Friend of a bully

Το διαδίκτυο είναι γεμάτο με τις φωτογραφίες του Βαγγέλη. Εάν μπεις στο youtube, στο facebook ή οπουδήποτε αλλού θα δεις την είδηση του θανάτου του, τις αντιδράσεις του κόσμου, φίλων και γνωστών για τον χαμό ενός ακόμα τρυφερού ανθρώπου που οδηγήθηκε στο θάνατο από τη μάστιγα της εποχής - το bullying.

 

Το bullying, η αλλιώς σχολικός εκφοβισμός, ήταν είναι και θα είναι πάντα δυστυχώς μέρος της ζωής μας, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Δεν είναι πλέον ενδοσχολικός, είναι φαινόμενο πάσης ηλικίας και δεν εξαρτάται από την ωριμότητα ή την ηλικία. Είναι κάτι που έχει να κάνει με την ανατροφή, τον τρόπο που δομήθηκε η προσωπικότητα κάποιου, είναι κομμάτι του εαυτού του. Άπειρα τα περιστατικά, στατιστικές που μιλούν για το παράδοξο της ανθρώπινης ύπαρξης, της ψυχοσύνθεσης που θέλει τον έναν άνθρωπο να στρέφεται εναντίον του άλλου με αφορμές ποικίλες, αλλά όλες εξίσου ασήμαντες. Τραμπουκισμοί τόσο σωματικοί όσο και συναισθηματικοί για την οικονομική άνεση, το προσωπικό γούστο στα ρούχα, τη μουσική, τη θρησκεία, τις αρχές και τις αξίες και πολλά ακόμη που αποτελούν τις βασικές έννοιες των οποίων η ελεύθερη έκφραση σηματοδοτεί την προσωπική αυτοδιάθεση.


Δεν θα ήθελα να αναλύσω για ακόμη μια φορά την πλευρά του θύματος ή του θύτη. Θα ήθελα όμως ως γνώστης - ίσως με ντροπή και ως φίλη κάποιου bully, να πω πως αντιλήφθηκα εγώ την ψυχοσύνθεση ενός τέτοιου ατόμου μέσα από χρόνια προσωπικής γνωριμίας. Νομίζω έχει ενδιαφέρον.


Υποθέτω όλοι έχει τύχει να έχουμε στην παρέα μας έναν bully. Ξέρεις, εκείνον τον τύπο που κάνει όλα τα «πετυχημένα» αστεία στην παρέα και είναι η ψυχή της. Τον τύπο τον κοινωνικό και κατά τα φαινόμενα πρόσχαρο και άνετο χάρη στην εμπειρία που του προσέφερε η ζωή και την άνεση που διαφαίνεται κάθε φορά, σε κάθε κοινωνική επαφή του, η οποία είναι απλά η αντανάκλαση του ανώτερου διανοητικά και ψυχικά χαρακτήρα του στον κόσμο γύρω του. Είναι θαρραλέος, ίσως και θρασύς, αλλά έχει και αυτό την «πλάκα» του. Τι έγινε; Παιδιά είμαστε.


Είναι έτσι; Έτσι φαίνεται σε κάποιον τρίτο που δεν τον γνωρίζει προσωπικά και δεν έχει γίνει ποτέ το επίκεντρο των «αστείων» του.
Σε κάποιον που έχει ζήσει από κοντά έναν άνθρωπο ή μια πλευρά αυτού τέλος πάντων, ίσως η εικόνα να είναι διαφορετική. Πολύ διαφορετική και παραμορφωμένη αναφορικά με αυτή που θα είχε ο περισσότερος κόσμος.


Έχω λοιπόν κι εγώ έναν συμφοιτητή τέτοιο στη σχολή μου. Καλό παιδί έλεγες και λες μόλις τον δεις. Κοινωνικός, ευγενής, πλακατζής, άνετος. Ένας άνθρωπος που θα ήταν ευχάριστη η παρέα μαζί του. Έτσι και ήταν. Ο καιρός περνούσε ευχάριστα, τίποτα δεν δήλωνε ακόμη τι μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του. Τι είναι και τι περνά.

 

Πως όμως είναι δομημένη η ζωή ενός τέτοιου ατόμου; Πως συμπεριφέρεται και γιατί σε κάθε περίπτωση;


Η παρέα

He who must be the one


Ένας bully είναι ένα άτομο που δεν είναι «δεμένο» με καμία παρέα. Δεν είναι μέλος καμίας ομάδας, εφόσον η ομάδα αυτή δεν ικανοποιεί τις δικές του απαιτήσεις. Ένας bully είναι ευχαριστημένος μόνο εφόσον έχει τον έλεγχο των ατόμων και των καταστάσεων έτσι ώστε να μπορεί να προβλέπει ή να επιφέρει πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα. Απόρροια αυτής της επιθυμίας κατά κύριο λόγο, είναι η ανταγωνιστικότητα.


