Ψυχαναγκάζομαι σε ένα αδιέξοδο

Η ψυχή είναι ένα περίπλοκο ον. Για την ακρίβεια ίσως είναι το πιο περίπλοκο κομμάτι του εαυτού μας, και αυτό κυρίως γιατί από τη στιγμή που θα μάθει κάτι, είναι σχεδόν αδύνατο να το ξεχάσει. Ως άνθρωποι πολλές φορές θεωρούμε ότι με το μυαλό ελέγχουμε τα πάντα, και πως ακόμα και η ψυχή μας υπακούει κατά βάθος στη λογική και τη σκέψη μας. Η αλήθεια είναι πως για τίποτα από αυτά δεν είμαι σίγουρη. Και νομίζω πως ποτέ δε θα είμαι.

 

Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι αν  η ψυχή αναγκαστεί να υπακούσει σε κάτι επίμονα και με ανεξέλεγκτη ένταση, τότε είναι αυτή που αρχίζει να έχει κάθε έλεγχο πάνω μας και όχι πια το μυαλό. Τότε είναι που λέμε ότι ένας άνθρωπος έχει εγκλωβιστεί μέσα σε έναν - ή και περισσότερους - ψυχαναγκασμούς.

 

Και βέβαια αυτοί μπορεί να είναι εμφανείς και παρατηρήσιμοι, μπορεί όμως και να κρύβονται πίσω από ιδέες, απόψεις ή και αντιδράσεις που δε προκαλούν την προσοχή κανενός. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για έναν αυταρχικό και υποχθόνιο κίνδυνο, που θα χτυπήσει συνήθως όχι τους πιο αδύναμους και συναισθηματικούς, αλλά όσους δείχνουν δυνατοί και δηλώνουν λάτρεις της λογικής. 

 

Είναι χαρακτηριστικό πως ένας ψυχαναγκασμός ξεκινάει συνήθως ως φόβος μήπως συμβεί κάτι δυσάρεστο ή αντίθετα μήπως δε συμβεί κάτι πολύ ευχάριστο. Και στις δύο περιπτώσεις ο άνθρωπος θεωρεί ότι επαναλαμβάνοντας μια πράξη, έναν λόγο, έχοντας μια συγκεκριμένη συμπεριφορά - ή εν πάσει περιπτώση όπως εκδηλώνεται προσωπικά στον καθένα αυτός ο ψυχαναγκασμός, θα απωθήσει το κακό ή θα προσελκύσει το καλό, αφού θα αποδείξει σε μια ανώτερη δύναμη που ούτε ο ίδιος προσδιορίζει, πώς αξίζει να του συμβεί ή να μην του συμβεί κάτι, όντας ένας υπάκουος και καλός άνθρωπος.

 

Υπάκουος σε ποιόν; Μα φυσικά σε αυτήν την ανώτερη δύναμη. Γιατί για εκείνον αυτή η δύναμη είναι που του υπαγορεύει τι να κάνει ώστε να έρθουν στη ζωή του όλα όπως τα περιμένει. Και φυσικά δε μιλάμε μόνο για έναν θεό, αλλά για οτιδήποτε θα μπορούσε να γίνει επιβλητικό και απρόσιτα «καλό». Ύστερα αυτός ο επαναλαμβανόμενος φόβος γίνεται συνήθεια και περνάει ως επιταγή στο ασυνείδητο. Σιγά σιγά αρχίζει να χάνει το νόημα που είχε στην αρχή, αφού γίνεται μια ολοένα πιο ανυπόφορα κουραστική καθημερινότητα για τον «οικοδεσπότη» της, το ασυνείδητο του οποίου προσπαθεί μάταια να την απωθήσει. Το αποτέλεσμα είναι ο φόβος αυτός που εκδηλώνεται με την μορφή μιας ψυχαναγκαστικής διάθεσης, να εισβάλει σε κάθε σκέψη του ανθρώπου με την μορφή κάθε φόρα μιας ανεκπλήρωτης ανάγκης (ακόμα κι όταν θεωρητικά έχει μόλις εκπληρωθεί), να την κυριεύει, να την αλλοιώνει και να την αποδυναμώνει πλήρως έως ότου τη διαγράψει. Τότε είναι που ο ψυχαναγκασμός έχει βρεθεί στην πλήρη κυριαρχία του, αφού είναι πλέον το μόνο πράγμα που απασχολεί το συγκεκριμένο άνθρωπο σε μόνιμη βάση. 

