Τι μετράει πραγματικά στην τέχνη; Η αποδοχή ή η ειλικρίνεια;

“Πέντε, έξι, εφτά, οχτώ ΚΑΙ’’ ...και έτσι ξεκινάνε όλα.

Όχι, ούτε η αυλαία σηκώνεται, ούτε τα φώτα ανάβουν, ούτε έχεις απέναντί σου 100 ζευγάρια μάτια να σε καρφώνουν με ένα βλέμμα γεμάτο προσμονή και περιέργεια. Απλώς αρχίζεις να κινείσαι στο χώρο αφήνοντας αρχικά το χέρι σου να παρασύρει με το βάρος του τον κορμό σου και βλέποντας την αντίδραση που θα έχει το κεφάλι σου σ’ αυτή την αυθαίρετη κίνηση, έπειτα τα πόδια σου, έπειτα το άλλο σου χέρι. Ακολουθείς μια μουσική, ένα beat, μια φωνή ή και τίποτα. Και μετά βλέπεις ότι αυτή η μετακίνηση που έχεις δημιουργήσει στο χώρο έχει αφήσει πίσω της αόρατα ολογράμματα, ευθείες, καμπύλες, κενά.

Τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι αν αυτά τα ολογράμματα τα περιπλέξεις ή τα ενώσεις, θα δημιουργήσεις κάτι που έχει μια αρχή, μια μέση και ένα τέλος. Μια μικρή ιστορία ή στιγμή ή βίωμα. 

 

“Πέντε, έξι, εφτά, οχτώ ΚΑΙ’’ ...και αποφασίζεις να την επαναλάβεις ξανά και ξανά και τότε αυτή η ιστορία αρχίζει να σου γεννά σκέψεις και συναισθήματα. Ευχάριστα, δυσάρεστα, απροσδιόριστα, να σου θυμίζει πράγματα. Το κάνεις για σένα, εκφράζεσαι με αυτόν τον τρόπο, ξεσπάς, βιώνεις γεγονότα όπως θα ήθελες εσύ, χωρίς κάποιοι να σε κρίνουν και χωρίς να προσπαθούν να σε καταλάβουν. Έπειτα ηρεμείς - σκέφτεσαι. Μπορεί αυτό που περιγράφει εσένα μέσω της κίνησης, της μετακίνησης, της ειλικρινούς έκφρασης να βγει παραέξω χωρίς να αλλοιωθεί, χωρίς να αναγκαστείς να το βάλεις σε όρια που δε θέλεις, χωρίς να κρύψεις πράγματα που θέλεις να μοιραστείς, χωρίς, χωρίς, χωρίς. Θα το ονομάσεις τέχνη. Χορό, θέατρο. Θα το προσδιορίσεις. Αυτοσχεδιασμός. Σύγχρονο, κλασικό, δράμα, κωμωδία. Θα το εξειδικεύσεις. Limon, Release, κοινωνικό, πολιτικό.

Πιστεύεις ότι αν του δώσεις μια ετικέτα θα το κάνεις αποδεκτό; Και τελικά ποιο είναι το νόημα; Ο στόχος είναι το κοινώς αποδεκτό; Το περιορισμένο, το συνηθισμένο, αυτό που ήταν κάποτε αποδεκτό; Ναι, πράγματι ήταν κάποτε αποδεκτό, το  ερώτημα είναι, σήμερα το αποδεκτό είναι αρκετό; 

 

 

Και βέβαια στις μέρες μας όταν μιλάμε για τέχνη, μιλάμε για κάτι που το χαρακτηρίζει η ελευθερία στην έκφραση, η κατάργηση των ορίων, η πολυφωνία, η αποδοχή των διαφορετικών και πρωτότυπων ιδεών. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι - υπό την προϋπόθεση πως δε καταλήγει σε προσβολή.  Επομένως θα πούμε ότι σήμερα δεν υπάρχουν πρότυπα στην τέχνη, στο χορό, στο θέατρο; Ο καλλιτέχνης, είτε είναι ηθοποιός, είτε είναι χορευτής δε μιμήθηκε; Μιμήθηκε για να ξεκινήσει, μιμήθηκε για να μάθει ή μιμήθηκε για να είναι αποδεκτός; 