O bully χρειάζεται πάντα να αισθάνεται πως είναι καλύτερος από τους γύρω του στον τομέα που τον ενδιαφέρει (ακαδημαϊκά, κοινωνικά, οικονομικά κ.ο.κ.). Χρειάζεται πάντα κάποιου είδους επιβεβαίωση σχετικά με την «μοναδικότητα» και ανωτερότητα που πιστεύει πως τον διακρίνει, η οποία πρέπει να αναγνωριστεί από τον κόσμο. Η βάση σε μία διαπροσωπική σχέση με ένα τέτοιο άτομο είναι κυρίως συμφεροντολογική. Μπορεί να σε χρειάζεται σε κάτι λόγου χάρη ακαδημαϊκό και να τον χρειάζεσαι κι εσύ.


Ένας bully είναι πάντα πλακατζής στην παρέα, μόνο που τα αστεία του αρέσουν αποκλειστικά σε εκείνον τις περισσότερες φορές, σε αντίθεση με τους λοιπούς παρευρίσκοντες που είτε γελάνε για να τον ξεφορτωθούν είτε αναποδογυρίζουν τα μάτια με απόγνωση όταν εκείνος δεν βλέπει. Συνήθως είναι προσβλητικά για παρευρισκόμενα ή μη άτομα και στοχεύουν τις επαγγελματικές επιδόσεις και επιτυχίες/αποτυχίες, το φύλο (κυρίως όταν πρόκειται για γυναίκες ή ομοφυλόφιλους), την προσωπική αισθητική (μουσική, ντύσιμο), ακόμη και την εθνικότητα ή την καταγωγή. Την ίδια ώρα, αν αντίστοιχα γίνει ο ίδιος αποδέκτης, τότε αισθάνεται δύσκολα. Ίσως να μην είναι τόσο πετυχημένα τελικά. Κυρίως όμως είναι ευέξαπτος και έχει αμετάκλητα αισθήματα για τα άτομα που αντιπαθεί. Συνήθως όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο.

 

Τις περισσότερες φορές, όλα τα παραπάνω καλύπτονται με το πρόσχημα της πλάκας, του αυθορμητισμού και της ελευθερίας του λόγου, που οι «στενόμυαλοι» φίλοι δεν μπορούν να αντιληφθούν.

 

 

Το σπίτι

Ένας bully δεν γεννιέται, γίνεται


Συνήθως εκεί τα πράγματα είναι αρκετά δυσοίωνα. Όσο γεμάτος αυτοπεποίθηση φαίνεται κάποιος στα μάτια μας, τόσο διαφορετικός μπορεί να είναι στην οικογενειακή ζωή του. Τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες, οι βάσεις για τη διαμόρφωση ενός μελλοντικού τραμπούκου κτίζονται εκεί. Οι περισσότεροι bullies έχουν σε κάποιο σημείο της ζωής τους υποστεί κάτι το οποίο εξέλαβαν ως τραγικό και επώδυνο (θάνατος οικογενειακού προσώπου, κακοποίηση από γονείς ή αδέλφια, bullying στo σχολείο κ.α.), το οποίο δεν μπόρεσαν είτε λόγω προσωπικής αδυναμίας, είτε λόγω του αμετάκλητου μιας κατάστασης να ελέγξουν. Η αίσθηση της απώλειας του ελέγχου και ο πόνος, εντυπώνεται στο υποσυνείδητο τους, κατευθύνοντας τους σε μελλοντικές καταστάσεις παρόμοιες ή απλά επώδυνες, να αντιδρούν με τρόπο απόλυτο και επιθετικό. Αντίστοιχα, σε καταστάσεις που δεν ενέχουν τον κίνδυνο των συνεπειών για τις πράξεις τους, συμπεριφέρονται με τρόπο παράλογο και πιεστικό, προσπαθώντας να εξωτερικεύσουν πεπιεσμένα συναισθήματα και να αποκτήσουν μία νέα εικόνα ζωής, στην οποία εκείνοι είναι οι θύτες και τα πρόσωπα της επιλογής τους τα θύματα.

 

Μια αλλαγή ρόλων δηλαδή. Μια προσπάθεια να ξαναγράψει κανείς το σενάριο της ζωής, έτσι που να μην αισθάνεται ο μοναδικός που υπέφερε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.


Ενδέχεται στο οικογενειακό περιβάλλον, μια τέτοια συμπεριφορά να σιγοντάρεται από άλλα άτομα που έχουν παρόμοια προβλήματα ή που απλά ασκούν μεγάλη επιρροή στο άτομο με την προβληματική ψυχοσύνθεση.

 

Το ακαδημαϊκό περιβάλλον

Run, run ...before I catch you


Το ακαδημαϊκό περιβάλλον είναι μια σκηνή, το έργο είναι το bullying και ο bully είναι ο πρωταγωνιστής. Όπως κάθε καλός ηθοποιός, πρέπει κι αυτός να δώσει μια καλή ερμηνεία. Συνήθως το ρεπερτόριο είναι μεγάλο. Ύβρις-πισώπλατα ή ολοφάνερα, διάδοση φημών, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων και εν γένει οτιδήποτε θα μπορούσε να φέρει σε δύσκολη θέση το άτομο της επιλογής του.

