Κόκκινα φορέματα

Κατεβαίνει πεζή. Όπως πεζή είναι η ζωής της. Ούτε ποιήματα, ούτε ηλιοβασιλέματα, ούτε αγάπη. Αν την δεις, έχει ξανθά μαλλιά και μπορεί να έχει και μπλε μάτια και σου λέει σε σπαστά ελληνικά «συγγνώμη» ή «ευχαριστώ» ή χωρίς να εννοεί την συγκατάβαση «εντάξει». Το χαμόγελό της ζωγραφισμένο από χαρακιές, σπασμένο, βιασμένο και βασισμένο στον τρόμο.

 

Και εγώ δεν την γνωρίζω. Η γλώσσα μου φτάνει εκεί που με πάει η φαντασία μου. Ίσως με οδηγεί λίγο αρρωστημένα αυτή την φορά. Ίσως λίγο υπόγεια και όχι ικανοποιητικά για τους ρομαντικούς.

 

Η ζωή της θεμελιωμένη από αντίφαση. «Αναζητείται ελπίς εκτός των τειχών της χώρας μου, αναζητείται ζωή κι όχι σκλαβιά». Και από αυτό που πάλευε τρέχοντας να ξεφύγει, σ' αυτό οδηγήθηκε. Όπως γίνεται τις περισσότερες φορές. Μάταιη η προσπάθεια της φυγής, και ο αγώνας μάλλον χαμένος.

 

Ο γιατρός της λέει «ευτυχώς γλίτωσες το σώμα σου, θα ζήσεις.» Η ψυχή της όμως περνάει συχνά εκείνα τα flash-backs που θα περάσουμε και εμείς πριν το σώμα μας νεκρώσει. Ανεξίτηλες μελανιές οι αναμνήσεις.

 

Φευγαλέα, θυμάται το φορτηγό που στοιβάχτηκε, ανήλικη ακόμα, και ενθουσιασμένη που θα έβρισκε πια μια αξιοσέβαστη δουλειά. Θυμάται, τα βράδια πιο σκοτεινά και από όλα τα σκοτάδια των καταθλιπτικών, τη θάλασσα και το κολύμπι τα ξημερώματα, μέσα στο κρύο. Το πώς έφτασε στην πρωτεύουσα της κοιτίδας του πολιτισμού και πως νόμιζε ότι σ' αυτήν ο Ξένιος Δίας ήταν πραγματικότητα. Ένιωσε πια απογοήτευση όταν κατάλαβε πως η Φιλοξενία, είναι παραμύθι που λέμε στα παιδιά για να κοιμηθούν το βράδυ, και πως η πόλη κρύβει κυρίως βρώμικα μυστικά, με όμορφο περιτύλιγμα.

 

 

 

 

Σε ξενοδοχεία με τοίχους που εγκλωβίζουν απεγνωσμένες κραυγές. Κραυγές από τον φόβο για τις βρώμικες παλάμες των μεγάλων μοραλιστών. Σε υπόγεια σπίτια, που τα κορίτσια ασθενικά, κιτρινιάρικα, γυρίζουν με ρόμπες και σουτιέν, προβάλλοντας στήθη και χαμόγελα χωρίς την θέλησή τους, για τους πελάτες που θα πληρώσουν. Και αν καμιά φορά δεν στήσουν το χαμόγελο, το ίδιο καλά με το σουτιέν τους, υπάρχουνε οι «εσωτερικοί αστυνόμοι» για να τις επαναφέρουν με μοναδικό κλομπ τα μπράτσα τους.

 

Την ακούω να μου μιλάει, βλέπω τις εικόνες και αναρωτιέμαι με περισσή παιδικότητα, γιατί κανένας δεν άλλαξε από αυτούς, να θελήσει να τις σώσει; Και ακόμα γιατί υπάρχουν γυναίκες που θέλουν το κακό άλλων γυναικών;

 

Δεν μου απαντάει. Κουνάει ρυθμικά το κεφάλι της πάνω κάτω, σαν να θέλει να μου πει «ναι», αλλά νομίζω πως περισσότερο υποβάλει τον εαυτό της στην διαδικασία της θύμησης. Μπροστά τα μάτια της νοητές οθόνες σινεμά, με ταινία που έχει έμπνευση το παρελθόν της.

 

«Κόκκινα φορέματα να φοράτε για να είστε θελκτικές», τους έλεγε μία μεγαλύτερη «παλιά» γύρω στα πενήντα που λόγω παλαιότητας είχε διαφορετικά προνόμια. Και είχε μείνει σαν επαναλαμβανόμενο τσιτάτο στο μυαλό της, σαν λόγια που σου έχει πει κάποιος που εμπιστεύτηκες και σε πείραξαν πολύ και δεν μπορείς να τα λησμονήσεις.

 

 

 

 

Κόκκινα φορέματα, για να θυμίζουν το αίμα από όσες χάθηκαν στην δίνη αυτών των κυκλωμάτων.

Κόκκινα φορέματα, για να θυμίζουν τις πινακίδες neon από τα στριπτιτζάδικα και από τα Studios και τις κολάσεις που κρύβουν μέσα τους μασκαρεμένες με άρωμα ερωτικής ηδονής.

Κόκκινα φορέματα για την συνενοχή που δείχνουν οι πελάτες με τα παράξενα βίτσια, που βάζουν την ορμή και την επιθυμία πάνω από τον ανθρωπισμό.

Κόκκινα φορέματα, σαν λάβαρο θύμησης, για να μην λησμονήσουμε ποτέ καμία τους.

Καμία από εκείνες που χάθηκαν, από εκείνες που σφαδάζουν κάθε μέρα, από τις καινούριες, τις μικρές, τις άμαθες, τις «ανόητες», τις ξένες, που δεν ήξεραν ότι θα κατέληγαν έτσι.

 

Από αυτές που σαν αντικείμενα, κλαίνε στα σκοτάδια φοβισμένες μιας που καμιά δικαιοσύνη δε φρόντισε να τις βγάλει από την άβυσσο.

Είμαστε και εμείς αυτές.

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review