Η μικρή - μεγάλη ερώτηση

Ωραία. Έφτασες 8-9 χρονών. Αχ, το παιδί μεγάλωσε! Η πρώτη αντίδραση. «Να σου πω Γιωργάκη, σ’ αρέσει κανένα κοριτσάκι στο σχολείο»; Η δεύτερη αντίδραση. Και φτάνουμε στην τρίτη. «Γιωργάκη, τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις»;

Και φυσικά ο Γιωργάκης θα απαντήσει «πιλότος», αφού θα είναι εντυπωσιασμένος από την νέα ταινία «Αεροπλάνα» που είδε την προηγούμενη μέρα στο σινεμά. Την επόμενη εβδομάδα, «Γιωργάκη τι θες τελικά να γίνεις όταν μεγαλώσεις»; Και φυσικά ο Γιωργάκης θα απαντήσει «οδηγός της Formula 1», γιατί αυτή τη φορά θα έχει δει στο σινεμά την τελευταία συναρπαστική ταινία «Αυτοκίνητα». Είχε και ο Alpha Formula 1 την Κυριακή. Πολύ θέλει το παιδί;  Ανάθεμα βέβαια κι αν έχει ιδέα τι ακριβώς είναι αυτό; Και βέβαια την τρίτη φορά ο Γιωργάκης θα απαντήσει πάλι κάτι άλλο. Εκτός βέβαια αν είναι η ενοχλητική θεία που ρωτάει μέσα στην ακατάσχετη φλυαρία της κάθε φορά που βλέπει το ανιψάκι της, ή η περίεργη φίλη της μαμάς η οποία προσπαθεί να βρει κάτι να πει για να γίνει συμπαθητική και γλυκούλα στην πρώτη της γνωριμία με το γιο της φιλενάδας της. Αντίστοιχα και η Κατερινούλα. «Τι θες Κατερινούλα να γίνεις όταν μεγαλώσεις»; «Μπαλαρίνα ή τραγουδίστρια ή μοντέλο»! Ε βέβαια έτσι είναι. Και πώς να είναι διαφορετικά; Αφού η Barbie πλέον έχει κυκλοφορήσει σε όποια version μπορείς να φανταστείς. Από μπαλαρίνα μέχρι συλλεκτική Barbie Σταρ Ελλάς 2014.

 

  

Εντάξει το περάσαμε αυτό το στάδιο. Μετά λοιπόν φτάνεις 15-16 χρονών και το «Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις» γίνεται κάπως σαν «Τι κατεύθυνση θα ακολουθήσεις στο Λύκειο» ή «Τι σκέφτεσαι να σπουδάσεις»; Κι εσύ αφού ξεπεράσεις το υπαρξιακό σοκ των 5 δευτερολέπτων που τους κοιτάς καρφωτά στα μάτια συνειδητοποιώντας ότι μάλλον τα πράγματα παρασοβάρεψαν, απαντάς κάτι σαν δικηγόρος, γιατρός, πολιτικός μηχανικός, φαρμακοποιός. Άπιαστα όνειρα για μερικούς. Πάντως όπως και να έχει καλό είναι να ξεκινάμε όλοι με τις μεγαλύτερες προσδοκίες. Χμμ ναι…. Ίσως και όχι. Και μετά προβληματισμένος όπως είσαι πας στο σχολείο όπου έχεις να αντιμετωπίσεις άλλα «σοβαρά» προβλήματα. Ναι,  γιατί βλέπεις είναι η κούκλα του σχολείου που τα έχει φτιάξει με τον κούκλο και προξενεύει και την κολλητή στον κολλητό του amore. Και μετά από μια εβδομάδα βαθιάς σύνδεσης και μεγάλης αγάπης χωρίζει απαρηγόρητη. Εντάξει, μη φανταστείς - η στεναχώρια κρατάει και δύο μέρες! Βέβαια, σε δύο μέρες η κοπέλα έχει βρει αντικαταστάτη. Δεν της το έλεγε βρε παιδιά κάποιος δυο μέρες νωρίτερα να μην σπαράζει η κοπέλα στα κλάματα;

 

