Η σημασία του «Να είσαι ο εαυτός σου»

- Πόσες φορές στη διάρκεια μιας μέρας λες αυτό που σκέφτεσαι ή πράττεις όπως αισθάνεσαι; 

- Αν σε ρωτούσαν ποτέ τη γνώμη σου πάνω σε κάποιο θέμα τι θα απαντούσες; Θα απαντούσες αυτό που πίστευες εσύ ή αυτό που πίστευες ότι θα ήθελε να ακούσει ο συνομιλητής σου;

 

Αυτές πάνω-κάτω ήταν οι ερωτήσεις που μου έθεσε ο αρκετά χρόνια μικρότερος  ξάδερφός μου και μάλλον δυσκολεύτηκα σε κάποιο βαθμό να του απαντήσω.

Αλήθεια, τι θα ήταν προτιμότερο; Να είσαι ο εαυτός σου και να υποστηρίζεις τις απόψεις σου με όποιο τίμημα και αν συνοδεύονται ή να αποδεχτείς κάτι κοινότυπο, συμβατικό ή γενικώς αποδεκτό για να γλιστρήσεις επιδέξια κάτω από το πέπλο της αποδοχής και της συμπάθειας του περίγυρού σου;

 

Νομίζω είναι μεγάλες κουβέντες για ανθρώπους κάθε ηλικίας, απαιτούν μια ωριμότητα που δεν σχετίζεται με τα χρόνια ζωής, αλλά με τον τρόπο σκέψης. Είναι μια επιλογή ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου και την αυτονομία της ύπαρξής του περισσότερο. Η αλήθεια πονάει τις περισσότερες φορές, γι’ αυτό και οι άνθρωποι είναι τόσο εξοικειωμένοι με το ψέμα - τόσο όταν προέρχεται από εκείνους, όσο και όταν οι ίδιοι εκτίθενται σε αυτό. Όταν αποφασίζεις να πεις την αλήθεια, όταν προβάλλεις τον πραγματικό εαυτό σου στη θέα των ανθρώπων, πρέπει να έχεις πάντα στο νου σου πως οι αντιδράσεις θα είναι ποικίλες. Άλλοι θα είναι αρνητικοί, άλλοι θετικοί, κι άλλοι αδιάφοροι. Σε κάθε περίπτωση, οι προθέσεις και τα λεγόμενά σου αμφισβητούνται. Και αυτό είναι που σε θέτει εκτός της «ζώνης ασφάλειας», που ίσως θα επωφελούνταν κάποιος περισσότερο ιδιοτελής ή συγκαταβατικός.

 

Ωστόσο, η ζωή είναι μικρή για να είσαι παθητικός και να συμβιβάζεσαι από νωρίς. Ο μύλος της ζωής θα «αλέσει» όλους τους «σπόρους» που  διαθέτει. Όλοι μεγαλώνοντας θα μάθουμε να είμαστε συμβατικοί ή τουλάχιστον όμοιοι σε ένα επίπεδο, προς χάρη της εργασίας μας, του κοινωνικού περίγυρου, της συναισθηματικής ασφάλειας κοκ - και αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

 

Το χρονικό διάστημα της διαφοροποίησης και μοναδικότητάς μας, σχετίζεται με τη δύναμη που διαθέτουμε να είμαστε πιο πιστοί στον εαυτό μας και πιο ειλικρινείς στους ανθρώπους που αγαπάμε, συγκριτικά με την ανάγκη μας να είμαστε αυτό που θέλουν οι άλλοι από εμάς να γίνουμε - δηλαδή από το φόβο της απόρριψης και τη μοναξιά. Εκεί όμως βρίσκεται και το μυστικό της όλης υπόθεσης. Οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν είναι εκείνοι για τους οποίους δε θα πρέπει να υπάρχει ανάγκη να υποκριθούμε. Αν εξ’ αρχής παρουσιάζουμε κάτι διαφορετικό από τον εαυτό μας, τότε καταδικάζουμε κάθε αληθινή επαφή στη ζωή μας για μια συμβατικότητα την οποία απλά συνηθίσαμε με τον καιρό.

 

Αν η ζωή είναι ένα θεατρικό έργο κι εμείς οι πρωταγωνιστές του, τότε είναι καλύτερα από όλους τους ρόλους στο σενάριο, να επιλέξουμε να είμαστε ο εαυτός μας. Οι άλλοι είναι είτε πιασμένοι, είτε πολύ βαρετοί. Μπορεί να υποκρινόμαστε για να επιτύχουμε  τους σκοπούς μας, για να διαφυλάξουμε τα κεκτημένα μας, για να προστατευτούμε από αντιπάλους και χίλια δυο άλλα. Όταν όμως μια τέτοια πρακτική αφομοιωθεί σε βαθμό που χαρακτηρίζει πλέον την ιδιοσυγκρασία σου και επιτύχεις όσα θες με αυτή, ίσως να φανεί πως κερδίζεις, παρότι στην ουσία μάλλον αυταπατάσαι. Ο άνθρωπος οδηγείται μόνος του σε μια θέση, όπου στο τέλος δεν έχει κανέναν να μοιραστεί αυτά που «κέρδισε» προσποιούμενος, γιατί απλά σε όλη την πορεία ήταν τόσο μόνος όσο όταν ξεκίνησε το ταξίδι του. Δεν εκτιμά κανέναν γι’ αυτό που είναι, κι όσοι τον εκτιμούν από την πλευρά τους, δεν τον εκτιμούν για όσα είναι, επομένως αν τον γνώριζαν πιθανώς να τον απέρριπταν. 

 

Καταλήγοντας λοιπόν, του απάντησα πως είναι πολύ μικρός για να βασανίζεται με τέτοιες σκέψεις από τόσο νωρίς. Aν όμως με ξαναρωτήσει κάποια στιγμή στο μέλλον, μάλλον με όλα αυτά θα του απαντήσω.

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review