Μισοί άνθρωποι vs Givers

Άνθρωποι περνούν από τη ζωή μας πολλοί, κι ο καθένας κάτι έχει να μας δώσει. Έχουμε μπει πολλές φορές στη διαδικασία όμως να κρατάμε ανθρώπους κοντά μας, ενώ έχουν πάψει πια να δίνουν όχι απαραίτητα σε εμάς, αλλά έχουν πάψει να δίνουν στη μεταξύ μας σχέση. Και τους κρατάμε. Γιατί άραγε;

 

Από συνήθεια; Από αγάπη; Από σεβασμό στα όσα ενδεχομένως έχουμε περάσει μαζί τους; Τους κρατάμε μήπως επειδή φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι μας; Γιατί τους κρατάμε άραγε; Τα σημεία των καιρών μας δείχνουν ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν έχουν θέση στη ζωή μας πλέον. Όμως εμείς εκεί, πεισμώνουμε ακόμα περισσότερο και κυνηγάμε «Δον Κιχώτηδες».


Κουραστικό δεν είναι; Ποια είναι η αξία όλου αυτού; Θα μου πεις «Εγώ μένω με ανθρώπους που πλέον δεν έχουν τίποτα να μου δώσουν και να τους δώσω, γιατί τους αγαπάω... κι όταν αγαπάω δίνω. Πάντα δίνω» - Giver, αυτό είναι το θέμα. Είσαι ένας μικρός Giver. Δεν είναι απαραίτητα κακό, απλά μάθε που πρέπει να δίνεις και σε ποιους και για πόσο.


Αυτό που ποτέ δεν καταλαβαίνεις είναι ότι οι άνθρωποι που είναι δίπλα σου πρέπει και να δίνουν, όχι μόνο να παίρνουν. Έτσι παίζεται το παιχνίδι. Και δε μιλάω φυσικά για υλικό «giving», αλλά για εκείνο το sharing συναισθημάτων, ονείρων, επαφών, μικρών καθημερινών πράξεων και κινήσεων που σε κάνουν να ονειρεύεσαι! Εκείνα τα μικρά ρε παιδιά, που μας κάνουν να νιώθουμε διαφορετικοί, μοναδικοί.

 

Δε θέλουμε πολλά, ένα βλέμμα, μια κίνηση απλή, ένα χαμόγελο επιβράβευσης, μια ανταπόδοση συναισθήματος. Αυτό είναι το νόημα.


Δεν καταλαβαίνω γιατί το έχουμε χάσει, κι αν δε το έχουμε χάσει, δεν καταλαβαίνω γιατί το αμελούμε. Και ισχύει φυσικά και για τα δυο φύλα! Το ζητούμενο είναι να είσαι δίπλα σε ανθρώπους που σε κάνουν κι ονειρεύεσαι. Δίπλα σε εκείνους που θα τους εκμυστηρευτείς το όνειρο σου και δε θα τρομάξουν. Θα είναι εκεί να το ακούσουν προσεκτικά και να γίνουν μέρος του, κομμάτι του. Το ίδιο βέβαια θα πρέπει να ισχύσει και από τη δική σου πλευρά όμως, σωστά; Δεν είναι μονόπλευρο το παιχνίδι - είναι vice versus.

 

 

Xάσαμε το νόημα. Αυτό είναι το πρόβλημα στις σχέσεις μας. Έχουμε αφήσει στην άκρη ακόμα και τα αυτονόητα και παλεύουμε μετά και διεκδικούμε. Τι διεκδικείς; Εδώ συζητάμε πως σου λείπουν εκείνα τα οποία έπρεπε να είναι δεδομένα, εκείνα για τα οποία δε θα έπρεπε καν να συζητάς. Εκείνα τα οποία θα είναι κομμάτι της καθημερινότητας σου και της καθημερινότητας του άλλου.

 

Άνθρωποι που ξέρουν να δίνουν, που ξέρουν να μοιράζουν και να μοιράζονται. Να μοιράζονται μαζί σου, να γίνονται χίλια μικρά κομμάτια, να κυριεύουν το μυαλό και τη σκέψη σου. Αυτοί είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι. Αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε να αναζητάμε.


Μεγαλώσαμε με λάθος slogan: «Το θέμα είναι να βρεις το άλλο σου μισό». Γιατί το άλλο μισό και όχι το άλλο ολόκληρο; Γιατί κάτι μισό; Τι είσαι; Μισός άνθρωπος; Όχι, είσαι ένας ολόκληρος άνθρωπος. Επομένως αναζήτησε έναν ολόκληρο άνθρωπο. Όχι έναν άνθρωπο που θα γεμίσει το «μισό» σου. Γιατί κάπως έτσι καταλήγεις στη ζωή με ανθρώπους οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν την κάθε πτυχή του εαυτού σου, αφού απλά δεν είναι ολόκληροι, όπως ενδεχομένως είσαι εσύ. Είναι μισοί. Και μισοί θα μένουν, όσο κι αν προσπαθείς να τους ολοκληρώσεις.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review