Ζητήματα προοπτικής

Τρομάζουμε όταν συνειδητοποιούμε πόση δύναμη κρατά το ανθρωπινο είδος στο χέρι του μόνο και μόνο επειδή νιώθει, με όλη τη σημασία του ρήματος. Συγκλονιζόμαστε καθώς κατανοούμε ότι τα συναισθηματα μας, οι λέξεις που τα εκφράζουν, οι πράξεις που τα φανερώνουν σε συνδυασμό με την αμεση ανάγκη καθενός μας για τον άλλο, είναι ικανά για το καλύτερο και το χειρότερο πράγμα στον κόσμο. Και με τη δύναμη που κρατούμε στα χέρια μας, μπαίνουμε στον πειρασμό να αναρωτηθούμε, «Τι θα πλήγωνε θανάσιμα έναν άνθρωπο;»

 

 

Επειδή οι ανθρωπινες σχέσεις είναι περίπλοκες, και σαν τετοιες, είναι μυστηριώδεις, και χαοτικές και άκρως καταστροφικές, οι απαντησεις περι των πραγμάτων που πληγωνουν ποικίλουν. Πληγώνει το ψεμα, πληγώνει κι η αλήθεια - πιο πολύ, πληγώνει η απουσία, η αδιαφορία, πληγώνει η περιφρόνηση. Κι αν ερχόταν κάποιος και μας έλεγε ότι πιο πολύ από όλα πληγωνει η ελπίδα; Πως θα μπορουσαμε να το διαχειριστούμε αυτο;


Αρκει να σκεφτούμε μια λέξη, κι η απορία μας αυτή θα εξαχνωθεί. Προοπτική. Αυτό είναι που πληγώνει πιο πολύ, η προοπτική. Και θα αναρωτηθεί κάποιος - εύλογα ομολογουμένως, γιατί κάτι τόσο θετικό, σχεδόν ευλογημένο, μπορεί να πληγώσει τόσο.

Σύμφωνα με την θεωρία των αιχμών, ό,τι είναι πολύ έντονο, τραυματίζει. Η ελπίδα, η προοπτική, χαρακτηρίζεται ακριβώς από αυτή την γεωμετρική διάταξη, διαθέτει αιχμες. Τίποτα λείο, τίποτα επίπεδο. Μόνο γωνίες και προεξοχές και ακανόνιστα σχήματα. Με άλλα λόγια, οτιδήποτε είναι ικανό να μας προκαλέσει μεγάλη συγκίνηση, είναι εξίσου ικανό να μας προκαλέσει μεγάλο πόνο. Είναι θέμα της εξουσίας που του παραχωρούμε.

 

 

Κι αν θέλουμε να διαλύσουμε έναν άνθρωπο, φτάνει να του κλέψουμε την ελπίδα, την προοπτικη που του προσφέραμε. Προοπτικές θέασης έχουμε όλοι. Και προοπτικές προσφέρουμε, επίσης, όλοι. Μέσα από τη συναισθηματική μας περιπλάνηση και συναναστροφή προσφέρουμε... όπτικές γωνίες. Και οι άνθρωποι ζουν και πορεύονται, αιώνες τώρα, επειδή ακριβώς έχουν προοπτικές - επειδή ονειρεύονται.


Οσο και αν μάχονται στο τώρα, είναι πάντα δυο γράμματα που τους ορίζουν τη ζωή: «ΘΑ». Είναι μέλλον. Κι είναι και ελπίδα. Και κυρίως είναι προοπτική. Τρόπος θέασης αυτού που έρχεται, από πριν, δηλαδή. Στις σχέσεις μεταξύ μας, ο καθένας μας δίνει μια οπτική γωνία σε έναν άλλον, τον τοποθετεί δηλαδή σε μια συγκεκριμένη θέση έτσι που να βλέπει με έναν απόλυτα συγκεκριμένο τρόπο τον κόσμο - μα κυρίως όσα έρχονται. Του δίνει τρόπο αντιμετώπισης του «ΘΑ». Και του δίνει μέλλον.

