Έλα να πούμε ψέματα

«Την Κυριακή τελικά παντρεύεται ο Διονύσης, που σου είχα πει. Πρέπει να είμαι εκεί αγάπη μου, το κανονίζουμε άλλη μέρα. Είναι δύο χρόνια με τη Ραφαέλα και έχουν και ένα γιο και αποφάσισαν να το επισημοποιήσουν επιτέλους. Το φόρεμά της είναι πανέμορφο, ο γάμος είναι πολιτικός και θα έρθουν όλοι όσοι σου έχω αναφέρει από εξωτερικό, από την Κρήτη, από παντού. Εντάξει

«Εντάξει, να περάσεις όμορφα. Περιμένω να δω φωτογραφίες.»

 

Μα που να ξέρεις βέβαια ότι φωτογραφίες δεν θα υπάρξουν. Για την ακρίβεια δεν θα υπάρξει καν γάμος. Για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς δεν υπάρχουν καν τα συγκεκριμένα άτομα.

 

Είναι αλήθεια πως τα πράγματα στη ζωή δεν εξελίσσονται πάντα όπως τα θες. Κάποιες φορές είσαι εκείνος που έχει καταφέρει να τραβήξει την προσοχή των πάντων, δημοφιλής, κοινωνικός, πρόσχαρος και πρόθυμος πάντα για κουβέντα. Κάποιες άλλες πάλι, είσαι εκείνος ο περιθωριοποιημένος, ο αρκετά πιο εσωστρεφής, με λίγες παρέες - που συχνά μάλιστα δυσκολεύεσαι και να βρεις, ο «μόνος», κάποιος που έχει ανάγκη την προσοχή, την αποδοχή, τη φιλία. Τι συμβαίνει όμως όταν γίνεται κάτι τέτοιο; Πως πρέπει να αντιδράσεις; Πόσοι από σας έχετε έρθει σε επαφή με ανθρώπους που λειτουργούν όπως οι πρώτοι; Πολλοί θα μου πείτε. Τα ζόρια όμως φαίνονται πραγματικά με τους δεύτερους. Είναι εκείνοι που τείνουμε να τους χαρακτηρίζουμε ανασφαλείς, εσωστρεφείς, λιγομίλητους. Άνθρωποι τόσο κοντά μας και ταυτόχρονα τόσο μακριά μας. Αυτοί, οι πιο «κλειστοί» μερικές φορές κρύβουν «ένοχα» μυστικά, πράγματα που δε μπορείς ενδεχομένως να φανταστείς, και που αν τα ανακαλύψεις θα προτιμούσες να μην υπήρχε καν η δυνατότητα να τα φανταστείς. Όλοι μας έχουμε έρθει σε επαφή με μυστήριους ανθρώπους. Και ποιος ο πιο ιδιαίτερος τρόπος να συναναστραφείς έναν άνθρωπο φαινομενικά απλό, στην ουσία όμως πιο περίπλοκο και από πρόβλημα μαθηματικών; Να τον ερωτευτείς. Και κάπως έτσι έχεις μπει για τα καλά στο παιχνίδι των συναισθημάτων. 

 

 

Ένα είδος έρωτα διαφορετικό και αλλιώτικο από τα άλλα. Γιατί ναι, υπάρχουν πολλά είδη έρωτα και πολλά διαφορετικά κριτήρια στον έρωτα. Έχεις νιώσει ποτέ να είσαι με κάποιον κάθε μέρα, να κάνετε τα πάντα μαζί, όμως να μην ξέρεις τίποτα για τη ζωή του;  Ή μάλλον να ξέρεις, αλλά τα όσα γνωρίζεις να είναι ψέματα. Όλα ψέματα. Οι έρωτες σε μικρή ηλικία είναι εκείνοι που συνήθως αναπολείς μετά από μια δεκαετία σαν μια γλυκιά, θολή ανάμνηση. Κάποιες φορές όμως είναι και αναμνήσεις απ’ τις οποίες ψάχνεις απελπισμένα μια έξοδο κινδύνου, για να γλυτώσεις, να ηρεμήσεις. Αν ρωτήσετε εμένα θα σας πω, πως ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Τις καταστάσεις που δε μου άρεσαν προσπαθούσα πάντα να τις αποφεύγω. Και όταν αυτό δεν ήταν εφικτό και η παραμονή έμοιαζε αναγκαστική και αναπόφευκτη, εφοδιαζόμουν με υπομονή και περίμενα καρτερικά το τέλος. Έτσι έκανα και στην περίπτωση αυτή, μόνο που δε φαινόταν να υπάρχει λήξη - τουλάχιστον όχι ανώδυνη. Μόλις τον γνωρίζεις νιώθεις πως υπάρχει τελικά αυτός ο κάποιος που είναι φτιαγμένος για σένα, που μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς ξεχωριστός και να ζήσεις μαζί του στιγμές που περίμενες μια ζωή. Δε βλέπεις αρνητικά, γιατί έτσι είναι ο έρωτας. Εξιδανικεύει τα χειρότερα ακόμη μειονεκτήματα, μεταμορφώνοντας τα σε «όμορφες ιδιαιτερότητες». 

