Ψάχνοντας τον Άνθρωπο

Η Φιλική Εταιρία, μια μυστική οργάνωση που δημιουργήθηκε το 1814, ήταν - όπως μαρτυρεί και το όνομα της - μια ομάδα που «φιλούσε» τους εταίρους, αγαπούσε δηλαδή και νοιαζόταν τους συντρόφους της. Τέσσερις νέοι Έλληνες, ο Ξάνθος, ο Τσακάλωφ, ο Σκουφάς και ο Κομιζόπουλος, ένωσαν τις δυνάμεις τους και έδρασαν δυναμικά για το καλό ολόκληρης της Ελλάδας. Τέσσερις άνθρωποι επέλεξαν να βάλουν πάνω από την ατομική τους σωτηρία την απελευθέρωση των χιλιάδων συνανθρώπων τους.

 

Και κάπου εδώ, μετά από διακόσια χρόνια, η ιστορία ήρθε για να αντιστραφεί. Οι Έλληνες ελεύθεροι πλέον, ζουν και χαίρονται τις ανέσεις της τεχνολογικής ανάπτυξης, ήσυχοι ότι κανένας τουρκικός ή άλλος ζυγός δεν θα τους στερήσει την εύκολη ζωή τους. Τρέχουν μανιωδώς για να κερδίσουν χρήματα προκειμένου να πάρουν το ακριβό φόρεμα που είδαν στη βιτρίνα ή το ίδιο αυτοκίνητο με το οποίο τις προάλλες ο γείτονας έκανε επίδειξη. Κι όταν κάποια φορά πάρουν μια μικρή ανάσα, μπορεί να προσέξουν τον ηλικιωμένο στη γωνία του φούρνου που δεν έχει να φάει. Αλλά και τότε θα βγάλουν βιαστικά από την τσέπη λίγα κέρματα και θα τα πετάξουν αδιάφορα στο καπέλο του.


Θα μπορούσα να πω ότι η «φιλανθρωπία» είναι πλέον μια λέξη άγνωστη για τους περισσότερους από εμάς. Ύστερα όμως σκέφτομαι ότι οι λέξεις δεν πεθαίνουν - μόνο αυτοί που τις χρησιμοποιούν. Έτσι, ίσως σκοτώσαμε εμείς την ανθρώπινη υπόστασή μας.

 

Κάποτε το να αγαπάς το συνάνθρωπο σου ήταν αυτονόητο, τώρα είναι σπάνιο. Κάποτε δεν είχαν τίποτα κι όμως τα μοιράζονταν όλα. Τώρα έχουμε τα πάντα και δεν μοιραζόμαστε τίποτα. Λες και η πρόοδος που γνώρισε η Ελλάδα απ τον 19ο αι. ήρθε για να σκοτώσει την λίγη ανθρωπιά που κρύβουμε μέσα μας.


Μα κι όταν ακούμε για τις δράσεις των λίγων φιλανθρωπικών οργανώσεων που κατά καιρούς λαμβάνουν χώρα, οι περισσότεροι από εμάς σίγουρα σκεφτόμαστε «κάποιο κέρδος θα έχουν». Γιατί ο εγωισμός και η φιλοχρηματία των σύγχρονων κοινωνιών έχουν δηλητηριάσει τόσο πολύ τον τρόπο ζωής και σκέψης μας, που για τα δικά μας δεδομένα η καλή, ανιδιοτελής πράξη δεν υφίσταται στην πραγματικότητα. Στο όνομα του υλισμού και της προσωρινής ευτυχίας, έχουμε ακυρώσει κάθε πανανθρώπινη αξία. Και το χειρότερο, πασχίζουμε για μια άνετη και ευτυχισμένη ζωή ξεχνώντας ότι η δικιά μας ευδαιμονία εξαρτάται από την ευδαιμονία του συνόλου.


Κι όμως υπάρχουν και περιπτώσεις που οι καχύποπτες σκέψεις μας επαληθεύονται δυστυχώς. Όταν για χάρη της δημοσιότητας ή του προσωπικού τους image, ορισμένοι προσφέρουν την ψεύτικη αγάπη τους σε όσους τη χρειάζονται, χωρίς οι πρώτοι αυτοί να έχουν ίχνος ανθρωπιάς και ευαισθησίας μέσα τους.

 


Το μόνο σίγουρο είναι ότι η αλλοιωμένη κοινωνία μας, χρειάζεται ανθρώπους ευσυνείδητους που να προσφέρουν απλόχερα την αγάπη τους χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα και τιμές. Άλλωστε όταν προσφέρεις στο συνάνθρωπο σου, η χαρά που εισπράττεις είναι διπλή, και αυτό είναι σίγουρα το μεγαλύτερο δώρο.


Είμαστε άνθρωποι γιατί έχουμε πλούσιο συναισθηματικό κόσμο και κριτική σκέψη. Όταν όμως τις αρετές αυτές τις αφήνουμε να βουλιάζουν μέσα στο πέλαγος της αχαριστίας και του εγωκεντρισμού, τότε η κοινωνία μας δε θα διαφέρει πολύ από αυτή των ζώων. Και, αλήθεια, ποιος θα ήθελε κάτι τέτοιο;


Πρέπει λοιπόν να αλλάξουμε ριζικά την ιεράρχηση των πραγμάτων στη ζωή μας. Είναι καιρός στην πλέον σημαντική και υψηλότερη θέση να αντικατασταθεί το χρήμα από τον άνθρωπο. Από τον συν-άνθρωπο. Έτσι θα κερδίσουμε σίγουρα μια τζούρα πραγματικής ευτυχίας.