«Είμαι συνηθισμένος, είμαι αποδεκτός, είμαι ένας από όλους, είμαι καλά! Είμαι όντως; Είμαι καλά επειδή σκέφτομαι όπως οι άλλοι, συμπεριφέρομαι, εκφράζομαι, κινούμε, ζω όπως οι άλλοι; Και τέλος πάντων, ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι; Και τι κάνει αυτούς τους άλλους πρότυπα και υποδείγματα ώστε να θέλω εγώ να τους μιμηθώ; Γιατί να μην κάνω επιλογές, να προτείνω το καινούργιο, να δοκιμάσω, να αποτύχω, να μάθω και ξανά από την αρχή; Τελικά ποιος ορίζει ένα πρότυπο;»

 

Πολλή ωραία σκέψη θα πει κάποιος. Το θέμα όμως είναι ότι αυτή η σκέψη παραμένει μόνο σκέψη, τουλάχιστον για τους περισσότερους. Θέλουμε να πιστεύουμε πως στην τέχνη αυτή η σκέψη έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια μιας ιδέας και κινείται προς τα όρια της πράξης, ώστε κάποια στιγμή να αγγίξει αυτό που ονομάζουμε ενέργεια. Παρ’ όλα αυτά το ερώτημα παραμένει: Υπάρχει μιμούμαι στην τέχνη, επηρεάζομαι, αναπαριστάνω, αναδιατυπώνω; Εννοείται ότι υπάρχει. Αφορά όμως την καθημερινότητα - μιμούμαι αυτό που ζω, μόνος μου ή μαζί με σένα, επηρεάζομαι από το πώς αισθάνομαι ή αισθάνεσαι δίπλα μου, αναπαριστάνω με κάθε ειλικρίνεια αυτό που δεν μπόρεσα να αντιμετωπίσω, αναδιατυπώνω τις ιδέες μου για τα πράγματα με κίνηση, μουσική, με εικόνα και ήχο. Ακόμα κι αν η ιστορία δεν είναι δικιά μου, ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορώ να την αναπαραστήσω με ειλικρίνεια και όχι απλά να την μιμηθώ, είναι μπαίνοντας μέσα σε αυτή, βιώνοντας την με τον δικό μου τρόπο κι έχοντας τις δικές μου αυθόρμητες αντιδράσεις, ακόμη κι όταν δε θα είναι αυτές που τελικά οι άλλοι θα δουν από εμένα. Στόχος μου είναι να εξηγήσω αυτό που έζησα, αυτό που νιώθω, να το κάνω κατανοητό ώστε οι άλλοι να ταυτιστούν μαζί μου;

 

 

Όχι. Στόχος μου είναι να γεννήσω την αφορμή ώστε ο κάθε ένας να κοιτάξει κατάματα αυτό που αισθάνεται, να προβληματιστεί, κι ύστερα γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό του και αντιμετωπίζοντας τον με μεγαλύτερο θάρρος, να μπορέσει να αλλάξει πράγματα που τον κάνουν να μιμείται ότι ζει χωρίς να ζει πραγματικά.

Στόχος μου δεν είναι να κάνω τους άλλους να αποφύγουν λάθη που εγώ έκανα, αλλά να τους προκαλέσω να κάνουν λάθη, ώστε μετά να αναγκαστούν να τα αντιμετωπίσουν. Μόνο έτσι θα είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και μαζί τους. Γιατί είτε το θέλεις είτε όχι, λάθη θα κάνεις στη ζωή σου, άλλες φορές συνειδητά άλλες πάλι εντελώς ασυνείδητα. Και τέχνη σημαίνει γέννηση, όχι μόνο γέννηση ιστοριών, διαδοχικών κινήσεων, χρωμάτων, αλλά και γέννηση ιδεών - ακόμη και λανθασμένων. Γιατί στο κάτω κάτω, και τα λάθη, ιδέες δεν είναι; Κάποιοι θα το καταλάβουν, κάποιοι πάλι όχι.

 

“Πέντε, έξι, εφτά, οχτώ ΚΑΙ”...

Τώρα η αυλαία σηκώνεται, τα φώτα ανάβουν και έχεις 100 ζευγάρια μάτια που σε καρφώνουν με ένα βλέμμα γεμάτο προσμονή και περιέργεια. Θα σε κρίνουν, το ξέρεις. Τι κάνεις; Κυνηγάς το αποδεκτό ή επιλέγεις το ειλικρινές; 

 

«And those who were seen dancing were thought to be insane by those who could not hear the music.» (Friedrich Nietzsche)

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review