Η περιγραφική ηθική και τραγωδία στη ζωή μας

Προκαταρκτικά, θέλω να σας εξομολογηθώ πως τόσο ο τίτλος όσο και το θέμα του άρθρου, είναι εμπνευσμένα από μια ομαδική εργασία που είχα αναλάβει αυτό το εξάμηνο σχετικά με τους βίους του Πλούταρχου.

 

Τα βιογραφούμενα πρόσωπα στο έργο του Πλούταρχου, χαρακτηρίζονται από εναλλαγές στο χαρακτήρα τους, από σημαντικές επιτυχίες στη ζωή τους, αλλά και από αποφάσεις που τους στοιχίζουν και τους καθιστούν τραγικά πρόσωπα. Αλλά μήπως τέτοιοι δεν είμαστε κι εμείς οι κοινοί θνητοί στη ζωή μας; Μη μου πείτε πως όλων οι ζωές χαρακτηρίζονται από γραμμικότητα γιατί δε θα το πιστέψω, οπότε η άμεση αντίδραση μου θα είναι να το ρίξω στα γέλια

 

Όλοι μας έχουμε ζήσει κάποιες όμορφες μοναδικές στιγμές, που μένουν στη μνήμη μας και μας χαρίζουν στιγμές με χαμόγελο όταν τις θυμόμαστε - φερειπείν η επιτυχία μας στις πανελλαδικές εξετάσεις, οι πρώτες μας διακοπές με φίλους ως ενήλικες, οι βόλτες με φίλους, οι ατελείωτες συζητήσεις με τον κολλητό ή την κολλητή, τα οικογενειακά τραπέζια κοκ. Ωστόσο, όταν ανοίγουμε το συρτάρι των αναμνήσεων, ερχόμαστε αντιμέτωποι με δυσάρεστες στιγμές της ζωής μας ή ατυχή περιστατικά, για τα οποία ενδεχομένως να μετανιώνουμε. Φαντάζομαι πως σε κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε όλοι μας αδικήσει ή αδικηθεί, και τότε απογοητευτήκαμε - ειδικά αν έχουμε αδικηθεί χύνοντας ποταμούς δακρύων, αυτές τις στιγμές επιδιώκουμε σίγουρα να τις ξεχάσουμε. Καθώς φτάνουμε πιο βαθιά στο ντουλάπι των αναμνήσεων, ατενίζουμε στιγμές οπού βρεθήκαμε σε αδιέξοδο, δηλαδή είτε εξαπατηθήκαμε από κάτι είτε δε γνωρίζαμε τι κάναμε, κι έξαφνα από το πουθενά εμφανίστηκε κάτι σαν από μηχανής θεός και λύτρωσε τις ψυχές μας βάζοντας  τέλος στην απάτη και βγάζοντας μας τελικά από το αδιέξοδο.

 

Οι δύσκολες στιγμές επιδιώκουμε να πέσουν στην λήθη, λησμονώντας πως κι αυτές αποτελούν ένα δικό μας, αναπόσπαστο κομμάτι ζωής. Είμαστε άνθρωποι και σαν άνθρωποι χαρακτηριζόμαστε από μεταπτώσεις στη διάθεση και καμιά φορά - πιεζουσών των συγκυριών, σε μεταβολή του χαρακτήρα μας - δηλαδή από επιεικείς και γλυκείς γινόμαστε αμείλικτοι και πικροί. Με λίγα λόγια, αυτό που θέλω να πω είναι πως ως άνθρωποι δεν είμαστε  σταθεροί ως προς τη συμπεριφορά μας, και αυτή η μη σταθερότητα δεν πρέπει ούτε να μας τρομάζει ούτε να μας προκαλεί ντροπή. Γιατί να ντρεπόμαστε άλλωστε; Ποιος θα μας κρίνει για την αστάθεια και την εναλλαγή του χαρακτήρα μας; Μήπως οι υπόλοιποι συνάνθρωποι μας δεν έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με περιστάσεις, οι οποίες ανέδειξαν μια σκληρή, πιθανόν και αποκρουστική εικόνα του εαυτού τους;

 

Όπως ο αρχαίος βιογράφος βιογραφούσε τα πρόσωπα του χωρίς να τα επικρίνει, έτσι κι όλοι εμείς στερούμαστε αρμοδιότητος να κατακρίνουμε το συνάνθρωπό μας για τις επιλογές ή τις αλλαγές στη συμπεριφορά του. Καταληκτικά, τονίζω πως η συμπεριφορά μας δε παραμένει αμετάβλητη προϊόντος του χρόνου, αλλά αναλόγως της περίστασης μεταμορφώνεται σε καλύτερη ή χειρότερη - ας μου επιτραπεί αυτή η διάκριση, παρότι δεν είμαι ηθικολόγος για να μπορώ να αξιολογώ το ήθος του πλησίον μου.

 

Κλείνοντας, θα ήθελα να αφιερώσω το παρόν άρθρο στη Στέλλα, τη Σοφία, τη Ζήνα και τη Λίνα, που παλεύαμε μαζί ένα εξάμηνο για να φέρουμε σε πέρας την προαναφερθείσα εργασία, και κάποιες λοιπές μικρότερες.

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review