Κάτω στην πόλη

Ψάχνει καταφύγιο στην πόλη που αναπνέει και που την πνίγει συνάμα. Τα μάτια της δε χορταίνουν να κλέβουν κινηματογραφικά πλάνα. Ανθρώπους, ανθρώπους, ανθρώπους. Έχει δει πρώτα τη θλιμμένη του μετρό με τα μεγάλα εκφραστικά μάτια, τα οποία περιβάλλονταν από μαύρους κύκλους. Μαύρα ρούχα, βλέμμα χαμένο.

Βρίσκεται έξω τώρα. Αρθρώνει δυο λέξεις στο τηλέφωνο. Πίνει λίγο νερό. Την πλησιάζει ο ρακένδυτος της 3ης Σεπτεμβρίου. Δε φοβάται. Φοβάται άνθρωπος τον άνθρωπο; 

«Αν το πιεις, δώσε μου να γλείψω μια σταγόνα, έχω να πιω νερό από  προχθές». Του δίνει το μπουκάλι. Για εκείνη είναι μια απλά καλή πράξη, για εκείνον θέμα επιβίωσης. 

Λίγο πιο δίπλα, βλέπει την κυρία με τα μεγάλα νύχια. Φοράει πέδιλα και κουβαλά όλη της τη ζωή σ’ένα μεγάλο σάκο. Κοιτάζει μ ’επιθυμία τα προϊόντα του ζαχαροπλαστείου. Πεινάει λέει, κι επειδή έχουνε απομείνει και κάτι άνθρωποι, οι υπάλληλοι της δίνουν κάτι. Μ’ αυτή την εικόνα η ρεαλιστική της πλευρά δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα. Στους ρεαλισμούς της λέγανε πως δύσκολα χωράει η ανθρωπιά - πρωτιά έχει το συμφέρον. Πάντως ποτέ δεν ήταν και υπέρμαχος του ρεαλισμού, μάλλον τον μαχόταν και ας μίλαγε ρεαλιστικά ψυχρά για να πιστέψει κι η ίδια τα λόγια της.

Δεν προφταίνει να βλέπει. Αγχώνεται για να φωτογραφήσει τα πάντα με τα μάτια. Ανθρώπους και οτιδήποτε άλλο βρεθεί στο διάβα της. Βλέπει συνθήματα σε τοίχους που δείχνουν ότι η νιότη πεθαίνει γι’ αλλαγή. Η νιότη πεθαίνει για «Ζωή όχι επιβίωση», όπως διαβάζει σε κάποιο τοίχο. Η νιότη είναι αντιδραστική. Η νιότη είναι δακτυλοδεικτούμενη και κατηγορείται ότι αδρανεί. Ότι έχει βολευτεί. Κατηγορείται από παπαγάλους που ποτέ δε την ρώτησαν. Η νιότη σήμερα χάνεται βίαια. Ή παιδί ή σκλάβος της ενήλικης ζωής. Ενδιάμεσα δεν έχει. Νιότη δύσκολα θα βρεις.

Η ώρα είναι περασμένη. Η βιασύνη την πνίγει. Στο σταθμό του τραίνου βλέπει μερικά αρπακτικά. Αρπακτικά γιατί δεν παίρνουν τη ματιά τους από πορτοφόλια και τσάντες. Κανονικά γεράκια σου λέω. Είναι και κάποιοι άλλοι που λένε ότι μας προστατεύουν. Μάλλον όμως κι εκείνοι απλά παίζουν ένα ρόλο σ’ αυτή την πρόζα. Αλλιώς δε θα γινόταν αυτό το νταραβέρι δυο πιτσιρίκων με χέρια και τσέπες.

Μπορεί τελικά να έχει μεγάλη παρατηρητικότητα, κι ας της έλεγαν στο σχολείο ότι έκανε λάθη απροσεξίας. «Λάθη απροσεξίας» έχουμε κάνει όλοι σ’ αυτό τον κόσμο, αλλά δε πειράζει αρκεί να αναλαμβάνουμε την ευθύνη και να λέμε πως θα τον αλλάξουμε.

~

Και μέσα σ’ αυτή την πόλη, είδα ένα φως που δεν σβήνει ποτέ.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review