 

 

Η συνέχεια μπορεί να έχει δύο πιθανές κατευθύνσεις. Στην πρώτη περίπτωση, αυτή δηλαδή κατά την οποία γίνει τελικά κάτι καλό για τον ψυχαναγκαστικό άνθρωπο, αυτή η «συνήθεια» μένει ως ευγνωμοσύνη προς την ανώτερη δύναμη που λέγαμε προηγουμένως. Και γιατί γίνεται αυτό; Διότι και πάλι υπάρχει ασυνείδητα στο άτομο ο φόβος μήπως το καλό που συνέβει γυρίσει πίσω ως κακό, όταν αυτό πάψει να είναι πλέον υπάκουο στις επιταγές αυτής της ανώτερης δύναμης. Στη δεύτερη περίπτωση, σε εκείνη δηλαδή που συμβεί κάτι κακό, ο ψυχαναγκασμός είτε παραμένει στην αρχική του μορφή - δηλαδή ως φόβου για κάτι χειρότερο, ή μεταλλάσσεται στην ιδέα πως η αποτυχία αυτή είναι μια δοκιμασία για τον ίδιο, προκειμένου να διαπιστωθεί η πίστη του ή όχι και η αφοσίωσή του στην ανύπαρκτη ανώτερη δύναμη που έχει δημιουργήσει με το μυαλό του.

 

Και ο κύκλος συνεχίζεται και δεν σταματάει ποτέ, γιατί πολύ απλά ο ψυχαναγκαστικός άνθρωπος δεν έχει τη δύναμη  πολλές φορές και το θάρρος να μην υπακούσει σ’ αυτήν την ανώτερη δύναμη, από φόβο για μια πιθανή δική της εκδίκηση. Και κακά τα ψέματα, η μόνη λύση είναι το ρίσκο. Ο άνθρωπος αυτός πρέπει να ρισκάρειΜόνο αν ρισκάρει θα μπορέσει να δει ότι όλα αυτά δεν είναι παρά ένα ύπουλο παιχνίδι του μυαλού του το όποιο είχε τη δύναμη να μπει σ’ αυτόν τον τροχό, αλλά πρέπει να ρισκάρει για να βρει τη δύναμη να βγει από αυτόν. Δε λέω ότι ίχνη φόβου θα πάψουν να υπάρχουν, ότι όλα θα γίνουν όπως πριν. Για την ακρίβεια δεν είμαι καν σίγουρη πώς ακριβώς ήταν το πριν. Η αλήθεια είναι ότι για μένα σε κάθε άνθρωπο κρύβονται φόβοι που ίσως δε συνειδητοποιεί. Γι’ αυτό και είναι πολύ δύσκολο - ίσως και απίθανο, να αποτρέψεις την εμφάνιση ενός ψυχαναγκασμού. Το θέμα είναι να τον αναγνωρίσεις και να προσπαθήσεις να τον αντιμετωπίσεις. Να τον αντιμετωπίσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται. Όλοι μας πρέπει να πάρουμε αυτό το ρίσκο. Αν δε το κάνουμε, με το πέρασμα του χρόνου ο φόβος θα μεγαλώνει, και δυστυχώς εμείς δε θα το καταλαβαίνουμε αφού δε θα το βλέπουμε. Απλά θα φτάσουμε κάποια στιγμή σε ένα σημείο όπου θα φοβόμαστε τους πάντες και τα πάντα, μα τότε θα είναι πια αργά.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review