Η φωνή μέσα μας

Μεγαλώνοντας είχα πάντα μία μεγάλη δυσκολία την οποία χρειάστηκε να περάσει πολύς χρόνος για να την αντιμετωπίσω. Δεν νομίζω ότι είναι κάτι που μόνο σε εμένα συμβαίνει, αλλά και στον περισσότερο κόσμο νομίζω.

 

Πάντα λοιπόν βασανιζόμουν από ένα δίλημμα όταν βρισκόμουν σε θέση που έπρεπε να εκφράσω μια ιδέα, μία άποψη για ένα γεγονός που μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον για τον οποιοδήποτε λόγο ή για μία κατάσταση στην οποία εγώ θεωρούσα επιτακτική ανάγκη να λάβω θέση. Αυτό ήταν, αν θα έπρεπε να πω πραγματικά αυτό που σκέφτομαι και να ακούσω «την φωνή μέσα μου» ή να αποδεχτώ μία επικρατούσα άποψη, κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι και συμφωνόντας με το κοινώς αποδεκτό. Είναι μία δυσκολία που απαντάται σε πολλά ζητήματα της ζωής μας, από τις διαπροσωπικές σχέσεις, την πολιτική, τη θρησκεία και κάθε λογής θέμα το οποίο μπορεί κάθε φορά ανέρχεται στην επικαιρότητα.

 

Δεν νομίζω πως το να λες αυτό που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι είναι πάντα ο καλύτερος τρόπος να χειριστείς πρόσωπα και καταστάσεις. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ αρεστή. Σε έναν κόσμο που επικρατεί η υποκρισία τόσο ως όπλο χειραγώγησης όσο και ως «σωσίβια λέμβος» των διαπροσωπικών σχέσεων, η ειλικρινής έκφραση μίας άποψης δέχεται την ταμπέλα της ιδιαιτερότητας, του επιτηδευμένου αντικομφορμισμού ή ακόμα και της ιδιοτέλειας ή της κακίας.

 

Έτσι συμβιβαζόμαστε. Προσπαθούμε να κάνουμε μια σχέση να πετύχει λέγοντας «ναι» και «εντάξει», κρύβοντας «κάτω από το χαλί» ότι στραβό βλέπουμε, ακόμα και όταν πρέπει να το πούμε και να το επισημάνουμε από καλή διάθεση και ενδιαφέρον. Δίνουμε ευκαιρίες που ποτέ δεν φαίνονται και δεν γίνονται αντιληπτές σε φίλους που νομίζουν πως απλώς δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει. Δε μιλάμε και υποχωρούμε, όχι γιατί δεν καταλαβαίνουμε, αλλά γιατί πρέπει ο καθένας να καταλάβει μόνος του και με το δικό του χρόνο τι προσπαθούμε εμείς να περάσουμε με την διαφορετικότητα της άποψής μας και την πίστη μας σε αυτή.

 

 Δεν μας αρέσει να ακούμε την «αλήθεια» κάποιου άλλου. Δεν θέλουμε να την βλέπουμε στην περίπτωση που η αλήθεια του τάδε ή του δείνα διαφέρει από τη δική μας. Θέλουμε να πούμε πως είναι ψεύτικη με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

 

Δεν νομίζω πως αυτό είναι κάτι από το οποίο μπορούμε ποτέ να ξεφύγουμε, αν και θα μπορούσαμε εύκολα αν αναλογιζόμασταν και αποδεχόμασταν την ανάγκη που υπάρχει ενδόμυχα στους ανθρώπους να είναι μοναδικοί, γενικότερα να υπάρχουν και να συνυπάρχουν σε έναν κόσμο χωρίς να χρειάζεται να θυσιάζουν εκείνο το προσωπικό κομμάτι τους που τους κάνει να σε σοκάρει και να ταράζει τα νερά σου. Γιατί όμως οι γνώμες διίστανται; Τι είναι αυτό που τις κάνει να είναι τόσο διαφορετικές και ενδιαφέρουσες;

 

 