 

Όταν μπλέκεις με έναν άνθρωπο ψυχικά «διαταραγμένο» δύο είναι οι επιλογές, ή εσύ θα τον οδηγήσεις στο δρόμο της λογικής ή εκείνος στα μονοπάτια της τρέλας. Διαλέγεις και παίρνεις. Φυσικά το προτιμότερο θα ήταν να συμβεί το πρώτο, αλλά δεν αποτελεί πάντα και το αναμενόμενο. Ή σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να συμβούν και τα δύο. Μόνο που υπάρχουν κάποιες πιο «ήπιες» ψυχικές διαταραχές που δεν κάνουν την εμφάνισή τους από την αρχή, αλλά σταδιακά. Κι όταν εμπιστεύεσαι και γνωρίζεις τον άλλον αρκετό καιρό είναι ακόμα πιο δύσκολο να τις καταλάβεις. Ιδίως όταν η σχέση σου με αυτό το άτομο είναι ερωτική, καθίσταται σχεδόν αδύνατο να το καταλάβεις. Ο έρωτας είναι τυφλός δε λένε; Σε κάνει να βλέπεις μόνο τα καλά και να αγνοείς τα άσχημα. Ειδικά ο μεγάλος έρωτας. Γιατί ναι ήμουν πολύ ερωτευμένη και δε μπορούσα να δω καθαρά. Τουλάχιστον έτσι ένιωθα. 

Ξοδεύεις ατέλειωτες ώρες μαζί του, στο σπίτι, στο σινεμά, σε κάποιο καλό μαγαζί, σε βόλτες. Αισθάνεσαι ότι ξέρεις τα πάντα γι’ αυτόν. Λανθάνεις. Δε ξέρεις τίποτα. Γιατί πολύ απλά όλα αυτά που σου διηγείται για τη ζωή του είναι ψέματα. Ίσως τελικά να είναι και ο ίδιος ένα ψέμα. 

 

 

Όταν τον πρωτομαθαίνεις δε το καταλαβαίνεις, ίσα ίσα που τον θαυμάζεις για όλα όσα έχει καταφέρει στη ζωή του, για τους στενούς και ιδιαίτερους δεσμούς με τους φίλους του, για την υπέροχη και φιλήσυχη οικογένειά του. Στην πορεία συνειδητοποιείς πως μάλλον τελικά δεν έχει καταφέρει και τόσα πολλά, πως οι φίλοι του δεν είναι ούτε οι μισοί από αυτούς που σου έχει περιγράψει και πως η οικογένειά του δεν αντιπροσωπεύει τον παραδοσιακό τύπο μιας σύγχρονης, καθημερινής οικογένειας. Όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, καταλαβαίνεις και ποιο είναι το πρόβλημά του. Τα ψέματα. Μιλάμε όμως για πολλά, ασύστολα ψέματα. Μυθοπλασίες. Με λίγα λόγια, μυθομανία. Ο άνθρωπος που ήμουν μαζί κοντά δυο χρόνια ήταν μυθομανής.

 

Αρχικά, πρέπει να το συνειδητοποιήσεις εσύ - ποιος όμως αποδέχεται εύκολα ότι μοιράζεται την καθημερινότητα του με έναν άνθρωπο για του οποίου τη ζωή δε γνωρίζει ουσιαστικά τίποτα; Μετέπειτα πρέπει να τον βοηθήσεις. Μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο. Ο μυθομανής πιστεύει τα ψέματά του. Και αυτό σε κλονίζει.

 

Οι ασάφειες και τα λάθη που θα τον συλλάβεις να κάνει, θα σου φανούν απλώς δυσκολίες έκφρασης, υπερβολές και μπερδέματα που έχει στο κεφάλι του. Τα άτομα αυτά ζουν σε ένα δικό τους κόσμο, μέσα στον οποίο οι φαντασιώσεις και οι διηγήσεις τους φαντάζουν απόλυτα αληθινές. Αν κάποιες φορές υπάρξουν ασάφειες και κενά σημεία στα όσα αναφέρουν, σκαρφίζονται κάθε είδους δικαιολογία προκειμένου να γίνουν πιστευτοί. Και κυρίως ποτέ δε παραδέχονται τα ψέματά τους, αντίθετα χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να αποδείξουν τις «αλήθειες» τους, ακόμα και όταν γνωρίζουν ότι δε δύνανται να αποδειχθούν.

