Όλοι φοβούνται τον έρωτα

Tί μας κρατά πίσω, να μη μπορούμε να βρούμε ή να διατηρήσουμε την αληθινή αγάπη που κατά τα άλλα αναζητούμε μ’όλες μας τις δυνάμεις; Γιατί όταν νιώσουμε να πλησιάζει κάνουμε αναστροφή κι αρχίζουμε την τρεχάλα; Πώς μπορούμε και την εγκαταλείπουμε κιόλας, αναίτια, ακόμη κι όταν πιστέψουμε πως την έχουμε βρει;

Η ιστορία της χαμένης αγάπης, από καταβολής κόσμου, είναι ένα βίωμα που έχει κάθε άνθρωπος. Κι όταν κάνουμε σιωπηλά τους απολογισμούς για τα «γιατί;» που πάντα μένουν αναπάντητα, ένα είναι το ερώτημα που αναμασάμε: «Γιατί ναυαγούν οι… μεγάλες αγάπες;»

Τι κι αν το’χουμε συνειδητοποιήσει, τι κι αν το θάβουμε καλά καλά μέσα μας, οι περισσότεροι τρέμουμε την ιδέα του αληθινού έρωτα. Και μόνο η σκέψη ενός τόσο σπουδαίου πράγματος ενεργοποιεί τόσες από τις προσωπικές μας άμυνες που, ο,τι και να κάνει με τα βέλη του ο φτερωτός θεός, οι πιθανότητες του να γκρεμίσει εντελώς το τείχος των ανασφαλειών μας είναι πραγματικά λίγες!

Ο φόβος της αγάπης επιστημονικά έχει χαρακτηριστεί ως «φόβος της οικειότητας» (fear of intimacy), και είναι υπεύθυνος για την ενεργοποίηση μιας σειράς αυτόματων αμυντικών μηχανισμών που μας χαρίζουν – μόνο προσωρινά, την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Όμως τι μας κάνει να απομακρυνόμαστε από τα ειλικρινή βιώματα της αγάπης και του έρωτά; Τι προκαλεί το φόβο της οικειότητας;

 

 

1) Η αληθινή αγάπη μας κάνει να αισθανόμαστε ευάλωτοι

Κάθε νέος άνθρωπος στη ζωή μας - πόσο μάλλον σύντροφος, αποτελεί ένα ανεξερεύνητο έδαφος. Και πότε ο άνθρωπος δε διχαζόταν ανάμεσα στον ενθουσιασμό και στον απόλυτο φόβο για το άγνωστο; Άλλωστε η απόλυτη συναισθηματική παράδοση προϋποθέτει ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη, δυο καταστάσεις που εξαρχής μας φέρνουν σε αμηχανία. Το μέγεθος της έκθεσης που προκύπτει είναι τέτοιο που μας δυσκολεύει να το διαχειριστούμε αποτελεσματικά.

 

2) Τα νέα βιώματα σκαλίζουν παλιές πληγές

Τραύματα, τραύματα, τραύματα… Αυτά είμαστε. Η προσωπικότητά μας είναι ένα οικοδόμημα με δομικά υλικά όλους εκείνους τους σημαντικούς «Άλλους». Κι όπως είναι φυσικό, οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα, έτσι που μετά το πέρασμά τους τίποτε δεν είναι ίδιο με πριν. Και είναι και το άλλο. Αιώνιος εχθρός - και σύμμαχος μαζί, του ανθρώπου η μνήμη του. Οι προηγούμενες μας εμπειρίες, κατακτήσεις μιας άγρυπνης μνήμης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μέτρο σύγκρισης για τις επόμενες. Έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος. Με παθήματα που γίνονται… μαθήματα!  Και με το που νιώθουμε την πρώτη αιχμή του βέλους, αυτόματα σηκώνουμε τη βαριά ασπίδα μνήμη : «Πόνεσες; Θα ξαναπονέσεις!». Παλιές πληγές - τι κι αν επουλώθηκαν μερικώς; Βρίσκουν ευκαιρία και αιμορραγούν. Η απώλεια, ο θυμός και η απόρριψη έρχονται ξανά στην επιφάνεια.

 

3) Ο ερωτευμένος μας εαυτός ανταγωνίζεται τη διαμορφωμένη μας ταυτότητα

Είναι και περιπτώσεις που μέσα μας έχουμε θάψει καταπιεσμένη έλλειψη αγάπης. Μπερδεμένοι υποσυνείδητοι φόβοι και ανασφάλειες κρύβονται τόσο καλά μέσα μας, που πολλές φορές, μέχρι να χτυπήσουν, ούτε που έχουμε αντιληφθεί την ύπαρξή τους.