Είναι η παιδεία, η εκπαίδευση που λαμβάνουμε από την μικρή ηλικία, μέχρι το σημείο που έχοντας κι εμείς τις δικές μας προσωπικές εμπειρίες μπορούμε πια να κρίνουμε τα τεκταινόμενα με τον δικό μας μοναδικό τρόπο. Αν το μυαλό κάθε ανθρώπου ήταν ένας καλλιτέχνης, ένας ζωγράφος ας πούμε, τότε όλοι οι καλλιτέχνες θα είχαν τις βασικές ομοιότητες της εκπαίδευσής τους: άσκηση για κλασσικό σχέδιο, μια επαφή με κάρβουνα που θα λέρωναν τις παλάμες και τα ακροδάχτυλα, την απόπειρα και την προσπάθεια να κουλαντρίσουν λάδια πάνω σε έναν μουσαμά. Όλοι θα ξεκινούσαν με την ίδια πρώτη ύλη, τα ίδια εφόδια, όταν όμως θα ερχόταν η στιγμή που ως έμπειροι πια θα αναζητούσαν την τεχνοτροπία που τους αντιπροσωπεύει και τα δικά τους προσωπικά ερεθίσματα, θα απεικόνιζαν στα έργα τους πολύ διαφορετικά πράγματα. Ίσως και αν τους ζητείτο να απεικονίσουν την ίδια ακριβώς θεματολογία, να το έκαναν με τελείως διαφορετικό τρόπο.

 

Τι θέλω να πω; Δεν μπορείς να κρίνεις την τέχνη, παρά μόνο να αποδεχτείς την ύπαρξή της και τη διαφορετικότητά της. Τόσο αυτής όσο και του δημιουργού της. Έτσι είναι και οι προσωπικές γνώμες και απόψεις των ανθρώπων. Τις σεβόμαστε για την μοναδικότητά τους, τις κρίνουμε χωρίς να τις κατακρίνουμε. Είναι αποστάγματα ενός συνόλου εμπειριών, μοναδικών για τον καθένα από εμάς και είναι ενδιαφέρουσες, απρόβλεπτες και όμορφες, όπως τα έργα τέχνης.


Νομίζω πως πάντα μου άρεσε ένα είδος ανθρώπων, όχι απαραίτητα γιατί θα τα πήγαινα καλά μαζί τους, αλλά γιατί θα είχαν την ικανότητα κάθε φορά με την αυθεντικότητά τους να με σοκάρουν. Αυτό το είδος των ανθρώπων που όταν θα πουν κάτι πάνω σε μία συζήτηση, θα με κάνουν να γυρίσω ξαφνιασμένη το κεφάλι και να μην έχω τίποτα να πω τη στιγμή εκείνη, διότι αυτό που μπορεί να είπαν μέσα σε δύο κουβέντες ίσως έχει ένα νόημα πίσω του που ποτέ δε σκέφτηκα. Οι άνθρωποι των εκπλήξεων και των ανατροπών. Όχι τον ανατροπών από επιθυμία να προβάλλουν ένα στυλ και μια περσόνα έξω από το κατεστημένο απλά και μόνο για το θέαμα, αλλά αυτών που ίσως να είναι έτσι από πάντα.

 

Φτιαγμένοι από ένα υλικό διαφορετικό από εμάς τους υπόλοιπους. Άνθρωποι σπασμένοι, ηττημένοι, νικητές και κατακτητές των στόχων τους, με στόχους που εγώ κι εσύ ποτέ να μην σκεφτόμασταν όταν μας νοιάζει ο βιοπορισμός, τα ρούχα που θα φοράμε, η συμβατικότητα της ζωής μας γενικά. Το αύριο που τόσο πάντα μας απασχολεί και το κυνηγάμε σχεδιάζοντας το πολύ προσεχτικά. Σχεδιάζοντας το πότε, το που, το πώς και το γιατί.


Δεν τους συναντάς εύκολα. Δεν είναι πολύ αυτοί που ακούν τη φωνή μέσα τους, δεν θα δεις πολλούς στη ζωή σου. Εγώ είδα λίγους. Ήταν από εμένα πολύ διαφορετικοί. Ήταν άνθρωποι δύσκολοι, ασυμβίβαστοι, ενδιαφέροντες. Aν τους ήξερες κι εσύ θα τους ζήλευες όπως κι εγώ - με ένα καλό τρόπο όμως. Με τον τρόπο που σε κάνει να θέλεις να τους μοιάσεις. Με τον τρόπο που σε κάνει να θες κι εσύ να έχεις τη φωνή τη δική σου πιο δυνατή από τις φωνές που ακούγονται γύρω σου.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review