 

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που οδηγούν ένα άτομο στη μυθομανία. Οι πιο συνήθεις είναι η έλλειψη αυτοπεποίθησης, η ανάγκη για προσοχή και ανάδειξη - ή ακόμη και για εύρεση πραγματικών φίλων, η ανασφάλεια για τον εαυτό του, το αίσθημα μειονεξίας που αισθάνεται. Η μυθομανία παρατηρείται σε πολλά στάδια και επίπεδα. Ξεκινάς με μικρές ανακρίβειες και ώσπου να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα και να νιώσεις αρεστός και αποδεκτός, ενδέχεται να λες ψέματα για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή σου. Χρήζει ψυχολογικής υποστήριξης για να καταφέρεις πρωτίστως να αγαπήσεις τον εαυτό σου με τα «αρνητικά» του, να αρέσκεσαι σε αυτό που εκπέμπεις, και ύστερα για να εκπαιδευτείς στο να μειώνεις σιγά σιγά τα ψέματα αντικαθιστώντας τα με αλήθειες - διότι κανείς δεν είναι τέλειος και δε χρειάζεται να παριστάνεις ένα πλαστό, ιδανικό πρόσωπο. Τα άτομα που είναι κοντά σου όταν βιώνεις κάτι τέτοιο πρέπει να σε παροτρύνουν διαρκώς με τη συμπεριφορά τους στο να παραδεχτείς την αδυναμία σου, και κατόπιν να βρείτε μαζί τρόπο να την αντιμετωπίσεις, απευθυνόμενος σε κάποιον ειδικό.

 

 

Το πολύτιμο αυτό ρόλο του «αρωγού» έπαιξα και εγώ. Προσπαθούσα να τον βοηθήσω, αλλά όταν υπάρχει έρωτας ανάμεσα, όσο πιο κοντά βρίσκεται ο ένας στην καταστροφή, τόσο την πλησιάζει κι ο άλλος. Έπιανα τον εαυτό μου να δέχεται και να πιστεύει παράλογες καταστάσεις προκειμένου να τον κάνω να αισθανθεί καλύτερα. Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως δε μπορείς να το κάνεις μόνος σου - και στην περίπτωσή μου, ακόμα χειρότερα δε μπορούσα να τον βοηθήσω εγώ. Δε παραδεχόταν τίποτα, κλεινόταν όλο και περισσότερο στον εαυτό του και εγώ αναλωνόμουν κοντά του. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή, έπρεπε να το τελειώσω. Άλλωστε υποτίθεται πως το επιθυμητό θα ήταν να βελτιωνόταν εκείνος - όχι να χειροτέρευα εγώ. Η σχέση αυτή μετρούσε αντίστροφα. 

 

Στην τελευταία μας κουβέντα του αποκάλυψα ότι είχα καταλάβει, μα παρόλ’ αυτά έμενα μαζί του γιατί τον αγαπούσα και ήθελα να το δω καλά. Έπρεπε όμως να το παλέψει μόνος του, ήταν σε άσχημη κατάσταση. Δεν ήμουν άλλωστε ποτέ ως τώρα τόσο δυνατός χαρακτήρας ώστε να τον τραβήξω προς τα πάνω. Και δε μπορούσα να επιτρέψω να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε και οι δυο προς τα κάτω. Ήθελα να είμαι συνέχεια δίπλα του, αλλά δε με άφησε. Ο μυθομανής δεν αντέχει να αμφισβητείται, οπότε μου ζήτησε να κόψουμε κάθε επαφή, κι όσο δύσκολο κι αν μου ήταν, το έκανα. Συναισθηματικά ήμουν ένα «ράκος», πάλευα να ανακάμψω, γιατί βγαίνοντας από μια «επώδυνη» σχέση, έχεις ανεπούλωτες πληγές να καλύψεις. Στο τέλος κατάφερα να φτιάξω κι εγώ με τη σειρά μου μία φαντασίωση όπου τον έβλεπα καλά, να μου γελά, να μη χάνει στιγμή από τη ζωή του. Έναν άνθρωπο κοινωνικό, χαρούμενο, τρυφερό, χωρίς τίποτε σκοτεινό. Αυτό που προσδοκούσα από την αρχή. Αχ ναι, έτσι ήμασταν από την αρχή. Σαν όλα αυτά να μη συνέβησαν ποτέ. Μα ναι, τίποτε κακό δε συνέβη. Αυτή ήταν η αλήθεια μου.

 

Στο δικό μου ιδεατό κόσμο δηλαδή, κάπως έτσι φάνταζε. Στον δικό σας; 

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review