 

Η όλη διαδικασία έχει την εξής σκοπιμότητα:


Συνήθως o bully είναι μονίμως σε κατάσταση έντασης, την οποία άλλοτε ελέγχει κι άλλοτε όχι - ανάλογα με τις περιστάσεις. Όταν η κατάσταση είναι ευνοϊκή (όπου δηλαδή κρίνεται πως οι πράξεις του δεν θα έχουν μια βλαπτική προς τον ίδιο επίπτωση), τότε αποδεσμεύει τη συσσωρευμένη ενέργεια του. Η ένταση του bullying από εκεί και πέρα είναι συνάρτηση της στάσης και των χειρισμών που θα μετέλθει το άτομο που δέχεται το bullying και της ψυχικής αστάθειας του bully.

 

Νομίζω πως όλα από εκεί και πέρα είναι γνωστά και αρκετά θλιβερά. Άλλες φορές το bullying καταπολεμάται επιτυχώς, κι άλλες όχι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν πρέπει να σιωπάς για κάτι τέτοιο, ούτε όταν είσαι το θύμα, ούτε όταν είσαι ο θεατής αυτού. Δυνατός και αδύναμος. Θύτης και θύμα. Είναι πράγματι έτσι όμως; Είναι ο θύτης δυνατός;


Ποτέ δεν μπόρεσα να εκλάβω στο μυαλό μου τον θύτη ως δυνατό και σίγουρο για τον εαυτό του. Καλό στον ρόλο του και κουτοπόνηρο όμως σίγουρα. Μπορεί να ξέρει να κρύβεται για λίγο και να φιλά τα νώτα του ή να έχει θράσος (ας μην συγχέεται με το θάρρος - είναι διαφορετικά πράγματα).

 

Το βασικό χαρακτηριστικό που λείπει και που αδυνατεί να αντιληφθεί ένας bully, είναι η αποδοχή των καταστάσεων στη ζωή μας, τόσο των καλών όσο και των κακών.


Δεν μπορείς να φέρεις τον χρόνο πίσω. Κανένας ποτέ δεν το κατάφερε, και το να αλλάξεις τον εαυτό σου σκοτώνοντας ο,τι καλό έχεις μέσα σου για να μετατραπείς σε κάτι που δεν ήσουν προορισμένος να γίνεις, είναι σπατάλη του εαυτού σου. Ξοδεύεσαι για να «δείξεις» στη ζωή και στον εαυτό σου πόσο σκληρός είσαι. Πως δεν είσαι το «κοροϊδάκι» κανενός, πως τώρα είσαι ο δυνατός και όλα θα αλλάξουν. Θα «δείξεις» κι εσύ σε όλους όσους σε υποτίμησαν γιατί δεν είχες αρκετά χρήματα, πως θα έχεις το καλύτερο αυτοκίνητο, τα περισσότερα χρήματα και θα σε ζηλεύουν βλέποντάς σε. Θα πεις πως αφού σου συνέβη μία τραγωδία, τότε σίγουρα και οι άλλοι πρέπει να υποφέρουν όπως κι εσύ. Ίσως να αξίζει και σε εκείνους να πάθουν κακό.

 

Μια κραυγή είναι η σκληρότητα αυτή. Η δήθεν αδιαφορία, η δήθεν κακία. Μια πικρία για το άδικο της ζωής, που έβαλε σε ένα τσουβάλι τους πάντες γιατί έτυχε να μοιάζουν με αυτούς που μας έκαναν κακό στην εμφάνιση και στην καθημερινότητά τους.

  

 

Πολύ φοβάμαι όμως πως η επιλογή γίνεται περισσότερο με κάποιο άλλο κριτήριο. Πιο πολύ από τους «βασανιστές του κάποτε», οι νεογαλουχηθέντες τραμπούκοι μισούν τους ανθρώπους που μοιάζουν σε αυτό που κάποτε ήταν εκείνοι. Εάν ήταν ευαίσθητοι, θα επιλέξουν ως θύμα τους κάποιον ευαίσθητο. Εάν ήταν αφελείς, κάποιον αφελή. Απεχθάνονται το κομμάτι του εαυτού τους που ήταν πιο ιδεαλιστικό και αγνό, διότι αντί να αποδώσουν την ευθύνη για ο,τι τους συνέβη στην ψυχολογική σήψη ορισμένων μεμονωμένων ατόμων, την απέδωσαν στο κομμάτι αυτό του εαυτού τους, το οποίο τους έφερε σε αυτή την άσχημη θέση. Έτσι έγινε με τη σειρά του και αυτό «ελάττωμα». Κάτι που έπρεπε να αποκοπεί από τον υπόλοιπο «υγιή» εαυτό, και να αντικατασταθεί από χαρακτηριστικά των κάποτε τραμπούκων τους, τα οποία τους είχαν καταστήσει «νικητές».


Μια λογική παράλογη που επεκτείνεται με ρυθμούς ταχείς. Μια λογική τραγική για τον ίδιο τον bully, διότι στο τέλος αυτός είναι που χάνει όλους τους ανθρώπους που θα εκτιμούσαν πολύ το «ελαττωματικό» κομμάτι, αυτό που τόσο βίαια πάσχισε να αποκόψει με κάθε τρόπο.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review