Η ζωή μετά... τον Αρκά

Φανερά εμπνευσμένος από την κωμικοτραγωδία που συνέβη στα social media με το γνωστό σκιτσογράφο Αρκά, δεν μπορώ να μην σταθώ στην οπισθοδρομία και συμφεροντολογία των ημερών μας.


Για όσους δε γνωρίζουν τι συνέβη, ο μεγάλος σατιρικός σκιτσογράφος ανέβασε αυτό το "επίμαχο" σκίτσο, προκαλώντας σάλο αντιδράσεων, απειλών και υβριστικών σχολιών, αποφασίζοντας (πολύ πιθανόν εν βρασμώ ψυχής) να κλείσει τη σελίδα του. Μετά από αρκετές ώρες πολιτικών σχολίων από διάφορα χρώματα και ελευθεριακών πράξεων (hashtags #je_suis_Arkas κλπ), μη θέλοντας να επιτρέπεψει σε συμφέροντα να κερδίσουν από αυτήν την επιλογή του, ανακάλεσε την απόφαση του με ένα δυναμικό και με μεγάλο νόημα σκίτσο.

 

 

Ωστόσο, πρέπει να κάτσουμε έστω και ένα λεπτό σαν κοινωνία να αναλογιστούμε τις πράξεις μας και τις επιλογές μας. Ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν έχουν διαβάσει ένα σκίτσο του Αρκά στη ζωή τους (όλοι κάποια στιγμή αγοράσαμε εφημερίδα που να είχε για να το απολαύσουμε), κι ακόμα πιο λίγοι είναι αυτοί που δε μιλούσαν γι'αυτόν με σεβασμό.


Τι άλλαξε λοιπόν και ξαφνικά ο μεγάλος αυτός σκιτσογράφος έγινε "γερμανοτσολιάς" και προδότης;

(Αυτή η έκφραση γερμανοτσολιάς, νομίζω είναι η μετεξέλιξη του "φασίστα" των περασμένων ετών, που ακουγόταν πιο συχνά κι από το "μαλάκας" σε πολιτικές συζητήσεις)

 

Απολύτως τίποτα. Απλώς όλοι εκτιμούν τη σάτιρα, όταν πρόκειται για άλλους και όχι για τον εαυτό τους. Ή όταν γίνεται αρκετά αφανής, ώστε να μην μπορούν απ'ευθείας να συνδυαστούν με μια σκληρή κριτική.


Ξαφνικά λοιπόν, τα καυστικά σχόλια του Αρκά, έγιναν στοχευμένες πολιτικές επιθέσεις της μνημονιακής Ευρώπης και του κατεστημένου του καπιταλισμού. Του Αρκά. Του ανθρώπου που όποια και να είναι η κυβέρνηση, θα ασκήσει την κριτική του στο επίπεδο που ξέρει να το κάνει καλύτερα (κατά τη γνώμη μου) από όλους στην Ελλάδα, τη σκιτσογραφική σάτιρα.


Η σάτιρα υπήρχε από τα χρόνια της ένδοξης αρχαίας Ελλάδας που όλοι νοσταλγούν. Εκεί ο Αριστοφάνης, δεν άφηνε άνθρωπο για άνθρωπο εξουσίας χωρίς να του επιτεθεί. Γιατί αυτό ακριβώς όφειλε να κάνει. Να ασκήσει κριτική με κωμικό τρόπο.

Και αυτό ακριβώς κάνει ο Αρκάς, τόσο επιτυχημένα αυτά τα χρόνια. Το γιατί ξαφνικά έγινε τόσο μισητός, είναι η απλή απάντηση στο γιατί δεν προοδεύουμε. Γιατί ωραίες οι αλλαγές στον κόσμο, όταν δεν απευθύνονται σε μας. Ο κόσμος άνθρωπε, δυστυχώς δεν αλλάζει αν δεν αλλάξεις πριν εσύ.


Όσο για τα όρνια που όρμηξαν στο πτώμα του καταπονεμένου σκιτσογράφου ώστε να βγάλουν πολιτικό κέρδος, έχω να πω το εξής:
Οι αετοί φτάνουν ψηλά πετώντας, τα σαλιγκάρια γλείφοντας και πατώντας πάνω σε άλλους.

 

 

Μετά από όλα αυτά, κατανοώ απόλυτα την επιθυμία του Αρκά να επιμένει να διατηρεί κρυφή την πραγματική του ταυτότητα. Και αυτό που συνέβη σήμερα, απλώς τον κάνει να νιώθει ακόμα πιο σίγουρος να μην την αποκαλύψει ποτέ.

 

Ο Βολταίρος είχε πει, είναι επικίνδυνο να είσαι στην εξουσία, όταν η εξουσία δε συμφωνεί μαζί σου. Ο Αρκάς δε συμβιβάστηκε και δε συμφώνησε με καμία εξουσία.

 

Έτσι πρέπει κι εμείς. Ας αφήσουμε πίσω τα χρώματα και τις ταυτότητες, κι ας κοιτάμε επιτέλους τι πραγματικά μας φταίει - κι αυτό σίγουρα δεν είναι ένας σκιτσογράφος που μεγάλωσε γενιές και γενιές.

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review