Για την Άννυ. Και για κάθε παιδί.

Ο λόγος που γράφω αυτές τις αράδες, είναι επειδή η σκέψη ότι στον κάδο σκουπιδιών που βρίσκεται κάτω από το σπίτι μου υπάρχει ή υπήρξε ένα μέρος ενός τετράχρονου παιδιού με κρατά ξάγρυπνη όλο το βράδυ. Με κατακλύζει οργή πρωτοφανής, ξέρω ότι βρίσκομαι και θα βρίσκομαι για καιρό σε σοκ, κι όσο περνά η ώρα προβληματίζομαι όλο και περισσότερο. Τι συμβαίνει στον κόσμο; Τί μας συμβαίνει τέλος πάντων; Που είναι η εξέλιξή μας, ο πολιτισμός μας, που είναι η διαφορά μας από κάθε τυχαίο τετράποδο; Πού πήγε ο Λόγος;

 

 

Λένε, πως είμαι αυστηρή και απόλυτη, και πως αυτή η απολυτότητα της νεότητας με παρασύρει σε κρίσεις τόσο μονόχρωμες και μονόπλευρες, που καταλήγω δογματική. Λένε πως, τα δεκαεννιά μου χρόνια δεν μου δίνουν ούτε την παραμικρή αρμοδιότητα να κρίνω - και μάλιστα συχνά πολύ αυστηρά - τους γύρω μου, και να τους κουνώ το δάχτυλο δασκαλίστικα, λες και εγώ είμαι τέλεια. Απαντώ, πως είμαι μια σκεπτόμενη νέα γυναίκα, με επαρκή ερεθίσματα και κρίση ώστε να διατυπώσει μια βασική θεωρία περί ευθύνης, ανθρώπων και παιδιών. Ούτε καμία Μαθουσάλια ηλικία χρειάζεται αυτό, ούτε υπερβολικό IQ, ούτε και κάποια ειδική γνώση. Μια στοιχειώδη κοινωνική νοημοσύνη, και λίγη πάλη με τον εαυτό σου βασικά αρκεί.


Λέω λοιπόν και ξαναλέω , ότι «Αν κάποτε θεωρήσω τον εαυτό μου ακατάλληλο για το ρόλο του γονιού, δεν θα φέρω παιδί στον κόσμο». Και οι άνθρωποι σοκάρονται, και με αποπαίρνουν πως είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου και τους άλλους, και σπεύδουν να δικαιολογήσουν και να δικαιολογηθούν, πως κανείς - λέει - δεν γεννήθηκε γονιός, και όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη, και - λέει - μετράει η πρόθεση, και η αγάπη που θέλεις να δώσεις σε ένα μικρό πλασματάκι που θα φέρεις στον κόσμο. Και κάθομαι και ακούω κάθε παρόμοια κρίση με προσοχή. Και δεν διαφωνώ με καμία από αυτές τις άκρως θεωρητικές απόψεις, ωστόσο η πράξη τους συγκρούεται από μόνη της μαζί τους.

 

Είναι τεράστιο πράμα η ευθύνη. Ευθύνη έχουμε όλοι οι άνθρωποι, απέναντι σε οποιονδήποτε με τον οποίο εμπλεκόμαστε συναισθηματικά, επενδύουμε ή του επιτρέπουμε να επενδύσει σε εμάς. Αν κάθε άνθρωπος φέρει ευθύνη για κάθε άλλο, τόσο γενικά, δεν μπορώ ούτε να εκφράσω με λέξεις την ευθύνη που φέρνει κάθε γονιός απέναντι σε κείνο το τοσοδούλικο ον που από ιδέα έγινε ζωή με απόφαση κάποιων άλλων.


