Η ζωή συνεχίζεται...

Η ζωή συνεχίζεται... 

με αυτούς που μας χαρίζουν ένα χαμόγελο, ακόμα κι όταν οι ίδιοι δεν είναι καλά.

με αυτούς που μας αγαπούν ουσιαστικά, χωρίς να περιμένουν οι ίδιοι αντάλλαγμα.

με αυτούς που έρχονται και μένουν κοντά μας, όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν.

με αυτούς που λένε την αλήθεια ως έχει, δίχως εξωραϊσμούς και υπερβολές.

με αυτούς που μιλάνε με πράξεις, κι όχι με λόγια του αέρα.

με αυτούς που χαίρονται πραγματικά με τη χαρά μας και λυπούνται με τη λύπη μας.

με αυτούς που αξίζει να αγαπάμε και να κάνουμε όνειρα για το μέλλον.

 

Η ζωή συνεχίζεται...

με εμάς που χαρίζουμε ένα χαμόγελο στα άτομα που αγαπάμε, ακόμα κι όταν δεν είμαστε καλά.

με εμάς που αγαπάμε, χωρίς να περιμένουμε κανένα αντάλλαγμα.

με εμάς που μένουμε κοντά στα αγαπημένα μας πρόσωπα, όταν οι υπόλοιποι φεύγουν επειδή δειλιάζουν στα δύσκολα.

με εμάς που λέμε την αλήθεια ως έχει, χωρίς εξιδανικεύσεις και υπερβολές.

με εμάς που μιλάμε με πράξεις, κι όχι με λόγια του αέρα.

με εμάς που χαιρόμαστε πραγματικά με τη χαρά των άλλων και λυπούμαστε με τη λύπη τους.

με εμάς που αξίζει να μας αγαπούν, να τους αγαπάμε και να κάνουμε μαζί τους όνειρα για το μέλλον.

 

 

Οι ουσιαστικές σχέσεις είναι αμφίδρομες, γι’ αυτό και κυριαρχεί ο νόμος της αλληλεπίδρασης - σωστά;  Και πολύ εύλογα θα βρεθεί κανείς να υποστηρίζει πως μέσα από τις σχέσεις αυτές θέλουμε τόσο να δίνουμε όσο και να παίρνουμε - και μάλιστα αν γίνεται σε ανάλογες "ποσότητες", όπως θα ήταν το ιδανικό. Ελπίζω όχι μόνο να μη βιαστήκατε κι εσείς να κάνετε το συγκεκριμένο συνειρμό, αλλά να μην συμφωνείτε διόλου με την παραπάνω άποψη αναφορικά με δούναι και λαβείν, ανταλλαγές και γενικότερα "ποσότητες"

 

Μα μισό λεπτό, αμφίδρομα δεν είπαμε λίγο παραπάνω; Άλλο αμφίδρομα και άλλο ανταλλακτικά. Υπάρχει ένας πολύ μεγάλος δρόμος αρκετών χιλιομέτρων που χωρίζει αυτά τα δύο, γι’ αυτό άλλωστε οδηγούν και σε διαφορετικούς προορισμούς - εφόσον έχουν διαφορετική βάση/αφετηρία. Εκεί έγκειται η διαφορά στις ποιοτικές σχέσεις οποιασδήποτε μορφής. Η έννοια της ανταλλαγής και της ποσότητας δεν έχει θέση, αγαπητοί μου αναγνώστες, στις πραγματικές σχέσεις. Δίνεις γιατί θέλεις να δώσεις. Επενδύεις και είσαι πάντα δίπλα στο πλευρό των ανθρώπων που νοιάζεσαι και αγαπάς, παρόλες τις δυσκολίες που εμφανίζονται, γιατί θέλεις εσύ ο ίδιος να είσαι εκεί και να βοηθήσεις. Όχι γιατί σου το επιβάλλει κάποια εξωτερική καταναγκαστική δύναμη. Δε περιμένεις τίποτα να σου επιστραφεί, δεν αναμένεις και δεν αγωνιάς πάση θυσία να δεις αν ο άλλος θα το εκτιμήσει και θα στο ανταποδώσει. Η ανταλλαγή φαντάζει ανούσια σε μια στέρεη σχέση, ακρογωνιαίος λίθος της οποίας είναι η ανιδιοτέλεια, η αγάπη και το πηγαίο ενδιαφέρον, συνοδευόμενα από έμπρακτες ενέργειες, ειλικρινείς και όχι δήθεν - αποκλειστικά υπέρ του “φαίνεσθαι”. Με απλά λόγια, πιστεύω πως όλα αυτά έχουν και πρέπει να έχουν, εάν βέβαια θέλουμε να μιλάμε για ανθρώπινη φύση επί της ουσίας, την καρδιά σαν αποκλειστική αφετηρία, διαδρομή και τελικό προορισμό.

 

Υπάρχουν άνθρωποι λοιπόν που θα έρθουν και θα φύγουν από τη ζωή μας - το ίδιο κι εμείς βέβαια για εκείνους, είπαμε αμφίδρομα είναι αυτά. Γιατί όμως να υπάρχουν αυτά τα πήγαινε-έλα, αυτού του είδους οι μετακινήσεις/ανακατατάξεις, που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι οδυνηρές και επαναφέρουν μαζί τους σκέψεις, υποθέσεις, συναισθήματα και στιγμές; Ίσως να συμβαίνουν όλα αυτά - διορθώστε με αν κάνω λάθος, είτε επειδή το θέλησαν εκείνοι, είτε επειδή το θελήσαμε και το νιώσαμε εμείς, είτε απλά επειδή το έφεραν έτσι οι συγκυρίες. Ποιο το νόημα επομένως να κοιτάμε πίσω, όταν μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά; Η ίδια η πραγματικότητα άλλωστε το επιτάσσει να προχωράμε, να ξεφεύγουμε από το παρελθόν και να κοιτάζουμε μπροστά με αισιοδοξία και χαμόγελο. Γιατί η ζωή συνεχίζεται, σωστά;

 

 

Υ.Γ. Η αισιοδοξία είναι μονόδρομος. Γιατί έτσι είναι.

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review