“Δεν αξίζω να αγαπηθώ”, “Κανείς δε νοιάζεται για μένα” , “Δε δικαιούμαι τον έρωτα”

Στο κεφάλι μας εσωτερικές επικριτικές φωνούλες, που εδρεύουν σε εφηβικά τραυματικά βιώματα και καλά θαμμένες πληγές από τους ίδιους μας τους γονείς. Κι όταν κάποιος μας προσεγγίσει με αγάπη και θαυμασμό, εκτιμώντας μας περισσότερο από τις εσωτερικές μας φωνές, εμείς που με τις φωνές μας έχουμε μάθει να συγκατοικούμε, οπισθοχωρούμε τρομαγμένοι που κάποιος τάραξε τα νερά των βεβαιοτήτων μας.

 

4) Με την καθαρή ευτυχία έρχεται και ο καθαρός πόνος

Δεν είναι μόνο η ρομαντική ποίηση, τα θεατρικά δράματα των κλασικών δημιουργών ή οι στίχοι τραγουδιών, μα και η ίδια η ζωή που μας επιβεβαιώνει κάθε μέρα ότι τα ακραία αντίθετα συναισθήματα δεν απέχουν τελικά και τόσο πολύ. Αγάπη και μίσος, χαρά και λύπη, φόβος και τόλμη συγκρούονται τόσο έντονα που τελικά καταλήγουν τόσο κοντινά μεταξύ τους που μας εκπλήσσουν. Για αυτό και δεν είναι λίγες οι φορές που απομακρυνόμαστε από την απόλυτη ευτυχία από φόβο μήπως την ακολουθήσει μεγάλη θλίψη.

 

 

5) Συχνά στον έρωτα χάνονται οι ίσοι όροι

Μία είναι η αλήθεια που διέπει μόνιμα τις σχέσεις αγάπης: Πάντα ο ένας από τους δυο αγαπά περισσότερο. Κι αυτό είναι κάτι που μπορεί δύσκολα να αντιμετωπιστεί. Το ότι με κάθε μας κίνηση, δηλαδή, θέτουμε σε κίνδυνο ένα εύθραυστο οικοδόμημα κοινό, ότι μπορεί να είμαστε εμείς οι θύτες. Αυτός ο φόβος, ο φόβος του θύτη, είναι πολλές φορές τόσο ισχυρός όσο και του θύματος, αφού είναι σχεδόν το ίδιο επώδυνο να πληγώσεις κάποιον που αγαπάς με το να σε πληγώσει εκείνος. Επειδή λοιπόν, όπως και σε όλα τα απόλυτα, έτσι και στον έρωτα, η ισότητα δεν υφίσταται ως έννοια, κάθε βιωμένο συναίσθημα γεννά σκέψεις και προβληματισμούς, που απέχουν βέβαια έτη φωτός από το ίδιο το συναίσθημα.

 

6) Ο έρωτας τραυματίζει τις σχέσεις με την οικογένεια

Η αληθινή αγάπη και η ακέραιη βίωση των συναισθημάτων, είναι προνόμιο κάποιας ωριμότητας που αποκτούμε στην πορεία μας από την ήβη στην ενηλικίωση. Γι’ αυτό και κάθε εκδήλωση της, επικοινωνεί το σαφές μήνυμα της ανεξαρτητοποίησης από την οικογένεια, σηματοδοτεί τον απογαλακτισμό. Αφιερώνομαι με αφοσίωση και υπευθυνότητα σε ένα πρόσωπο σημαίνει μοιραία εγκαταλείπω τη σιγουριά ενός ασφαλούς ρόλου, του προστατευόμενου μέλους. Όμως η σχέση μας με τη οικογένειά μας, με το avantage της παλαιότητας και της ακίνδυνης οικειότητας που τη χαρακτηρίζει, συμβαίνει πολλές φορές να στέκεται εμπόδιο στην ανάπτυξη ενός νέου δεσμού. Σίγουρη και αγέρωχη, στέκεται εκεί, να μας υπενθυμίζει κάθε που πάμε να τολμήσουμε ένα βήμα, πόσο ευκολότερα θα ζούσαμε καλλιεργώντας την αιωνίως.

 

7) Ο έρωτας πυροδοτεί υπαρξιακούς φόβους

Όσα περισσότερα έχεις, τόσο περισσότερα μπορείς να χάσεις - κανείς δε μπορεί αν το αμφισβητήσει αυτό. Και μάλιστα, η ιδέα της απώλειας ενός σημαντικού «Άλλου» μας τρομάζει τόσο πολύ που, σχεδόν αμυντικά, πασχίζουμε να υποβιβάσουμε την αξία του στην ψυχή μας, μήπως και γλιτώσουμε. Όποιος αγαπά πολύ πληγώνεται και πολύ, κι ο πόνος της απώλειας - δύσκολα διαχειρίσιμος, είναι από τους ανθρώπους αποφευκτέος. Δεν είναι λοιπόν να απορούμε που μόλις βρει το βέλος το στόχο του, πολιορκούν την άμοιρη καρδούλα πλήθος ανασφάλειες, υπαρξιακοί φόβοι και διλήμματα, αποτρέποντας την από την ολοκληρωτική παράδοση.

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review