Δεν μπορώ ούτε να διανοηθώ ότι θα φέρω αιωνίως την ευθύνη για έναν νέο άνθρωπο που θα έρθει στην γη με δική μου επιλογή και θα δυστυχήσει από δικό μου λάθος. Άλλωστε είναι γεγονός ότι όλοι είμαστε φτιαγμένοι διαφορετικά, και έχουμε δικαίωμα να έχουμε διαφορετικές προτεραιότητες, διαφορετικούς στόχους ζωής και διαφορετικές κλίσεις. Άλλος είναι καλός σύντροφος, άλλος καλός επαγγελματίας, άλλος καλός φίλος, και κάποιος άλλος καλός γονιός. Όλα είναι ρόλοι. Ποιός ο λόγος να γεννήσω ένα παιδί το οποίο εν γνώσει μου, θα πληγώσω, θα βασανίσω, θα περιφρονήσω, θα κακοποιήσω, θα μετατρέψω σε έναν ενήλικα τόσο γδαρμένο ψυχικά, που όχι μόνο θα δυστυχεί ο ίδιος αλλά θα σκορπά τη δυστυχία και σε κάθε άλλο γύρω του;


Δεν μιλώ για την περίπτωση του αποτρόπαιου φόνου, τεμαχισμού και μαγειρέματος της τετράχρονης Άννυ, που κατατάσσεται στους βασικούς λόγους για τους οποίους υποστηρίζω ότι πολλές φορές τα ζώα έχουν μεγαλύτερη αξία από κάποιους ανθρώπους. Αυτή η μεμονωμένη περίπτωση γονιού, αν μπορώ έστω και κατ' ευφημισμόν να το πω έτσι, αποτελεί μόνο αφορμή για έναν πιο γενικό και βαθύ προβληματισμό. Διάβασα σε ένα δημοσίευμα tabloid site τον πολύ εύστοχο, μολονότι λαϊκίστικο τίτλο «πα-τέρας», και για ώρα σκεφτόμουν ποιος θα ήταν ο σωστός ορισμός για το «πατέρας» και το «μητέρα», χωρίς λογοπαίγνια, ειρωνείες και κατ' ευφημισμόν. Αυτό είναι όμως μια άλλη τεράστια κουβέντα. Προφανώς το ιδανικό δεν υπάρχει, και δεν θα έπρεπε να το αναζητά και κανείς γιατί κυνηγώντας το χάνεται η ουσία της πράξης. Όμως είναι κάποια βασικά, στοιχειώδη, άκρως χοντροκομμένα και αιχμηρά πράγματα που ορίζουν ένα τέτοιο ρόλο. Ας πούμε, πως μπορεί ένας γονιός να εκτιμά τη δική του τη ζωή περισσότερο από του παιδιού του; Πως μπορεί να το χρησιμοποιεί, να το εκμεταλλεύεται ψυχικά και σωματικά, να το μετατρέπει σε ψυχική βακτηρία για να επιβιώνει; Πως μπορεί να το εξευτελίζει, να το μειώνει, να το κρατά πίσω, να είναι υπαίτιος για τη δυστυχία του; Δε συζητώ καν για τις περιπτώσεις κακοποίησης, βιασμού ή φόνου, δεν υπάγονται στα προς προβληματισμό θέματα ορισμού του ρόλου.


Ο Φρόιντ, στο έργο του Τοτέμ και Ταμπού, αναφέρει ως μια από τις δυο βασικές προϋποθέσεις για την μετάβαση του ανθρώπου στον πολιτισμό την απαγόρευση του φόνου μέσα στην οικογένεια. Αυτό μας ξεχωρίζει από τα άλλα ζωντανά. Η συναίσθηση του οικογενειακού δεσμού, και ο σεβασμός αυτού με ευλάβεια και αφοσίωση. Δεν νιώθω καθόλου απόλυτη και δογματική λοιπόν, όταν εκφράζω την εντελώς προσωπική μου άποψη ότι οι μισοί από τους ανθρώπους που έχουν φέρει στον κόσμο παιδιά, δεν είναι κατάλληλοι για τον ρόλο αυτό. Μερικοί από αυτούς μάλιστα είναι και εντελώς ακατάλληλοι. Σκυλί παίρνουμε, και το σκεφτόμαστε και το ξανασκεφτόμαστε, γιατί... «είναι μεγάλη ευθύνη» και... «θέλει μεγάλη συνέπεια». Πως μπορούμε να φέρνουμε στον κόσμο έναν άλλο άνθρωπο, που έχει μια ψυχή, και ένα μυαλό, και ένα σώμα, και ανασαίνει, κι έχει δικαίωμα για όνειρα και επιθυμίες, για ευχές, για μάχη και για συναισθήματα, χωρίς να το σκεφτούμε σοβαρά;

