Ερωτεύομαι καλλιτέχνη σημαίνει ταυτίζομαι με το σκοτάδι του

Love bites, love bleeds, love hurts - και μας αρέσει. Εάν υπάρχει κάτι που μπορεί να προσδώσει θετική χροιά στη λέξη μαζοχισμός, αυτό είναι ο έρωτας. Και μας αρέσει πολύ. Όταν στις περισσότερες γλώσσες του πλανήτη χρησιμοποιείται η ίδια λέξη για να εκφραστούν η αγάπη και ο έρωτας, κάτι τέτοιο αποτελεί ένα είδος "ιεροσυλίας" για την "πρωτότοκη" ελληνική γλώσσα.

 

 

Γιατί η αγάπη είναι ένα εξευγενισμένο συναίσθημα, κατευθυνόμενη από την λογική που αποτελεί την ειδοποιό διαφορά μας από τα υπόλοιπα ζώα.

Ο έρως όμως αποκτά σάρκα και οστά μόνο όταν ξυπνά τα άγρια, πρωτόγονα, φροϋδικά ένστικτα και τις ενορμήσεις μας. Καμία λογική, καμία ευγένεια, καμία επιείκεια, καμία αυτοσυγκράτηση. Ο έρωτας είναι ένα εθιστικό παιχνίδι, δίχως τέλος και αρχή. Κανόνες του, η αμαρτία, το πάθος, η αλητεία, το χάος και η υπερβολή.

Και εάν είστε φανατικοί υποστηρικτές εκείνου του κλισέ που παρομοιάζει τον έρωτα με το πέταγμα πεταλούδων στο στομάχι, ίσως είναι επειδή έχετε βιώσει τον έρωτα, αλλά όχι τον έρωτα με έναν καλλιτέχνη. 

 

 

Ερωτεύομαι έναν καλλιτέχνη, σημαίνει ταυτίζομαι με το σκοτάδι του. Οι πεταλούδες δεν πετούν ανέμελες σε κάποιο ηλιόλουστο σκηνικό, υπό την καθοδήγηση της κινητηρίου δύναμης του έρωτα στο στομάχι μας, αλλά παλεύουν μεταξύ τους, σχηματίζοντας φαύλους κύκλους, σε έναν αγώνα επιβίωσης, μέχρι εξαντλήσεως. 

Μέχρι να τον γνωρίσεις πίστευες πως το μαύρο είναι μαύρο και το άσπρο, άσπρο. Όταν τον συνάντησες ένιωσες το ηλεκτρικό ρεύμα να διαπερνάει το σώμα σου, το στόμα σου να ξεραίνεται, τις κόρες των ματιών σου να διαστέλλονται, το σώμα σου να βρίσκεται σε κατάσταση δυσλειτουργίας. Μετέφρασες τις αντιδράσεις αυτές ως ενθουσιασμό, στην προσπάθειά σου να τις ερμηνεύσεις με επιστημονικούς όρους. Επικαλέστηκες την επιστήμη, αλλά κατάλαβες πως αυτή είχε σηκώσει τα χέρια της ψηλά, και έτσι τις αυτοαποκάλεσες "χημεία". Και καλά έκανες. Όταν τον γνώρισες, όταν τον βίωσες, όταν οι ψυχές σας και τα σώματά σας ενώθηκαν, τότε κατάλαβες πως το μαύρο μπορούσε να είναι άσπρο και το άσπρο, μαύρο. Για μένα όλα ήταν μπλε. Έτσι είχα χρωματίσει τον κρυφό μας κόσμο. Μπλε. 

 

 

Μέχρι να τον γνωρίσεις αποδεχόσουν παθητικά όσα προσπαθούσαν οι καθηγητές να "εμφυτέψουν" στον εγκέφαλό σου περί εμπορευματοποίησης της τέχνης. Μετέπειτα, αντιτάχθηκες επαναστατικά σε αυτού του είδους τις διδασκαλίες, όχι επειδή ήταν αναληθείς ή επειδή τις αμφισβητούσες, αλλά επειδή τον γνώρισες. Τότε ο κόσμος του ονείρου και της φαντασίας εκτόπισε εκείνον της πραγματικότητας. Τον μυθοποίησες και όχι αδίκως, γιατί έτσι είναι ο έρωτας. Και η μυθοποίηση ένας από τους κανόνες του παιχνιδιού είναι. Στα μάτια του είδες να περνούν ο ένας μετά τον άλλον, όλοι οι μεγάλοι rock stars, τα ινδάλματα και οι γόηδες των "ένδοξων" δεκαετιών. Ένιωσες πως ήταν ο δικός σου Elvis Prisley, o δικός σου Jim Morrison, ο δικός σου Axl Rose. Μέχρι να γίνει "δικός σου" πίστευες πως ήσουν η Kate Hudson, ενσαρκώνοντας τον ρόλο της Penny Lane, της πιο πιστής groupie των rock stars, στην ταινία "Almost Famous". Όταν έγινε άνθρωπός σου, μπορεί να μη χρειαζόταν πια να τον ακολουθείς σαν την πιο φανατική του θαυμάστρια, αλλά έγινες η πιο αγνή συνοδοιπόρος του στο ταξίδι του πάθους, του έρωτα, του ονείρου, της ζωής. Μιας ζωής κόντρα στους κανόνες και στις υποδείξεις. Του είχες υποσχεθεί πως όπως και να εξελισσόταν η σχέση σας, θα περιθωριοποιούσες τον εγωισμό σου και θα βρισκόσουν δίπλα του - ή μάλλον απέναντί του, κάτω από την σκηνή, θυμίζοντάς του πως υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εκείνον που ύλη και όνειρο, μπόρεσαν να τα ταυτίσουν και να τα κάνουν ένα.

