβού μας με μια ακόμη απογοήτευση που θα ακολουθήσει μια απερίγραπτη προσμονή.

 

Και μήπως αυτό είναι που γιορτάζουμε τελικά; Την προσμονή; Την χαρά δηλαδή για αυτό που θα έρθει. Όχι για αυτό που είναι. Αλλά για αυτό που ΘΑ έρθει; Και αν δε χαθεί ξανά πως θα το ξαναπροσμένουμε; Ο,τι υπάρχει δεδομένο είναι ένα βήμα πιο κοντά στο να απογοητεύσει και να φύγει. Κι ο,τι μόλις έφυγε ενέχει ελπίδα, ή και βεβαιότητα να ξαναρθεί.


Εκτός από όλα τα άλλα, από τη χρυσόσκονη, από τα λαμπάκια, και την ατμοσφαιρική τζαζ, και τα τραπέζια και τις κορδέλες, είναι κι αυτό τα Χριστούγεννα. Είναι ελπίδα για τον καθένα μας. Ελπίδα που γεννιέται αφειδώς από τα βάθη της ψυχής μας, για κάτι που θα έρθει, και θα είναι μαγικό και άπιαστο - σαν κάθε τέτοιο, και θα ξαναχαθεί και ίσως θα ξανάρθει.

 

Οι βεβαιότητες του ανθρώπου κατακριμνίζονται καθημερινά, και χτίζονται άλλες για να γκρεμιστούν κι εκείνες. Πως θα ζούσε αν δεν είχε μάθει να αγαπά και να αποζητά - σαν μαζοχιστικά, αυτόν τον κύκλο από την προσμονή στην γοητεία, κι έπειτα στην απογοήτευση και πάλι πίσω;

 

Για αυτό πρέπει να τα αγαπάμε τα Χριστούγεννα, και να διασφαλίζουμε τη μαγεία τους σαν κόρη οφθαλμού, και να παραφορτώνουμε κάθε χρόνο κλαδιά με στολίδια, και να ξοδεύουμε σε άχρηστα δώρα που όμως έχουν πολλή και πολύ χρήσιμη αγάπη στις συσκευασίες τους, και να ξανακούμε - όσο κι αν τα μάθαμε απέξω πια, χριστουγεννιάτικα τραγούδια στο ραδιόφωνο. Και να ανοίγουμε την πόρτα στα μικρά που έχουν ακόμη θάρρος να παίρνουν το τρίγωνο και χτυπούν ένα ένα τα κουδούνια, και να τα αφήνουμε να τελειώσουν τους στίχους πριν τα διώξουμε με δυο κέρματα.

 

Ο κόσμος έχει απόλυτη ανάγκη από ΕΛΠΙΔΑ! Και από παιδικό ενθουσιασμό - από προσμονή. Αξίζει ένα πενθήμερο το χρόνο απογοήτευσης και ματαίου για 360 μέρες γοητείας και αναμονής. Κι ας πάψουμε πια να κακολογούμε για κλισέ και «πολυφορεμένα». Κάποιο λόγο θα χουμε, που ζούμε και με το κλισέ, από καταβολής κόσμου...

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review