 

Το πιστεύω ακράδαντα ότι, πέρα από τα βασικά βιολογικά χαρακτηριστικά, κάθε νέα ζωή είναι ένα άγραφο χαρτί. Λευκό, πεντακάθαρο και άκρως ευάλωτο. Επίσης πιστεύω ότι κάθε γονιός είναι μια μεγάλη στιβαρή πένα, που στάζει πηχτό μελάνι. Μπορεί να γράψει στο χαρτί κάτι σπουδαίο, μπορεί να ζωγραφίσει, να μουτζουρώσει, μα σε καμία περίπτωση δεν έχει την δυνατότητα να σβήσει.

 

Είναι ευθύνη το ανεξίτηλο. Κι αν δεν είσαι ικανός, καλέ μου μεταμοντέρνε άνθρωπε που ζεις με το εγώ σου σε ένα βάθρο ίσαμε κει πάνω να γκρεμοτσακιστείς για να ανεβάσεις κάποιον άλλο εκεί, δεν πειράζει, μείνε στο βάθρο σου. Μείνε, μα μην πληγώνεις. Μην σκοτώνεις. Μην γεννάς.


Και έπειτα σκέφτομαι, πόσοι άνθρωποι έχουν μέσα τους τόνους Αγάπη ανόθευτη και ορμητική, έτοιμη να την προσφέρουν με ευθύνη και συνέπεια, και δεν μπορούν. Πόσα ζευγάρια μένουν άτεκνα, γιατί έτυχε να μην είναι βιολογικά δυνατά για να γονιμοποιήσουν ένα ωάριο με ένα σπερματοζωάριο τους. Πόσοι άνθρωποι, με όλες τις προδιαγραφές για το ρόλο, περιμένουν χρόνια ολόκληρα την γραφειοκρατική διαδικασία μιας υιοθεσίας. Πόσα ομοφυλόφιλα ζευγάρια στερούνται το δικαίωμα να αναθρέψουν δίνοντας για κείνο τη ζωή τους, ένα παιδί, μόνο και μόνο γιατί δεν ανταποκρίνονται στο συμβατικό πρότυπο του «φυσιολογικού» στην σύγχρονη κοινωνία.


Και την ίδια στιγμή, «γονείς», βιάζουν, βγάζουν στην πορνεία τα παιδιά τους, τα εκμεταλλεύονται οικονομικά, τα κακοποιούν, τα ξεπουλούν σε κυκλώματα εμπορίας, τα σκοτώνουν! Και άλλοι, μικρότεροι «εγκληματίες» καθημερινοί, μεταφέρουν πάνω τους όλα τα συμπλέγματα τους, τους δικούς τους σταυρούς, τα φορτώνουν με ενοχές και απαιτήσεις παράλογες, τους κλέβουν την παιδικότητα.


Επειδή όμως ο ρόλος του γονιού δεν ανατίθεται από καμία ανώτατη αρχή, και επαφίεται στην κρίση καθένα να τον αναλάβει ή όχι, είναι ανάγκη, απόλυτα ζωτική ανάγκη, να γνωρίζει κανείς τον εαυτό του, και τις δυνατότητές του, και τις επιθυμίες και τις προτεραιότητες του, προτού αποφασίσει να αναλάβει μια τέτοια ευθύνη. Ας γίνουμε επιτέλους υπεύθυνοι για ο,τι εξημερώνουμε.


Για την Άννυ
Ελένη

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review