Μας χρειάζεται λοιπόν ένας Πλάτων και ένας Αριστοτέλης να μας καθοδηγήσουν στην αρετή και την ευδαιμονία. Κι όταν επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας και δώσουμε ξανά αξία στην ανθρώπινη υπόστασή μας, τότε θα είμαστε ικανοί να γίνουμε σωστοί πολίτες αυτού του κράτους. Γιατί, το κράτος δεν το φτιάχνουν αυτοί που κυβερνούν, αλλά αυτοί που κυβερνώνται.


Ας αναλογιστούμε λοιπόν, πού πήγε η φιλοπατρία μας; Μια χώρα σαν την Ελλάδα με τόσο ένδοξο και λαμπρό παρελθόν, -- με τους Σπαρτιάτες έτοιμους να υπερασπιστούν στο έπακρο τα ιδανικά της πόλης τους, με τους Αθηναίους πρώτους να τιμούν την αξία και το μεγαλείο της δημοκρατίας, με τους επαναστάτες-ήρωες να σώζουν πολλάκις την Ελλάδα απ τη σκλαβιά, με παιδιά-πρότυπα να χτυπούν το φασισμό -- θα έπρεπε σίγουρα να έχει πολίτες υποδείγματα για όλους τους άλλους λαούς. Αντ' αυτού, βουλιαγμένοι στα προβλήματα της καθημερινής μας ζωής, έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε πολίτες αυτού του κράτους, μα κυρίως έχουμε ξεχάσει ότι για να επιβιώσει η ελληνική δημοκρατία χρειάζεται τον καθένα ξεχωριστά από εμάς.


Ξένες και ελληνικές κυβερνήσεις μας χτυπούν αλύπητα και όμως εμείς δεν αντιδράμε. Αποφασίζουν πριν από εμάς για εμάς και εμείς δεχόμαστε τις αποφάσεις τους ακόμα και αν αλλάζει έτσι όλη μας η ζωή. Γιατί; Γιατί μη έχοντας την απαιτούμενη κριτική σκέψη δεχόμαστε παθητικά οτιδήποτε μας «σερβίρουν» οι «μεγάλοι», είτε αυτοί είναι πολιτικοί, είτε τα αφεντικά μας στη δουλειά, είτε οι διαφημιστές στην τηλεόραση. Φοβόμαστε να αναλάβουμε οποιαδήποτε ευθύνη. Βλέπουμε σταδιακά φασιστικά κόμματα να κερδίζουν χώρα και παραμένουμε αμέτοχοι, θεωρώντας απίθανο να ξαναζήσει η χώρα τα γεγονότα της 17ης Νοέμβρη.


Αλλά κι αν σκεφτεί κανείς ότι το πλήγμα για τη χώρα είναι μεγάλο ώστε να μην μπορεί να το αντέξει ο απλός λαός, υπάρχουν σίγουρα μικρότερα δείγματα καθημερινών συνηθειών που μαρτυρούν την αφιλοτιμία μας.


Ας πάρουμε για παράδειγμα τις θάλασσες, τα πάρκα και τους δρόμους αυτής της χώρας. Κανένα ενδιαφέρον και καμία προστασία δεν εκδηλώνεται γι' αυτά. Αντίθετα χρησιμοποιούνται συχνά ως εύκολη λύση για να ξεφορτωθούμε άχρηστα αντικείμενα, σκουπίδια, ακόμα και άστεγους ανθρώπους, που το κράτος τους πετά εκεί, αφού δεν έχει χρόνο να μεριμνήσει για μια μόνιμη στέγασή τους. Λες και η εικόνα που θέλουμε να αντικρίζουμε ως πολίτες αυτής της χώρας όταν κάνουμε την πρωινή μας βόλτα είναι ένας πρόχειρος σκουπιδότοπος. Κι όμως καμία αντίδραση δεν υπάρχει εκ μέρους μας και έτσι συνεχίζουμε να ζούμε σε συνθήκες χαμηλότερης ποιότητας από αυτή που θα μπορούσαμε να χαιρόμαστε.


Είναι υποχρέωσή μας λοιπόν να ενεργοποιηθούμε όσο είναι νωρίς ακόμα, να εκμεταλλευτούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα δικαιώματα που έχουμε ως πολίτες και να αναλάβουμε υπεύθυνα τις υποχρεώσεις μας. Άλλωστε αν με τη στάση ζωής μας καταστρέψουμε την πολιτεία μας, θα καταστραφούμε κι εμείς μαζί της.


Κλείνοντας, είναι καιρός να φέρουμε ξανά στην επιφάνεια τον πραγματικό λόγο της ύπαρξης μας. Να συμβιώνουμε δηλαδή ομαλά και να συναποφασίζουμε το ιδανικό για το σύνολο. Κι αν εδώ που έχουμε φτάσει κάτι τέτοιο μας φαίνεται δύσκολο, ας πάρουμε για παράδειγμα τον τρόπο σκέψης και δράσης ενός μικρού παιδιού που βρίσκεται σε απόλυτη γαλήνη και ηρεμία, που κατακλύζεται από αθωότητα και αγάπη. Ένα παιδί θα μπορούσε να σώσει την καταδικασμένη από τον εγωισμό κοινωνία μας.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review