 

 

Έρωτας όμως χωρίς πόνο και σύρσιμο στα πατώματα δεν υπάρχει, γιατί ακόμη και αυτό τον θρέφει και τον κάνει να σπιθοβολεί. Το ζητούμενο όμως είναι να σέρνεσαι για χάρη του στα πατώματα, αλλά να διατηρείς παράλληλα την αξιοπρέπεια σου ως το ταβάνι. Εάν θέλεις να βιώσεις ολοκληρωμένα τον έρωτα με έναν καλλιτέχνη όπως στις αθάνατες, χρυσές εκείνες δεκαετίες, πρέπει να υποστείς και τις συνέπειες.

Μη ξεχνάς πως ο άνθρωπός σου, υπό την ιδιότητα του καλλιτέχνη, ζει για να εμπνέεται και να εμπνέει, και η έμπνευση δεν έχει ωράριο.

Ο καλλιτέχνης σου δεν είναι ένας κοινός θνητός, και σίγουρα σε κάνει να χαμογελάς γλυκά κάθε φορά που σου λέει πως πιστεύει ότι με τα κομμάτια του μπορεί να αλλάξει τον υπό κατάρρευση σύγχρονο χώρο της μουσικής βιομηχανίας - γιατί όχι και τις ζωές των ανθρώπων στους υπόλοιπους τομείς.

 

 

Και αν τον αγαπάς πραγματικά θα ενστερνιστείς τις απόψεις του και τα όνειρά του και θα βρίσκεσαι σε θέση ετοιμότητας κάθε φορά που θα έχει την ανάγκη να του ανυψώνεις το ηθικό. Ένα από τα βασικότερα πράγματα που θα μάθεις κοντά του, είναι πως οι καλλιτέχνες είναι πιο ευαίσθητοι και αυτομάτως πιο ευάλωτοι στην κατάθλιψη και στους εθισμούς. Για το λόγο αυτό, καλό θα ήταν να παρακολουθήσεις ορισμένα σεμινάρια ψυχολογίας και να γεμίσεις την βιβλιοθήκη σου με μπόλικο Nietzche. Ορισμένες ενέσεις καφεΐνης επίσης θα αποδειχθούν απαραίτητες, καθώς λέξεις όπως "ρουτίνα", "συνήθεια", "μιζέρια", "προβλεψιμότητα", δε θα έχουν θέση στο λεξιλόγιό σου όταν θα είσαι μαζί του. Στην αρχή μπορεί να κουράζεσαι, αλλά στην πορεία θα ερωτευτείς τα ατελείωτα, αξημέρωτα βράδια σας, κατά τα οποία τα σώματά σας θα μιλούν, και θα συνηθίσεις να κοιμάσαι μαζί του μετά την ανατολή του ηλίου, ιδιαίτερα όταν η έμπνευσή και η "επιφώτηση" του προς σύνθεση κομματιών, θα ζωντανεύουν αργά το βράδυ.

 

 

Μα πιο πολύ απ΄ όλα θα ερωτευτείς την αγνή ψυχή του και χάρη σ’ αυτή, όσο και να σε πληγώνει ο άτακτος τρόπος ζωής του, θα τα ξεχνάς όλα με έναν μαγικό τρόπο, ακόμη και τις γυναικείες παρουσίες τριγύρω του. Γιατί έχει την ικανότητα να κάνει κάθε τι σωστό να μοιάζει ανούσιο και κάθε αμαρτία να φαίνεται γλυκιά. Για εκείνον η ευτυχία δεν αποδεικνύεται στο σύνολο της ζωής αλλά στις στιγμές της, και αυτές είναι ικανές να σε κάνουν να πεθαίνεις και να γεννιέσαι το ίδιο λεπτό μέσα στα χέρια του. Κάθε φορά που θα εύχεσαι να τον είχες μισήσει, ταυτοχρόνως θα εύχεσαι να τον είχες ερωτευτεί περισσότερο. Κάθε φορά που θα σου λέει πως πρέπει να μείνει μακριά σου γιατί η άστατη προσωπικότητά του σπάει την ψυχή σου και τα συναισθήματά σου σε μικρά κομματάκια, εσύ θα του λες πως όταν φεύγει από τη ζωή σου νιώθεις πως χάνεται το μεγαλύτερο κομμάτι σου. Κάθε φορά που θα σου λέει πως μαυρίζει και επισκιάζει την αγνότητά σου, εσύ θα του υπενθυμίζεις πως εξαρχής αυτό που ερωτεύτηκες ήταν το σκοτάδι του. 

 

Κάθε φορά που θα σου λείπει, θα φέρνεις στο νου σου ορισμένες από τις μελωδίες του, και θα βάζεις σ’ αυτές τους δικούς σου στίχους, που θα του υπενθυμίζουν πως μέχρι το πάθος να εξαλειφθεί, δε θα σταματήσει να επιστρέφει ο ένας πίσω στον άλλον για να χρωματίσει εντονότερα τον μυστικό, μπλε κόσμο που ξεθωριάζει κάθε φορά που είστε μακριά.

  

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review