“Now I am become death, the destroyer of worlds”

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, βρίσκομαι σε ένα πάρτι στο Θησείο και ετοιμάζομαι να διασκεδάσω σε ένα μπαράκι με φίλους. Ξαφνικά μαθαίνω για τις επιθέσεις στο Παρίσι από κάποια παιδιά δίπλα μας. Αμέσως ψάχνω στο ίντερνετ να μάθω πληροφορίες, με μια ερώτηση να επαναλαμβάνεται συνέχεια στο μυαλό μου: Γιατί; Τι μπορεί να ωθήσει τον άνθρωπο σε τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις;

 

Η καρδιά μου βυθίζεται στο στήθος. Το αίσθημα που με κατέκλυζε δεν ήταν ο φόβος, η αγωνία για την δική μου υπόσταση. Αισθάνθηκα ωστόσο αδύναμος. Αδύναμος να συνεισφέρω κάτι για να απαλύνω τον πόνο των συνανθρώπων μου, αδύναμος να βοηθήσω με οποιοδήποτε τρόπο τον κόσμο μου που καίγεται. Διαβάζοντας τις επόμενες μέρες όμως για τις επιθέσεις στην Συρία, στην Παλαιστίνη, στη Νιγηρία, ντράπηκα με τον εαυτό μου. Ο κόσμος γύρω μου καίγεται, αλλά μόνο όταν οι φλόγες έφτασαν στο κατώφλι μου ένιωσα πως αυτό επηρεάζει κι εμένα. Μέχρι τις 13 Νοεμβρίου ήταν απλά ένα συχνό φαινόμενο να ακούω για εκατοντάδες νεκρούς στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική. Είχα μάθει για τις επιδρομές στην Συρία, στην Παλαιστίνη και σε πολλά άλλα μέρη, αλλά ποτέ δεν είχα συγκινηθεί όσο με τις επιθέσεις στην Γαλλία. Έτσι κατάλαβα πως είμαι κι εγώ μέρος του προβλήματος.


Ασυνείδητα διαχώριζα τον εαυτό μου απ'τον κόσμο που δεν γνώρισα, τον απομάκρυνα από τον πολιτισμό που έχει τόσες πολλές διαφορές με τον δικό μου. Δεν μου πέρασε ποτέ απ'το μυαλό πως έχω έρθει σε επαφή με άτομα που ζουν τέτοιες καταστάσεις καθημερινά. Κι όμως, αυτό σήμαινε πως τα άτομα αυτά δεν είχαν τίποτα διαφορετικό από τον υπόλοιπο κόσμο, παρά την ατυχία να ζουν σε μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο.


«Now I am become death, the destroyer of worlds»

 

Αυτό ήταν το απόσπασμα που είχε επιλέξει να απαγγείλει ο φυσικός και "πατέρας" της ατομικής βόμβας, J.Robert Oppenheimer, με μεγάλα κουρασμένα μάτια γεμάτα αποτροπιασμό, για να δείξει τον τρόμο που είχε προκαλέσει η ατομική βόμβα, η οποία ήταν αναπόφευκτο επακόλουθο ενός φριχτού πολέμου. Εβδομήντα χρόνια μετά, η ομιλία του αυτή είναι, δυστυχώς, τόσο επίκαιρη όσο ποτέ. Ζούμε σε ένα κόσμο που την ειρήνη φέρνουν οι βομβαρδισμοί, η βία, ο πόλεμος. «Μπορεί αυτοί να έχουν όπλα, αλλά εμείς έχουμε λουλούδια», λέει ένας πατέρας στην μικρή του κόρη για να την καθησυχάσει από τις φρικαλεότητες που έλαβαν χώρα στην γενέτειρα του διαφωτισμού και πολλών άλλων πνευματικών και αρτιστικών κινημάτων.

 

Η αλήθεια όμως είναι πως τα λουλούδια, τα στεφάνια, οι σημαίες και τα κεριά μπορεί να μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα και να μας δείχνουν πως ακόμα υπάρχει ελπίδα και αλληλεγγύη στον κόσμο, αλλά δεν ωφελούν στην λύση του προβλήματος. Ο κόσμος μας έχει διχαστεί.

 

Παρόλο που μοιραζόμαστε παρόμοια χαρακτηριστικά, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, βρισκόμαστε κάτω απ'τον ίδιο ουρανό, βρίσκουμε τρόπο να δίνουμε έμφαση σε αυτά που μας χωρίζουν, και όχι σε αυτά που μας ενώνουν. Εμείς φταίμε για ο,τι κακό μας έχει συμβεί. Η καταστροφή του δικού μας κόσμου δεν θα έρθει με τη μορφή κάποιου πανίσχυρου πολύχειρα θεού της Ινδικής μυθολογίας, αλλά από το δικό μας χέρι. Εμείς είμαστε άλλωστε ο χειρότερός μας εχθρός. Και μόνο όταν οι ίδιοι συνειδητοποιήσουμε πως ο,τι συμβαίνει στον πλανήτη μας, αυτόν που εμείς θέλουμε να αποκαλούμε «σπίτι», επηρεάζει και εμάς με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο, τότε θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως μόνο η ενότητα θα μας βοηθήσει να χτίσουμε ένα κόσμο άξιο να μας φιλοξενεί.

 

 

 

"We knew the world would not be the same. A few people laughed, a few people cried. Most people were silent. I remembered the line from the Hindu scripture, the Bhagavad-Gita. Vishnu is trying to persuade the Prince that he should do his duty, and, to impress him, takes on his multi-armed form and says, 'Now I am become Death, the destroyer of worlds.' I suppose we all thought that, one way or another." – J.Robert Oppenheimer

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review