Το μέλλον του παρελθόντος

Το παρελθόν μας είναι η ιστορία μας, η προσωπική μας σφραγίδα στο χρονολόγιο μιας πορείας που ονομάζουμε ζωή. Παρ’όλα αυτά, κι ενώ εμείς οι ίδιοι βάζουμε το μελάνι και χαράσουμε τα αρχικά μας πάνω σ’ αυτήν την σφραγίδα, πολλές φορές συνειδητοποιούμε ότι η σελίδα στην οποία αποφασίσαμε να βάλουμε την σφραγίδα μας έγραφε κάτι που μας μπέρδευε, μας στεναχωρούσε, μας έκανε να παίρνουμε λάθος αποφάσεις.

 

Τότε είναι που καταχωνιάζουμε αυτή τη σφραγίδα σε ένα παλιό και σκονισμένο συρτάρι, πιστεύοντας πως έτσι θα διαγράψουμε αυτή την σφραγισμένη από εμάς τους ίδιους σελίδα. Μόνο που αυτή η σελίδα δεν πρόκειται να χαθεί, ακόμη κι αν πεταχτεί, καταστραφεί ή καεί. Γιατί τα γεγραμμένα μένουν πάντα εκεί, όπως τα λόγια που πονάνε γιατί λένε την αλήθεια.

 

Τι καταφέρνουμε λοιπόν διαγράφοντας το παρελθόν μας, προσπαθώντας να το ξεχάσουμε ή ακόμα και να το αλλάξουμε; Το μόνο που καταφέρνουμε είναι να χάσουμε ένα κομμάτι της ζωής μας, των εμπειριών και των αναμνήσεων μας - καλών ή κακών. Τη σφραγίδα μας. Γιατί το παρελθόν δε διαγράφεται. Υπάρχουν βέβαια και οι άλλοι - οι πιο φιλοσοφημένοι ανάμεσα μας, που πιστεύουν πως ο πιο σωστός ή μάλλον αποτελεσματικός τρόπος για να ξεπεράσουν ένα κομμάτι παρελθόντος που δεν θέλουν να θυμούνται, είναι να προσπαθούν να σχεδιάσουν το μέλλον μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, την κάθε στιγμή στο σωστό τόπο και χρόνο. Όμως, σχεδιάζοντας το μέλλον ενός άσχημου παρελθόντος, μήπως καταστρέφουμε ταυτόχρονα το παρόν; Γιατί ποιό είναι το μέλλον του χθές; Το σήμερα. Και δουλειά μας είναι να κάνουμε το παρόν μας όσο καλύτερο γίνεται, αντί να το μετατρέπουμε σε δούλο του αυταρχικού μας παρελθόντος. Σχεδιάζοντας το μέλλον μας, μετατρέπουμε αυτόματα το παρόν σε παρελθόν και χάνουμε το χρόνο μέσα από τα ίδια μας τα χέρια.

 

 

Φανταζόμαστε, ελπίζουμε, προσευχόμαστε για πράγματα που λαχταράμε να συμβούν. Αυτά όμως μπορεί να συμβούν, μπορεί και όχι - γιατί δεν είμαστε εμείς οι μόνοι υπεύθυνοι, ούτε περνάνε όλα από τα χέρια μας. Και δε μιλάω μόνο για το Θεό, για μια ανώτερη δύναμη, για την τύχη, τη μοίρα, το πεπρωμένο, αλλά και για τους άλλους ανθρώπους γύρω μας, γνωστούς μας, συγγενείς, φίλους ή ακόμη ολότελα άγνωστους. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που θα κινήσουν τα πράγματα γύρω μας ανάλογα με τις αντιδράσεις τους, τη συμπεριφορά, τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους, μέσα σε έναν κόσμο όπου η φύση θα πάρει τις δίκες της αποφάσεις, θα επιβληθεί και θα κυριαρχήσει.

