Ναρκισσισμός, εγωκεντρισμός, παθογενής άγνοια… αντέχεις;

Θα γίνω λίγο σκληρή, αλλά αλήθεια είναι ο,τι είτε αντέχεις είτε όχι. Τι να κάνουμε, πρέπει να αντέξεις. Γιατί κακά τα ψέματα σήμερα οι άνθρωποι στην προσπάθειά τους να κρατήσουν το ηθικό τους ψηλά για να μην επηρεαστούν από όσα συμβαίνουν γύρω τους και καταλήξουν σε ψυχολόγους, φάρμακα και καταθλίψεις (όχι ότι θεωρώ κάτι από αυτά άξιο ντροπής - το αντίθετο μάλιστα), αναπτύσσουν συνήθως άλλοτε ηθελημένα κι άλλοτε πάλι εν αγνοία τους, κάποια από αυτές τις συμπεριφορές.

 

Και για να λέμε την αλήθεια, νομίζω πως παρα ήμουν ευγενική στον τίτλο που χρησιμοποίησα παραπάνω. Στην πραγματικότητα θα χαρακτήριζα αυτές τις καταστάσεις ως μια παραπλανητικά εκλεπτυσμένη στροφή προς τον εαυτό (του) σε συνδυασμό με βλακεία. Έτσι, για να πούμε το «παθογενής άγνοια» με το όνομά του. Και βέβαια για να μην παρεξηγηθώ, όταν μιλάω για βλακεία δεν αναφέρομαι σε καμία περίπτωση σε ζητήματα IQ, ή ικανότητας στη λύση μαθηματικών εξισώσεων, αλλά στην επίμονη άρνηση της προσαρμογής και αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον και τους γύρω σου.

 

Ένας άνθρωπος που στον κόσμο αυτό ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για την δική του εικόνα και ικανοποίηση αγνοώντας την παρουσία και τις ανάγκες των άλλων γύρω του, θα ονομαστεί εγωιστής, αφελής ή χαζός; Δηλαδή αυτός ο άνθρωπος θεωρεί ότι μόνος του μπορεί να καταφέρει τα πάντα; Ή θεωρεί πως θα χρησιμοποιήσει τους άλλους προς όφελος του προκειμένου να καταφέρει όλα όσα νομίζει ότι μπορεί;

 

Και φυσικά γράφω «νομίζει ότι μπορεί», γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος δε θα έχει ποτέ μια καθαρή εικόνα του τι είναι και τι μπορεί να κάνει, και δυστυχώς θα κοροϊδεύει τον εαυτό του βάζοντας στόχους που απλά δε μπορεί να φτάσει - τουλάχιστον όχι διατηρώντας αυτή τη στάση.


Το μόνο «καλό» στην περίπτωση αυτή είναι ότι ο εγωιστής και ναρκισσιστής άνθρωπος δεν καταλαβαίνει πως δεν πετυχαίνει τους στόχους που ο ίδιος έχει θέσει, γιατί πολύ απλά έχει δημιουργήσει στο υποσυνείδητό του την πεποίθηση πως υπερέχει των άλλων σε όλα και πώς έτσι αποκλείεται να αποτύχει. Καλό ε; 'Ο,τι χειρότερο στην ουσία. Ή ακόμη κι όταν αποτύχει, θα εξακολουθεί να διατηρεί υψηλότερη θέση έναντι οποιουδήποτε άλλου. Έτσι νομίζει.

 

 

Και εκεί είναι που αναρωτιέσαι και τρελαίνεσαι, αν γίνεται ένας άνθρωπος που είναι τόσο εύστροφος ώστε να ρυθμίζει τα πάντα και τους πάντες με τρόπο που να αυτοπροβάλλεται ως κυρίαρχος, μπορεί να είναι ταυτόχρονα τόσο αφελής μέχρι χαζομάρας, ώστε να μην καταλαβαίνει ότι όλα αυτά που με τέλειο τρόπο έχει στήσει γύρω του και δίνουν κατεύθυνση προς τον ίδιο, δεν είναι παρά τραπουλόχαρτα που με τον πρώτο αέρα θα πέσουν και θα διαλύσουν αυτό το αδύναμο προστατευτικό τοίχος, που ο ίδιος πίστευε ότι τον έκανε έναν παντοδύναμο βασιλιά.

