Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει

Κάθε φορά που τον αντίκριζα, η συμπόνια, ο οίκτος, η λύπη και τα πιο σκοτεινά συναισθήματα κατέτρωγαν τα μύχια της ψυχής μου, στην προσπάθεια να βρεθώ, έστω και νοητά, ένα βήμα πιο κοντά στο δικό του περιβάλλον, μίας διαστρεβλωμένης από τη χρήση πραγματικότητας. Παράλληλα όμως φοβόμουν, δε σας το κρύβω, φοβόμουν πολύ. Φοβόμουν τη μέρα που θα ξυπνήσω και δε θα με περιμένει στο καθημερινό μας ραντεβού έξω από το μετρό.

 

Ξέρω, εσείς τον συγκαταλέγατε ανάμεσα στους «κακούς». Περνούσατε από δίπλα του και το συναίσθημα του φόβου αφυπνιζόταν. Τον φοβόσασταν όπως έναν ληστή, έναν κακοποιό, έναν βιαστή, έναν πληρωμένο δολοφόνο. Πράγματι, το καλό και το κακό ενυπάρχουν στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, συμβιώνουν και ο στόχος μας είναι να συμφιλιωθούμε μαζί τους. Όμως ο Αχιλλέας δεν ήταν κακός. Αντιθέτως, για 'μένα είχε την πιο αγνή και ευαίσθητη ψυχή. Είχε καταφέρει να θέσει σε ισορροπία τις δύο αντιμαχόμενες τάσεις της ψυχής - και το καλό υπερίσχυε. Αυτό όμως που δεν είχε καταφέρει, ήταν να αγαπήσει τον εαυτό του και να εναρμονιστεί με τη σκοτεινή του πλευρά.

Για 'σας ήταν ένας ηρωινομανής, ή ακόμη πιο στεγνά, ένα «πρεζόνι». Για 'μένα ήταν ένα νέο παιδί, γεμάτο στόχους, γνώση, εμπειρίες, συναισθήματα, και όνειρα, όνειρα που θυσιάστηκαν στον «βωμό» της ηρωίνης. Ναι, «ένας απ' αυτούς» ήταν ο Αχιλλέας. Ένα ακόμη θύμα της αυτοκαταστροφικής φύσης του ανθρώπου, ένας χρήστης ηρωίνης.

 

 

 

 

Τον γνώρισα περίπου πριν από δέκα μήνες, στον σταθμό του μετρό στην Κατεχάκη. Μου ζητούσε επίμονα χρήματα κάθε φορά που περνούσα από κοντά του, όμως δεν ενέδωσα ούτε μια φορά στα παρακάλια του. Κάθε φορά που αρνιόμουν να του δώσω το 60λεπτο που μου ζητούσε με πρόφαση την αγορά ενός εισιτηρίου, ένιωθα πως τον απομάκρυνα από την αγορά ενός φθηνού «σπιρτόκουτου» ηρωίνης, ένιωθα καλύτερος άνθρωπος. Κι όμως, δεν ήταν όλοι έτσι. Υπήρχαν περαστικοί οι οποίοι δεδομένου του φόβου που τους κυρίευε, εξαιτίας της μάστιγας της προκατάληψης, των στερεοτύπων και του παγιωμένου ρατσισμού απέναντι στους χρήστες ουσιών, προσέφεραν απλόχερα μερικά λεπτά του ευρώ, οδηγώντας τον ένα βήμα πλησιέστερα στο θάνατο.

 

 

 


Δε θέλω να ωραιοποιήσω καταστάσεις, ούτε αρκούμαι σε μία συναισθηματική επίκληση και σε μια συγκινητική αφήγηση. Πράγματι, υπάρχουν φορές που οι χρήστες θα εκδηλώσουν επιθετική συμπεριφορά στην προσπάθειά τους να αποσπάσουν από την κατοχή μας μερικά χρήματα - όχι επειδή είναι «κακοί», αλλά επειδή η ηρωίνη θολώνει τη λογική τους, στοχεύοντας απευθείας στο ένστικτο. Ο εθισμός οδηγεί στην εξάρτηση. Οι χρήστες προσπαθούν με κάθε τρόπο να μαζέψουν λίγα χρήματα προκειμένου να αγοράσουν μερικά γραμμάρια ηρωίνης, όπως τα άγρια ζώα μοχθούν να πιάσουν το θήραμα που θα τους εξασφαλίσει την τροφή τους. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν υπήρχε γυρισμός για τον Αχιλλέα.

Και θυμώνω κάθε φορά που ακούω ανθρώπους να λένε πως οι χρήστες ηρωίνης είναι «καταδικασμένοι». Ίσως η αδιαφορία μας για την κατάστασή τους, η έλλειψη μέριμνας και η απουσία ιατρικής βοήθειας να τους ωθούν προς αυτή την καταδίκη. Είμαστε συνένοχοι στα πάθη τους.

 

 

 

 

Σκέψου μόνο πως θα ένιωθες εάν ο Αχιλλέας δεν ήταν απλώς ο νεαρός ηρωινομανής στην Κατεχάκη, αλλά ο φίλος σου, ο αδελφός σου, ο γιος σου, ο άνθρωπός σου. Γιατί δε ξέρω εάν το γνωρίζεις, αλλά κι εκείνος είχε μια ταυτότητα, ζούσε σε μία οικογένεια, κι εκείνος είχε φίλους, κι εκείνος είχε αγαπήσει, κι εκείνος είχε ερωτευτεί. Ζούσε προτού παραδοθεί στην ευκολία της ύπαρξης.