 

Το πώς θα επιλέξουμε να διαχειριστούμε τα ερεθίσματα που οι διπλανοί μας θα μας προκαλέσουν, το πώς θα αντικρίσουμε έναν ήλιο που παίζει κρυφτό πίσω από αναποφάσιστα σύννεφα μέσα στον πανικό ενός βορρά, το πώς θα βιώσουμε την επιτυχία ή την αποτυχία, δεν είναι όλα αυτά στίγματα γραμμένα στο απλανές πεδίο του υποσυνείδητου; Αν αποφασίζαμε ή μάλλον αν μπορούσαμε να διαγράψουμε και να ξεχάσουμε το παρελθόν, δε θα καταστρέφαμε και κάθε ίχνος υποσυνείδητου, κάθε ελπίδα να κάνουμε στο παρόν σοφότερες επιλογές από πριν;

 

 

Κάθε λάθος του παρελθόντος, κάθε αποτυχία, κάθε στραβοπάτημα είναι μία λάθος χρήση της προσωπικής μας σφραγίδας και τίποτα περισσότερο. Η προσωπική μας σφραγίδα συνιστά την προσωπικότητα και τη μοναδικότητά μας. Το ότι δώσαμε όλο μας το είναι και αφιερωθήκαμε ολοκληρωτικά σε κάτι ή σε κάποιον στο παρελθόν, κάτι ή κάποιον που δεν το άξιζε, δε σημαίνει ότι για να το(ν) ξεχάσουμε πρέπει να χάσουμε την ίδια την προσωπικότητά μας - τη σφραγίδα μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ξαναγεμίσουμε το μελανοδοχείο με καινούριο μελάνι, δηλαδή καινούριες εμπειρίες και βιώματα και να τα ζήσουμε έντονα. Μόνο στο παρόν θα βρούμε αυτές τις εμπειρίες, αυτά τα βιώματα. Δεν έχει λοιπόν νόημα να σχεδιάζουμε το μέλλον αγνοώντας αυτό που ζούμε τώρα.

 

Πώς θα εκπνέυσεις αν πρώτα δεν πάρεις ανάσα; Πώς θα σκεφτείς αν πρώτα δεν ακούσεις - δε δείς; Ας μη προσπαθούμε λοιπόν να ζήσουμε με όνειρα και οράματα για το μέλλον, ώστε να αποφύγουμε να επαναλάβουμε λάθος επιλογές.

 

Γιατί ίσως πρέπει να τολμήσουμε να κολυμπήσουμε για να φτάσουμε στην απέναντι όχθη, κι όχι να πάμε γύρω γύρω, περιμένοντας υπομονετικά πότε θα φτάσουμε και γνωρίζοντας ακριβώς τι θα συναντήσουμε. Ας αφήσουμε την έκπληξη να προκύψει - να συμβεί. Ας μην προσπαθούμε συνεχώς να ελέγξουμε τα πάντα, να τα προγραμματίσουμε και να τα προσαρμόσουμε στις επιθυμίες μας, μόνο και μόνο για να μην απογοητευτούμε. Η γοητεία του μέλλοντος είναι ακριβώς το ότι δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει και ποτέ δε θα ξέρουμε. Το παρελθόν μας είναι το δίδαγμα - όχι αυτό που διαβάζουμε ή μαθαίνουμε από τους άλλους παθητικά, αλλά αυτό που εμείς οι ίδιοι γράφουμε για εμάς μοναχά και για κανέναν άλλον. Τί είναι το παρόν;  Ένα πέρασμα, μία δίοδος, μια γέφυρα προς κάτι το δυσάρεστο, το τρομακτικό, το γοητευτικό; Όχι. Είναι το ίδιο το δυσάρεστο, το τρομάκτικό - και φυσικά το γοητευτικό. Γιατί για να σε τρομάξει, να σε στεναχωρήσει ή να σε γοητεύσει, θα πρέπει πριν να σε εκπλήξει. Και θα το κάνει. Γιατί μη ξεχνάς πως και αυτό ήταν κάποτε μέλλον. Το μέλλον του παρελθόντος σου.

 

Ο χρόνος περνάει. Μη τον βοηθάς να πάει πιο γρήγορα, μη τον παρατηρείς. Σταμάτα τον, ζήσε μέσα του, κάνε το λεπτό να φανεί αιώνας, γιατί μετά θα τον νοσταλγείς, αλλά αυτός δε θα γυρίζει πίσω.

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review