Je suis Charlie: Η πόλωση του ανθρωπισμού

Νομίζω ο τίτλος είναι αρκετά περιεκτικός. Είναι φαινόμενο πλέον η φράση "Je suis Charlie". Το μακελειό, η δολοφονία, η φράση και η παγκόσμια συμπαράσταση προ της τραγωδία του γαλλικού τύπου με την επωνυμία CHARLIE HEBDO (κυρίως τύπου σατυρικού), όταν ομάδα εξτρεμιστών εισέβαλε στα γραφεία της εφημερίδας και σκότωσε 12 από τους παρεβρισκόμενους, ανάμεσα στους οποίους ήταν μέλη και της συντακτικής ομάδας της εφημερίδας, με αφορμή την απεικόνιση του Μωάμεθ.


Je suis Charlie...

Μετά τα παραπάνω λοιπόν συμβάντα τα οποία πραγματοποιήθηκαν στις 7 Ιανουαρίου αυτού του έτους, η εφημερίδα εξέδωσε νέο τεύχος με εκ νέου απεικόνιση του Μωάμεθ και την πολυσυζητημένη φράση: "Je suis Charlie". Έκτοτε ξεκίνησε μία θύελλα αναδημοσιεύσεων της φράσης σε όλα σχεδόν τα μέσα δικτύωσης (twitter, facebook κλπ) παγκοσμίως, χρησιμοποιήθηκε από πολλούς εικονογράφους ως σλόγκαν των σκίτσων τους, σε πορείες ανά την υφήλιο για το σχετικό θέμα, ακόμη έγινε και μνεία αυτού στις Χρυσές Σφαίρες.

 

Είμαστε ανθρωπιστές λοιπόν. Μας νοιάζει και μας πνίγει το δίκιο του συνανθρώπου, η ελευθερία του λόγου και θέλουμε κι εμείς αναδημοσιεύοντας ένα στιχάκι να δείξουμε την ευαισθησία μας και τον αλτρουισμό, σε μία υπόθεση καταφανούς καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.


Θα μιλήσω αποκλειστικά για ότι σχετίζεται με την Ελλάδα και τον τρόπο αντίδρασης των γνωστών μου συνομήλικων. Κινούμενη κι εγώ στα μέσα δικτύωσης όπως όλα τα άτομα της ηλικίας μου - ίσως όμως ελάχιστα συγκριτικά με άλλους - είδα σε τοίχους την επίμαχη φράση. Είναι φράση ανθρωπισμού και είναι μαζική. Δυσάρεστο όμως είναι ότι έγινε χρήση της με πολύ άσχημο τρόπο.

 

Βλέπεις το προφίλ του τάδε ή του δείνα φίλου και από πάνω το ασπρόμαυρο Je suis Charlie. Ξέρει ο νεαρός ή η κοπέλα που το ποστάρει αυτό, τι νόημα κρύβεται πίσω του; Έψαξε στο ιντερνέτ πως σκέφτηκε το σύνθημα αυτό ο δημιουργός του, γιατί το έκανε έτσι και τι θέλει να εκφράσει με αυτό;

 

Αν τον/την ρωτήσεις θα σου πει:
- «Ε, να μωρέ έγινε αυτό στη Γαλλία και εγώ δεν τα μπορώ αυτά. Είμαι φιλελεύθερος/η και ανθρωπιστής/στρια και σιχαίνομαι κάθε μορφή βίας.»

Η ύπαρξη του ανθρωπισμού δεν εκδηλώνεται με αυτόν τον τρόπο. Αυτός είναι ένας κούφιος ισχυρισμός.


Ο ανθρωπισμός ως έννοια ορίζεται ως το σύνολο των πνευματικών χαρακτηριστικών που διακρίνουν και ξεχωρίζουν τον άνθρωπο από το θηρίο. Ο ανθρωπισμός πολλές φορές ταυτίζεται με τον αλτρουισμό και την ανθρωπιά στην καθομιλουμένη.


Ένα άτομο που το διακρίνει το χαρακτηριστικό αυτό, διαθέτει αρετές που εμπεριέχονται σε αυτόν (συμπόνια, κατανόηση, ψυχική ανωτερότητα, ειλικρίνεια συναισθημάτων, ευαισθησία, τιμιότητα κ.α.), τα οποία είναι έκδηλα σε κάθε έκφανση της ζωής, από την πιο μικρή έως και την πιο σπουδαία και μεγάλη. Ανθρωπιστής γίνεσαι από εσένα τον ίδιο, από την ψυχοσύνθεση, τα όνειρα,τα ιδανικά σου και τον τρόπο με τον οποίο ζεις και συμπεριφέρεσαι στον κόσμο γύρω σου. Αυτά είναι πράγματα που δεν κρύβονται. Αν ένας άνθρωπος δεν διαθέτει τα στοιχεία αυτά, το να οικειοποιείται μια οποιαδήποτε τραγωδία στον κόσμο είτε για να δημιουργήσει ένα ορισμένο image, είτε επειδή είναι κάτι που το κάνουν όλοι - οπότε «ας το κάνω κι εγώ», δεν αλλάζει την ουσία ενός ανθρώπου.