Κι όλοι αυτοί οι άνθρωποι τους οποίους σημάδεψε και οι οποίοι τον σημάδεψαν, αργοπεθαίνουν καθημερινά μαζί του. Οι τοξικομανείς είναι ασθενείς, όχι εγκληματίες.

Η ηρωίνη δεν αλλοιώνει μόνο την εξωτερική εικόνα του ατόμου, δεν επιβαρύνει μόνο τη σωματική υγεία του χρήστη άμεσα και έμμεσα μέσω της μετάδοσης κι άλλων ασθενειών όπως του ρετροιού HIV λόγω της χρήσης κοινής σύριγγας από πολλούς χρήστες, αλλά κυρίως καταστρέφει μέρα με τη μέρα τον εσωτερικό του κόσμο. Έναν ήδη τραυματισμένο ψυχικό κόσμο, ο οποίος παραδίδεται στα χέρια του «στεγνού» δολοφόνου που ονομάζεται ηρωίνη.

 

Αναρωτηθήκατε ποτέ ποιοι κοινωνικοί και ψυχολογικοί παράγοντες οδήγησαν ένα άτομο στο παραπλανητικό «καταφύγιο» της ηρωίνης; Είμαι σίγουρη πως δεν επρόκειτο απλώς για μία τάση φυγής από την ρουτίνα της πραγματικότητας γενικότερα, στα πλαίσια της πολύπλευρης - κοινωνικής πρωτίστως - κρίσης των τελευταίων ετών, ειδικότερα. Προβλήματα στις ενδοοικογενειακές και διαπροσωπικές σχέσεις, οικονομικά αδιέξοδα, απάνθρωπες συνθήκες ζωής, φτώχεια, και αρκετοί ακόμη παράγοντες, σε συνδυασμό με τον βαθμό αδυναμίας της ψυχής και της απουσίας αναγκαίας ψυχολογικής στήριξης, ευθύνονται για τη γνωριμία, την εξοικείωση και την εξάρτηση του Αχιλλέα από την ηρωίνη.

 

 

 


Η χρήση ηρωίνης είναι μια μορφή αυτοκαταστροφής, συνώνυμη της αυτοχειρίας και της αυτοκτονίας, με βασική διαφορά τον μη στιγμιαίο, αλλά αργό και βασανιστικό χαρακτήρα της. Για τους περισσότερους, το γνώρισμά της αυτό αποτελεί το σκοτεινό - χωρίς γυρισμό μονοπάτι που οδηγεί στο θάνατο, για μερικούς όμως είναι ικανό να προσφέρει τη δυνατότητα αναγέννησης και επαναφοράς στη ζωή, σε συνδυασμό με την κατάλληλη βοήθεια. Και εκεί έγκειται η «μαγκιά».

Γιατί ο άνθρωπος εκείνος που ενώ παραδόθηκε στις δυσκολίες της ζωής, κατέφυγε στη μέγιστη αδυναμία των ναρκωτικών, έφτασε στον πάτο και ήρθε αντιμέτωπος με το θάνατο, κατάφερε τελικώς να ξεφύγει από το σκοτάδι επιλέγοντας να δώσει μια ευκαιρία στη ζωή, είναι πέραν από άξιος θαυμασμού, δύο φορές ζωντανός, δύο φορές άνθρωπος.

 

Όμως μην παραξενεύεστε. Δε κρύβομαι πίσω από τον εξευγενισμένο και συγκινησιακό χαρακτήρα του γραπτού μου λόγου. Κι εγώ μία από εσάς είμαι. Κάθε φορά που βγαίνω από το μετρό και αντικρίζω τους χρήστες, χαμηλώνω το βλέμμα, απομακρύνομαι αμήχανα από κοντά τους και βυθίζομαι σε εσωτερικές σκέψεις. Και φυσικά τον «Αχιλλέα» δε τον πλησίασα, δε του μίλησα, δε τον γνώρισα, δεν επιχείρησα να μάθω την ιστορία του. Όχι από αδιαφορία, αλλά από σχεδόν αναίτιο φόβο. Ίσως όχι τόσο για τη σωματική μου ακεραιότητα, αλλά στην ιδέα πως κάποιος δικός μου άνθρωπος, ακόμη κι εγώ η ίδια, θα μπορούσα να βρίσκομαι σε αντίστοιχη θέση. Χωρίς ταυτότητα, χωρίς στέγη, με ματαιωμένα όνειρα, με μια σύριγγα στο χέρι, με πληγές σε όλο μου το σώμα, με δυσκολίες στην κίνηση και στην ομιλία, με ολοένα και λιγότερα εγκεφαλικά κύτταρα, με απουσία ενδιαφέροντος για την τύχη μου και με μόνη συντροφιά τους ομοιοπαθείς και τα λίγα λεπτά φαινομενικής ουτοπικής απόδρασης που προσφέρει το φθηνό αυτό ναρκωτικό. Το ναρκωτικό που κάποιοι «κακοί» - πραγματικοί κακοί, «εφηύραν» για να εξασφαλίσουν τον πλούτο τους, και να «πατήσουν» στις αδυναμίες μου, παρουσιαζόμενοι ως σωτήρες.

 

 

 

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review