Κι όσο απέραντη και αμιγή ευτυχία παρέχει αυτή η προοπτική όταν προσφέρεται, άλλον τόσο πόνο κρύβει όταν αφαιρείται. Πληγωνόμαστε μεταξύ μας, και πληγωνόμαστε σοβαρά, προσφέροντας και αποσύροντας προοπτικές.Τάζουμε και ξε-τάζουμε, δωρίζουμε και παίρνουμε πίσω, γράφουμε και σβήνουμε - λες κι ένα delete μπορεί να σβήσει και τις ενοχες μαζί με τα λόγια που δεν μας κάνουν πια.


Και, όποιον κι αν ρωτήσουμε, θα το παραδεχτεί πως ζούσε μια χαρά και πριν, πριν την αποκτησει την προοπτική που τώρα στερείται. Και θα απαντήσει ότι δεν την είχε την ελπίδα, πριν του την γεννήσει κάποιος. Και γιατί να γεννούμε φρούδες ελπίδες; Γιατί να προσφέρουμε κούφια προοπτική; Ποιόν υποβιβάζει πρώτα; Εκείνον που τη δέχτηκε ή εμάς τους δωρητές της; Και επειδή συμβαίνει αυτό, μπορούμε να πούμε ότι θα ζούμε χωρίς προοπτική για να μην μας την κλέψουν ποτέ; Αδύνατο. Ο άνθρωπος ζει με το ΠΡΙΝ, στο ΤΩΡΑ, για το ΜΕΤΑ.


Η λύση είναι αλλού, και είναι πολύ απλή, απλώς τείνουμε πάντα τα θεμελιώδη να τα παραμελούμε. Δεν είναι να πεις οτι οι ανθρωπινες σχέσεις δε θέλουν προοπτική. Την έχουν μάλιστα απόλυτη ανάγκη. Η προοπτική όμως έχει μέσα της Ευθύνη. Γιατι «Είσαι υπέυθυνος για ό,τι εξημερώσεις», όπως λέει κι η Αλεπού στο μικρό της πρίγκηπα, και δεν μπορείς να εξημερώνεις και να εξαγριώνεις κι ύστερα να ξαναεξημερώνεις για να ξαναεξαγριώσεις. Δεν μπορεις. Το μέλλον μας, είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε, κι αυτός είναι ο λόγος που όσο κι αν μας την παιρνουν πίσω, όλοι τείνουμε να επιτρέπουμε σε κάποιον νέο άνθρωπο, κάθε φορά, να μας προσφέρει προοπτική. Και πάντα ελπίζουμε να βρεθεί ένας περισσότερο υπεύθυνος από τον προηγούμενο, που θα μεταχειριστεί την προοπτική μας όπως της αξίζει. Και πάντα κάποιος πληγώνεται, επειδή στερήθηκε ήδη προσφερμένες προοπτικές.

 

 

Κι επιβιώνουμε. Από αυτόν τον αδιάκοπο πόλεμο μεταξύ μας, επιβιώνουμε. Και ζούμε εμπορευόμενοι προοπτικές. Μόνο που οι προοπτικές δεν είναι εμπορευμα. Είναι ψυχική επένδυση. Και το «ΘΑ» κάθε ανθρώπου κρύβει μέσα του ένα τεράστιο «Είμαι». Και όλοι μας ζούμε βασιζόμενοι στην ελπίδα που γεννούν στην ψυχή μας οι Αλλοι. Οι σημαντικοί, δικοί μας Αλλοι. Και ζουμε Αλλους προσφέροντας τους εμείς τη δική μας ελπίδα για μέλλον.


Αν δεν το μπορούμε, λοιπόν, να το σηκώσουμε το βάρος της προοπτικής που ετοιμαζόμαστε να προσφέρουμε, ας το σκεφτούμε διπλά. Μήπως και το καταφέρουμε να την απόφύγουμε την μελλοντική αναίρεση της. Τον άνθρωπο ολοκληρο τον κάνει η Αγάπη. Κι η Αγάπη είναι πρώτα και πάνω από όλα Ευθύνη. Ευθύνη εκούσια, όχι αναγκαστικη. Και αρκεί τελικά, να μάθουμε πρώτα τον εαυτό μας, και τα όριά του, και τις αντοχές του στην μπάρα των συναισθημάτων, πρωτού το αξιώσουμε να αναλάβουμε την ευθυνη του Αλλου, για προοπτική, την Αγάπη.

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review