 

 

Και βέβαια δεν ξέρω αν είναι όντως θέμα βλακείας μια τέτοια συμπεριφορά - άλλωστε η βλακεία και η χαζομάρα θα μπορούσαν να είναι πολύ υποκειμενικά ζητήματα, ή απλά ένα είδος άμυνας απέναντι σε μια πιθανή απογοήτευση ή μια απογοήτευση που κάποτε πόνεσε πολύ. Το να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου, πιο απλά να σου αρέσει το πώς δείχνεις και τι εικόνα δίνεις στους γύρω σου, είναι κάτι το απόλυτα υγιές, το οποίο σου δίνει δύναμη να πας παρακάτω, έχοντας την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθηση που κάθε άνθρωπος χρειάζεται όσο ζει. Το να αποφασίσεις όμως να θεωρήσεις τον εαυτό σου μοναδικό πρότυπο, που θα πρέπει με κάθε θυσία των άλλων να αναρριχηθεί και να επιβληθεί εγωιστικά στα πάντα, καταντά πλέον πρόβλημα.

 

Στον τίτλο μου χρησιμοποίησα μια φράση: παθογενής άγνοια. Η επιλογή μου δεν ήταν τυχαία και σε καμία περίπτωση δεν είναι συνώνυμη της λέξης βλακεία, χαζομάρα, αφέλεια ή ότι άλλο θα μπορούσε κάποιος αυθαίρετα να συμπεράνει. Πολλοί πιστεύουν ότι αγνοώντας κάποια πράγματα, τα αποδυναμώνουν και προστατεύουν τον εαυτό τους από δυσάρεστες εξελίξεις ή ακόμα και ανεπιθύμητες καταστάσεις. Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να πει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι και απόλυτα παράλογο σε μια εποχή σαν κι αυτή που ζούμε, αφού μπορεί κατά περιόδους τα δυσάρεστα γεγονότα που αντιμετωπίζουμε να υπερέχουν κατά πολύ σε αριθμό από τα ευχάριστα. Το θέμα είναι όμως αυτή η αντιμετώπιση να μη γίνει συνήθεια. Γιατί εκεί είναι που αρχίζει να είναι παθογενής. Αρχίζει να γίνεται ανεξέλεγκτη, να μην υπόκειται σε όρια και να διευρύνεται διαρκώς, με αποτέλεσμα να διαλύει σχέσεις και να τρώει σημαντικές στιγμές της ζωής, διότι πολύ απλά ο ξενιστής της την φιλοξενεί αγνοώντας πλήρως την ύπαρξη της.

 

 

Επομένως, από ένα σημείο και μετά, ένας άνθρωπος που αγνοεί τα πάντα γύρω του και βλέπει μόνο το είδωλο του σε έναν καθρέφτη, πως θα πάει παρακάτω; Το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να παρατηρεί πράγματα νομίζοντας πως τα ελέγχει.

 

 

Δεν είναι όμως έτσι. Γιατί τα πράγματα ελέγχουν αυτοί που ξέρουν να προχωράνε μπροστά, κι έχουν συνειδητοποιήσει ότι μόνο μαζί με τους άλλους μπορούν να το κάνουν αυτό. Θα κάτσεις μπροστά σε ένα καθρέφτη και θα κουνήσεις το δεξί σου χέρι. Τι θα δεις; Κουνάς το δεξί ή το αριστερό; Τι υπάρχει γύρω από αυτό το χέρι που κινείς; Υπάρχει ένας ολόκληρος άνθρωπος. Το χέρι αυτό από μόνο του συνιστά οργανισμό; Έτσι λοιπόν είσαι και εσύ μέσα στο σύνολο. Ο οργανισμός σου είναι ελλιπής χωρίς αυτό το χέρι, γιατί αυτό είναι κομμάτι του. Έτσι είσαι κι εσύ μέσα στην κοινωνία. Είσαι ένα απαραίτητο κομμάτι της, που όμως μόνο του δε μπορεί να επιβιώσει.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review