Πως να μη γράψεις ένα βιβλίο

Ήταν Νοέμβριος του '13 νομίζω όταν είπα ότι θα γράψω και εγώ ένα βιβλίο. Γιατί όχι; Τόσοι και τόσοι γράφουν και μάλιστα οι περισσότεροι δεν έχουν καν κάτι να πουν.

Όλοι έχουμε διαβάσει ένα, δύο κακά βιβλία. Ακόμα ένα από εμένα! Μία ιστορία αγάπης θα ήταν αρκετό και διαχρονικό. "And finally the boy gets the girl. The end". Κάτι τέτοιο θα μου πρόσφερε την ικανοποίηση να δω το όνομα μου τυπωμένο σε ένα εξώφυλλο. Εκδίδοντας ένα βιβλίο κερδίζεις τον θάνατο λένε. Είχα ψηθεί! Έτσι ξεκίνησε η έρευνα ιδεών και πληροφοριών σχετικών με εκδόσεις, tips και διάφορα σχετικά.

 

Τα σκούρα άρχισαν μπροστά στη πρώτη λευκή σελίδα. Μπορεί να είχα έτοιμο στόρι χαρακτήρες, πλοκή, 2-3 plot twist και ένα πολύ δυνατό τέλος αλλά δε φάνηκαν αρκετά. Ο κάθε χαρακτήρας σου πρέπει να στέκεται αυτόνομος και να είναι ολοκληρωμένος. Οι περιγραφές χώρων, τοπίων θέλουν και αυτά την τέχνη τους. Οι διάλογοι...οι διάλογοι! Αν είναι ωραιοποιημένοι τότε είναι σαν να διαβάζεις παραμύθι, ενώ αν είναι ρεαλιστικοί είναι βαρετοί. Είχα κάνει έρευνα, είχα διαβάσει βιβλία. Και γενικά έγραφα πολύ πριν από αυτό. Άρθρα, διηγήματα με πολλά από αυτά δημοσιευμένα. Δεν πήγαινα ξυπόλητος δηλαδή. 

 

Το να γράψεις ένα καλό βιβλίο είναι πολλά παραπάνω από το να διηγηθείς μία ιστορία. Πρέπει κάτι να έχεις να πεις. Η ιστορία, τα πρόσωπα, οι χώροι είναι το μέσο, το όχημα για να πεις πράγματα. Κανείς δεν έχει όρεξη να διαβάσει για ένα αγόρι και ένα κορίτσι που κάνουν το κομμάτι τους και ο ένας πρέπει να φύγει μακριά ή κάτι συμβαίνει και χωρίζουν. Είναι σαχλαμάρα, είναι κενό-κούφιο.

Οι λέξεις πρέπει να έχουν ζωή, ηλεκτρισμό, ροή. Αν η σελίδα σου είναι γεμισμένη με άψυχες λέξεις σβήσε τα όλα - μην κάνεις τσιγκουνιές. Να είσαι σκληρός με τον εαυτό σου. Οι φίλοι σου δύσκολα θα σου δώσουν κακή κριτική. Εγώ τα πρώτα μου κείμενα δε μπορώ να τα δω από ντροπή. Έγραφα χάλια. Ακόμα χάλια γράφω. Αλλά ξεκινώντας από χάλια, κάποια στιγμή θα γίνεις καλός.

 

 

"Έμπνευση" είναι η λέξη του τεμπέλη συγγραφέα. Όλοι στην αρχή είχαμε την εντύπωση πως η συγγραφή είναι ένα μεγάλο "εύρηκα" στο σαλόνι. Μετά τρέχεις στον υπολογιστή και γράφεις με τις ώρες. Ιδανικό. Εύκολο.

Στη ζωή ότι φαντάζει εύκολο καλό είναι να ξέρουμε ότι είναι παγίδα. Το να γράφεις είναι και αυτό μια δουλειά. Η μόνη διαφορά είναι ότι εσύ είσαι το αφεντικό και ο εργαζόμενος. Εσύ βάζεις ωράρια σε σένα. Αν αφεθείς και αρχίσεις να βαριέσαι, τελείωσε.

Θα έχεις τις καλές σου μέρες όπου θα γράφεις εύκολα και θα απογειώνεις το κείμενο, αλλά μέχρι αυτό να γίνετε όλη την ώρα, θέλει δουλειά και σάπισμα στη καρέκλα.

 

Θυμάμαι, διαβάζοντας το πρώτο βιβλίο δεν έγραψα για μήνες. Τίποτα. Βάζοντας το βιβλίο σου δίπλα σε μεγάλους συγγραφείς είναι ότι χειρότερο. Είναι το ίδιο αίσθημα με την πρώτη μέρα που πας γυμναστήριο στα βάρη με κάτι τρομακτικούς τύπους δίπλα σου στον καθρέφτη. Να αντιγράφεις "μεγάλους" επίσης είναι έγκλημα. Να δανείζεσαι απ' όλους, όμως μην αντιγράφεις κανέναν. Στο τέλος, ούτε σε σένα δε θα αρέσει αυτό που γράφεις. 

-

Αυτά από εμένα. Ακόμα στη προσπάθεια να κερδίσω την αθανασία, να δω την ονοματάρα μου φαρδιά-πλατιά σε ένα σκληρό εξώφυλλο. Μέχρι τότε stay tuned. Peace.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review