 

Δεν γίνεσαι ανθρωπιστής από ένα ποστ, ένα wall cover ή μια φωτογραφία προφίλ. Εκμετάλλευση στεγνή. Μια καραμέλα που μασιέται καταλήγει ένα τέτοιο γεγονός τραγικό. Το πόσταρε ο Κώστας, η Madonna, το είπαν στις Χρυσές Σφαίρες - δε μπορώ να μείνω αμέτοχός/η!

 

Για να είμαστε ευαισθητοποιημένοι σε πράγματα και καταστάσεις, δεν χρειάζεται να μας το υπενθυμίζει η Όλγα Τρέμη και η Έλλη Στάϊ στο κεντρικό δελτίο ή να το τουιτάρει ο αγαπημένος μας τραγουδιστής και ηθοποιός. Θυμόμαστε κάτι επειδή μας συγκίνησε, άσχετα με το πώς και πότε συνέβη, αν υπήρξε μαζική αντίδραση ή όχι, και όχι γιατί είναι της «μόδας» μια δεδομένη στιγμή.

 

 

Πριν κάποια χρόνια δίπλα στη χώρα μας, στη Γιουγκοσλαβία συγκεκριμένα, ο πόλεμος μαινόταν και τα θύματα ήταν κυρίως μωρά τα οποία, όταν οι γονείς τους σκοτώνονταν στον πόλεμο, κατέληγαν στην κυριολεξία στον κάδο των σκουπιδιών μέσα σε χαρτόκουτα, και όσα κατάφερναν να επιζήσουν μεταφέρονταν σε γειτονικές χώρες όπως η Ελλάδα για υιοθεσία. Άλλα αρτιμελή, άλλα με κομμένα ή παραμορφωμένα άκρα,σε αναζήτηση μίας οικογένειας που θα ξεπερνούσε κοινωνικούς ρατσισμούς και ενδοιασμούς περί υιοθεσιών, με την ελπίδα πως θα ζούσαν μια φυσιολογική ζωή όπως αυτή που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν.

 

Αυτός ο ανθρωπισμός είναι «ξεπερασμένος» δεν είναι in πλέον γιατί πέρασε καιρός από τότε που συνέβη. Ποιος θυμάται πια;
Και για να μην πηγαίνω σε γεγονότα της βρεφικής ηλικίας για ορισμένους (άλλοι ήταν αρκετά μεγαλωμένοι τότε), δεν νομίζω να μην θυμάται κανείς τα εγκλήματα που γίνονται χρόνια ολόκληρα στη Λωρίδα της Γάζας - και γίνονται ακόμη. Σακατεμένοι άνθρωποι και πατεράδες που κλαίνε πάνω στα νεκρά παιδιά τους.


Έγραψε κανένας ανθρωπιστής για αυτούς ένα ανάλογο σύνθημα τόσα χρόνια; Έγιναν ποτέ πορείες για τα βασανιστήρια που υφίστανται χρόνια ολόκληρα στην εκάστοτε χώρα και μάλιστα από αλλοεθνείς που να συγκινήθηκαν βαθύτατα; Ένα challenge για να μαζευτούν χρήματα για τρόφιμα; Εκ νέου αποστολή εθελοντών γιατρών; Επενέβη κανένας οργανισμός μη κυβερνητικός; Δεν το πήραμε είδηση μήπως; Ίσως αφού δεν κατάφερε να αλλάξει τίποτα, ας το παρατήσουμε και ας συνεχίσουμε με το επόμενο που θα έρθει πιθανότατα.


- «Θα το πόσταρες στη σελίδα σου; Ξέρεις τον αριθμό των θυμάτων
- «Το είχα ποστάρει στις αρχές, αλλά μετά έβαλα την καινούργια φωτό με τον δικό μου/δική μου και ήταν και κάτι άλλα θέματα που είχα και ξεχάστηκα. Εεε, πέρασε και καιρός. Τα έχουμε συνηθίσει πια εξάλλου. Πόλεμος είναι. Άνθρωποι πεθαίνουν. Γιατί το κάνεις θέμα; Εμένα με συγκλόνισε πολύ αυτό που συνέβη στη Γαλλία όμως. Μα να πυροβολούνται εν ψυχρό 12 άνθρωποι; Δε μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Όλοι οι γνωστοί μου έχουν συγκλονιστεί επίσης. Μα που συμβαίνουν στην εποχή μας εν ψυχρώ δολοφονίες; Έχεις ακούσει για κάτι παρόμοιο ή χειρότερο να συμβαίνει;»
- «Όχι, ποτέ δε συνέβη τίποτα χειρότερο, γι' αυτό εξάλλου και δεν αντιδράσαμε, αν είχε συμβεί φυσικά και θα αντιδρούσαμε - είμαστε εμείς από αυτούς που μένουν αμέτοχοι;»


Ανθρωπισμός, καταλήγω... με ημερομηνία λήξης και μια ταμπέλα που φωνάζει:

«Είμαι εδώ και συμπάσχω (ώσπου κι αυτό να παλιώσει και να βαρεθώ), κοιτάξτε με!»

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review