Ο Μπούλης και το Bullying

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι πολύ πρόσφατος ο χαμός ενός νέου ανθρώπου, ο οποίος αυτοκτόνησε (απ' ο,τι αποδείχθηκε), σε αποτέλεσμα συγκεκριμένων ενεργειών από ορισμένους συμφοιτητές-συνανθρώπους του. Τα αίτια είναι σίγουρα βαθύτερα και πολύ καλά θαμμένα και σκοπός του γράφοντος δεν είναι η αντικατάσταση της δικαιοσύνης ή των ιατροδικαστών, αλλά η κατάθεση σκέψεων, με αφορμή μια στιγμή που συγκλόνισε όλη την Ελλάδα.

 

Το θέμα της παρενόχλησης πάσης φύσεως δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο, ούτε για την κοινωνία μας, ούτε για τους ανθρώπους που την απαρτίζουν. Είναι όμως ένα θέμα «ταμπού» ακόμη και στις μέρες μας, το οποίο οι περισσότεροι εξ' ημών προσπερνάμε ή παραβλέπουμε, στο βωμό των υπολοίπων προβλημάτων της καθημερινότητας. Τραμπουκισμοί μεταξύ παιδιών σε σχολεία, κλίκες που χαρακτηρίζουν και στιγματίζουν ανθρώπους στα πανεπιστήμια, καθημερινά γελάκια και κοροϊδίες όταν βλέπουμε ένα άτομο που δε μας ταιριάζει αισθητικά καλά στο δρόμο. Και φυσικά, το φαινόμενο του διαδικτυακού bullying, που με «δούρειο ίππο» την ανωνυμία και την ευκολία που προσφέρει το συγκεκριμένο μέσο, καταγράφονται άπειρες περιπτώσεις παρενοχλήσεων πάσης φύσεως, πολλές εκ των οποίων σίγουρα δε μαθαίνονται ποτέ.


Τι είναι εκείνο που οδηγεί όμως ένα παιδί, έναν νέο άνθρωπο να γίνει θύτης ή θύμα τέτοιων καταστάσεων; Το οικογενειακό μας περιβάλλον είναι η πρώτη μορφή κοινωνίας στην οποία εντασσόμαστε και αναπτύσσουμε χαρακτήρα. Γνωρίζουμε τους ανθρώπους, ανταποκρινόμαστε στα πρώτα ερεθίσματα και μαθαίνουμε πως είμαστε όλοι διαφορετικοί. Φτάνει η στιγμή λοιπόν, που αυτή η επίγνωση της διαφορετικότητας του άλλου τον μετατρέπει αυτομάτως σε θύτη ή θύμα μιας φοβερά άβολης και πολύ επικίνδυνης κατάστασης. Εν ριπή οφθαλμού εμφανίζονται ο «μπούλης» και ο "bully" της παρέας, και επιδίδονται σε έναν αγώνα επικράτησης, δίχως ουσιαστικό λόγο ύπαρξης.

 

 

Το πρότυπο που προβάλλει η κάθε οικογένεια δύναται να στιγματίσει ένα παιδί, ένα νέο μέλος της κοινωνίας μας, σε όλη του τη ζωή. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα όπου οι επιθετικές συμπεριφορές στο οικογενειακό περιβάλλον οδήγησαν και οδηγούν στο σχηματισμό βίαιων προσωπικοτήτων. Ένα παιδί, είτε ως θύμα είτε ως απλός παρατηρητής τέτοιων καταστάσεων, κάνει συνεχόμενες καταγραφές. Οι καταγραφές αυτές σύντομα θα γίνουν βιώματα και τα βιώματα δεν αργούν να διαμορφώσουν τα χαρακτήρα του. Ο νόμος του ισχυρού και του δυνατότερου, γίνεται τρόπος ζωής σε λεκτικό (διατύπωση απόψεων με απουσία διαλόγου), πνευματικό (η πρώτη σκέψη είναι η επιβολή), συναισθηματικό (όπου ο φόβος κυριαρχεί) και φυσικά, σωματικό επίπεδο, όπου πλέον η έκφραση της υπεροχής θεωρείται η μοναδική λύση. Η δημιουργία ενός "bully" έχει ήδη ολοκληρωθεί. Τόσο απλά, συνάμα τόσο βασανιστικά.


Αντίθετη, αλλά και αντίστοιχη περίπτωση, το μεγάλωμα ενός παιδιού σ' ένα περιβάλλον «σαπουνόφουσκας». Όλα τελούν υπό τη προσοχή και την επίβλεψη των μεγαλύτερων, η πρωτοβουλία είναι άγνωστη λέξη γι' αυτό, και η παντελής άγνοια για τους κινδύνους κάθε μορφής στην καθημερινότητα, μπορούν να οδηγήσουν στη δημιουργία ατόμων αδύναμων, αλλά κυρίως ανυποψίαστων για αυτά που πρόκειται να αντιμετωπίσουν στη ζωή που ανοίγεται μπροστά τους.

 

Στο πρόσφατο παράδειγμα του Βαγγέλη, ο κόσμος επέδειξε, ειδικά μετά τη διαπίστωση του θανάτου του, μια τρομακτική ευαισθησία γύρω από το θέμα, αλλά και μια τρομερή «δίψα για αίμα». Ποιος άλλωστε δε θέλει να βρεθούν οι ένοχοι; Αυτόματα όμως μπαίνουμε όλοι στη θέση εκείνου που κατακεραυνώνουμε. Γινόμαστε εμείς οι θύτες και οδηγούμε με τη σειρά μας ανθρώπους «στην πυρά», δίχως καν τα απαραίτητα πειστήρια. Φυσικά και η λύση δεν είναι η απραξία. Οφείλουμε να δράσουμε και οφείλουμε να το κάνουμε εδώ και τώρα.

 

 

Η οργή είναι μεγάλη και άσβεστη και δυστυχώς ο Βαγγέλης δεν είναι το πρώτο θύμα (για όσους ακόμα θυμούνται τον Άλεξ). Για να μην υπάρξουν όμως κι άλλοι Βαγγέληδες, δεν αρκεί η οργή και ο τρόμος.

 

Ήρθε η ώρα, στο όνομα αυτού του παιδιού που χάθηκε, να κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα επιτέλους. Ξεκινώντας από τη νομοθεσία που παρουσιάζει ένα τεράστιο κενό στο θέμα του "bullying", και καταλήγοντας στη καθημερινότητα του καθενός μας. Ήρθε η ώρα να αφήσουμε τις ευχές και τις κατάρες και πιάσουμε την πληροφόρηση.

 

Να μάθουμε να ασχολούμαστε με τα παιδιά, τα αδέρφια, τους γονείς και τους φίλους μας, χτυπώντας τη ρίζα του προβλήματος ο καθένας από τη σκοπιά και τις δυνατότητές του. Να ακούμε προσεκτικά και να παρατηρούμε τα σημάδια.Και κυρίως ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ! Να εκφράζουμε ανησυχίες και σκέψεις ακόμη κι αν δε συντρέχει τίποτα το μεμπτό τελικά.


Η ζωή, δυστυχώς, είναι όπως μας την περιέγραφαν: σκληρή και αδυσώπητη. Ας μάθουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας να τη βουτάνε απ' τα μαλλιά, γιατί είναι μία και σύντομη, αλλά σίγουρα αξίζει να παλεύουμε γι αυτήν!

 

 


Υ.Γ. «Έχε το νου σου στο παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα».

 

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review