Το πρεζάκι που αγνοούμε

Δουλειά. Σχολή. Μια ρουτίνα που δεν αλλάζει.

Μόνη μέρα ξεκούρασης και βόλτας η Κυριακή.

Επωφελήθηκα της ευκαιρίας των ανοιχτών καταστημάτων και κατέβηκα στην Ομόνοια. Μόνη.

Το απολαμβάνω πού και πού να κυκλοφορώ μόνη. Μια βόλτα στο κέντρο της πόλης σου υπενθυμίζει πολύ γρήγορα καταστάσεις και προβλήματα όχι απαραίτητα δικά σου, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας τα οποία αγνοείς.

Και αναρωτιέσαι κάθε που τα θυμάσαι, κάνει κανείς τίποτα για αυτούς εδώ; 

 

Με πλησιάζει ένας νέος με βλέμμα απλανές, χαμένο καθώς περπατούσα. Δεν είχα σκοπό να φοβηθώ - ήταν και μικρότερος από μένα.

Μου λέει «Κυρία, δε σε πειράζω, μη φεύγεις, έχεις ένα ευρώ;».

Τον κοιτάζω. Δεν έχω είπα. Με το σκεφτικό να μη γίνω συνένοχος τη στιγμή που κάνει κακό στον εαυτό του. Δεν είναι και ο μόνος που παίρνει σκέφτηκα.Θυμήθηκα και εκείνο το πρωινό που είχα κατέβει πάλι και είχα δει δύο ανθρώπους να κάνουν ενέσεις δίπλα από ένα παρτέρι. Και τότε που είχα έρθει στη Σόλωνος, κι είχα δει κάποιον να έχει πάρει τη δόση του και να βρίσκεται σε έκσταση. 

 

Σκέφτηκα πως και την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα σε μια παρέα, όπου συζητούσαμε για την Αθήνα. Κάποιος αναφέρθηκε στους ναρκομανείς και η κουβέντα έφτασε μέχρι το επονομαζόμενο «σίσα», καινούριο ναρκωτικό από υγρά μπαταρίας, που σε τρεις μήνες το πολύ σε έχει σκοτώσει. Ανέφεραν τους ναρκομανείς ή τοξικομανείς ως πρεζάκια. Αναρωτιέμαι, η λέξη «πρεζάκι» δεν είναι ρατσιστική; Το λέμε συχνά αλλά είναι σωστό; Ο τοξικομανής δε πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα μίασμα της κοινωνίας, αλλά ως άρρωστος. Αν υιοθετούσαμε αυτή την αντίληψη ίσως το πρόβλημα και ο στιγματισμός αυτών των ανθρώπων να είχε μειωθεί αισθητά. 

 

Θυμήθηκα και τότε που εργαζόμουν σε ένα καφέ κι είχα γνωρίσει ένα παιδί, πρώην χρήστη. Πολύ καλό παιδί και ξηγημένο. Στη δουλειά σβέλτος. Μου είχε περιγράψει τη διαδικασία της απεξάρτησης και πως έπεσε στα ναρκωτικά. Ευαίσθητος χαρακτήρας, οικογενειακές ατυχίες, καταφύγιο οι ουσίες. Η απεξάρτηση δύσκολη. Ο πόνος και ο δρόμος μεγάλος. Μου είχε αναφέρει πως λειτουργούν και τα προγράμματα εδώ στην Ελλάδα. 

 

Μου είχε εξηγήσει τη διαφορά του ΚΕΘΕΑ από τον ΟΚΑΝΑ.

Με το ΚΕΘΕΑ καθαρίζεις εντελώς χωρίς να παίρνεις κάποιο υποκατάστατο. Αντίθετα στον ΟΚΑΝΑ σου προσφέρουν τη μεθαδόνη, η οποία δρα ως υποκατάστατο των ναρκωτικών και σιγά σιγά απεξαρτάσαι εντελώς. Οι θέσεις που χρηματοδοτεί το κράτος ελάχιστες. Αρκετοί πεθαίνουν στους δρόμους. Ωστόσο και τα δύο προγράμματα είναι ιδιαίτερα βοηθητικά για τον χρήστη, τη στιγμή που το κράτος τον έχει ξεχάσει. 

 

Απ’ την άλλη πλευρά, η καλύτερη αντιμετώπιση ενός προβλήματος είναι η πρόληψη. Στην Ελλάδα υπάρχει; Δεν θυμάμαι ποτέ να υπήρξε επαρκής ενημέρωση τουλάχιστον στο περιβάλλον του σχολείου. Ίσως κάποιες νύξεις με φόβο, γιατί ζούμε και σε κοινωνία που σχεδόν πάντα έχει το βλέμμα στραμμένο προς τα πίσω, αλλά όχι στην καρδιά του θέματος.Το σπίτι είναι άλλος παράγοντας. Είναι στο χέρι του κάθε γονιού πόσο θα μιλήσει και τι θα πει στο παιδί του γι’ αυτά. 

 

Κλείνω λέγοντας πως πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπίες.Το πρεζάκι που αγνοούμε και βρίσκεται δίπλα μας, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε.Τα ναρκωτικά δεν κάνουν διακρίσεις. Αν αντιμετωπίζαμε τους τοξικομανείς ως ασθενείς και όχι ως γάγγραινα αυτής της κοινωνίας, κι ακόμη αν στεκόμασταν υποστηρικτές για να αποκτήσουν μια στοιχειώδη περίθαλψη, πιθανώς τα πράγματα να ήταν καλύτερα. 

 

Της Ξενόφερτης Αθηναίας 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review