The power of goodbye

Έμαθες από παιδάκι να χάνεις. Να χάνεσαι. Έμαθες πως στην ζωή σου, στην δική σου και σε αυτήν όλων των άλλων, το «αντίο» θα το χρησιμοποιείς συχνά, όπως το «όχι» ή όπως το «ναι», και πως αυτά τα μικρά μεγάλα καθημερινά σου «αντίο» θα ναι στο τέλος όλη σου η ζωή. 

Ζεις για να αφήνεις άτομα να φεύγουν, αφού κανείς δεν μένει δίπλα σου για πολύ, κι όποιος φεύγει παίρνει μαζί του ένα κομμάτι σου που κάθε φορά είναι και μεγαλύτερο. Και ανησυχείς. Ανησυχείς που όσο περνάει ο καιρός το αντίο σου γίνεται πιο εύκολο και πιο ανώδυνο σαν να μην υπήρξε ποτέ το δέσιμο. Άνθρωποι που ήρθαν για να μείνουν ελάχιστα, και στο ελάχιστο τους σου υποσχέθηκαν μια ζωή. Ξέχασαν. Και εσύ ξεχνάς. Χρειάζεται να ξεχνάς για να μπορείς.

 

Αναρωτιέσαι. Σκέφτεσαι αν φταις και εσύ. 

 

Φταις. Ίσως μόνο εσύ φταις που δεν τους έδωσες κάτι που να θέλουν να κρατήσουν για πάντα, ή έστω για λίγο παραπάνω καιρό από αυτόν που σου έδωσαν. Σκέφτεσαι πως φταίει ο εγωκεντρισμός σου, η προσοχή που διαρκώς απαιτείς, η θέση που διεκδικείς μέσα στους άλλους. Ξέρεις πως φταις. Εσύ. Και εσύ.

 

Σκέφτεσαι πως φταίνε εκείνοι που δεν άντεξαν. Χρειάζεσαι δίπλα σου όμως άτομα να αντέχουν και να θέλουν να διεκδικούν, όπως διεκδικείς κι εσύ εκείνους που αληθινά αγάπησες. Σκέφτεσαι πως φταίνε γιατί δεν αναγνωρίζουν την ευθύνη που έχουν, αφού ευθύνη έχουμε απέναντι στον εαυτό μας για τους ανθρώπους μας. Σκέφτεσαι πως σου πήραν ένα κομμάτι, αυτό που ήθελαν από την αρχή και έχοντας τελειώσει με σένα φεύγουν σε αναζήτηση κάποιου νέου πολύτιμου στοιχείου που θέλουν να ρουφήξουν. Σε ένα άλλο άτομο, σε ένα καινούριο εσύ.

 

Φταίνε θα πεις. Και εσύ φταις. Εσύ που δίνεις πολλά σε εκείνους που δεν εκτιμούν. Κλισέ, θα σκεφτείς. Είναι. Όπως κλισέ ήταν και η αφέλεια σου να τους εμπιστευτείς και να τους βάλεις στην ζωή σου. Το ένιωσες; Σήκω τώρα.

 

Αρκετά με τα κλάματα. Αρκετά με τις σκέψεις.

 

 

 

 

Μάζεψε τα κομμάτια σου - κανένας δεν είναι τόσο καλός ώστε να τα αξίζει. Έδωσες πολλά και είσαι δικαιολογημένος αν αναρωτιέσαι - μα έχεις ακόμα άπειρα να δώσεις. Πάντα είχες και πάντα θα έχεις, αφού όσο σου παίρνουν τόσο θα έχεις. Γιατί είσαι αλλιώς. Γιατί μπορείς. Πίστευε πως μπορείς. Ακόμα κι αν έφυγαν, εσύ θα υπάρχεις. Μην ανησυχείς. Ο,τι αξίζει μένει, και το ξέρεις πως αν αυτές οι φιλίες ή οι έρωτες άξιζαν, θα ήταν εκεί. Για σένα. Σε σένα.

 

Στενοχωριέσαι. Είναι φυσικό, σου λέω. Όλοι το νιώθουμε. Το συνηθίσαμε πλέον. Πονάει η μοναξιά, μα είναι πολύτιμη. Σου δίνει έμπνευση. Σε βοηθάει να σκύψεις στον εαυτό σου, να διορθωθείς, να διεκδικήσεις κάτι καλύτερο, να γίνεις κάτι καλύτερο. Μόνος σου. Μόνος θα είσαι πάντα, αφού έμαθες πως όλοι φεύγουν, δεν αντέχουν.

 

Κάταπιε το, λοιπόν. Ζήσε με αυτό, λοιπόν.

 

Κοίτα στα μάτια αυτούς που δεν είναι πια, και να είσαι περήφανος που άντεξες εσύ κι ας έφυγαν εκείνοι. Δεν πειράζει. Όταν έρθει η ώρα να ξαναπροσπαθήσεις, κάνε το. Ποτέ δεν ξέρεις που κρύβεται ο αληθινός φίλος ή η αληθινή αγάπη - ή και τα δυο μαζί. Ποτέ δεν ξέρεις και αλίμονο σε σένα και σε εμένα αν σταματήσουμε να προσπαθούμε. Κάνε την απώλεια φίλη σου και ερωμένη, γιατί πολλές φορές θα πλαγιάσεις μαζί της. 

 

Μην φοβάσαι. 

Εγώ στο υπόσχομαι πως θα έρθει κάποιος για σένα. Και θα μείνει.

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review