Τέλος πάντων. Και γυρνάς στο σπίτι. Επιτέλους θα ξεκουραστώ. Ναι, καλά - κάνε όνειρα. Και οι γονείς σου πλακώνονται (λεκτικά πάντα) και βαράνε πόρτες και χτυπάνε τηλέφωνα. Χαμπάρι δε παίρνουν. Και που τελειώνει όλο αυτό. Ε, καλά! Ο ένας στην κρεβατοκάμαρα, ο άλλος στο σαλόνι και αμίλητοι. Και ξεκινάει η γελοιότητα της γελοιότητας. «Παιδί μου πες στον πατέρα σου…». «Να πείς στην μητέρα σου…» - και αυτό γίνεται και περί τις δέκα φορές, σε σημείο που αναρωτιέσαι τι μπαρούφες σου έλεγαν τόσα χρόνια ότι και καλά οι μεγάλοι είναι ώριμοι και ξέρουν να συζητούν και, και, και. Και  αφού τελειώσει αυτό ηρεμείς… λέμε τώρα. Την επόμενη μέρα που τα πράγματα φαίνεται να έχουν ηρεμήσει, γυρνάς από το σχολείο… Ησυχία… Λες, πως το πάθανε;  Και εκεί που είσαι στο δωμάτιό σου και διαβάζεις… ΝΑ ΤΑ !!! Η έκπληξη… Μπαίνουν και οι δύο στο δωμάτιό σου με κατεβασμένο το κεφάλι και αρχίζουν το γνωστό πια: «Άκου Κατερινάκι, είναι μερικές φορές που οι άνθρωποι δε μπορούν να ζήσουν για όλη τους τη ζωή μαζί. Είτε γιατί συνειδητοποιούν ότι δεν ταιριάζουν είτε γιατί δεν συμφωνούν. Αλλά αγαπιούνται και πάντα θα αγαπιούνται» Και εσύ περιμένεις υπομονετικά να πάρουν την τελική απόφαση και να βρουν το θάρρος να σου πουν… «Με τον μπαμπά/μαμά σου αποφασίσαμε να χωρίσουμε… άλλα η αγάπη μας για σένα δεν αλλάζει και δεν θα αλλάξει ποτέ». Και εσύ από μέσα σου, ΠΕΣ ΤΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ… Σκέφτεσαι, δηλαδή δεν ξέρουν ότι το είχες καταλάβει; Μη σου πω το ήξερες πριν  το αποφασίσουν καν οι ίδιοι. Και αν δεν το ήξερες μπορεί και να το ευχόσουν από μέσα σου σίγουρα - γιατί φυσικό είναι να σε στεναχωρεί όπως και να το κάνουμε και εσένα. Χαίρεσαι, στεναχωριέσαι, το ξεπερνάς , πάντως σίγουρα σου φεύγει ένα βάρος. Μέχρι να έρθει το επόμενο… «Παιδί μου πρέπει να αποφασίσεις με ποιόν θέλεις να μείνεις»Τέλεια, ΤΩΡΑ;

 

 

Περνάνε όλα, δίνεις πανελλήνιες, περνάς στην πόλη σου. Καλό! Εεεε θα δείξει. Αρχίζεις να θες να μείνεις μόνος σου, να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου, να δεις αν τελικά μπορείς να τα βγάλεις πέρα ανεξάρτητος. Εντάξει - με μια μικρή μαμαδίστικη βοήθεια σε σιδέρωμα, ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα και μια μικρή, τόση δα μηνιαία συνδρομή του μπαμπά, έτσι μωρέ για το σουπερμάρκετ. Σε καμία περίπτωση όμως! Και ενώ κοντεύεις να πείσεις μαμά και μπαμπά, ξεπροβάλει η γιαγιά. ΔΥΝΑΜΗ. «Και που θα πάει το παιδί να μείνει μόνο του, σε ένα σπίτι. Και αν γίνει κάτι; Και εγώ πώς θα το βλέπω; Και εμείς στην εποχή μας έπρεπε να παντρευτούμε για να φύγουμε από το πατρικό μας». Την ακούς. Πρώτον, είναι η γιαγιά. Δεύτερον, ξέρεις ότι μάλλον έχει δίκιο. Τρίτον, και να μη θες τελείωσε. Έπεισε μαμάδες, μπαμπάδες να μη σε αφήσουν. Όχι ότι ήθελαν και πολύ εδώ που τα λέμε!

 

Και συνεχίζεις τη ζωή σου αναζητώντας αυτό το κάτι που δεν έχεις βρει ακόμα αλλά ξέρεις ότι αυτό είναι που θες πραγματικά και όχι αυτό που κάνεις τώρα. Μια μέρα το βρίσκεις. Τώρα ξεκινάνε τα δύσκολα.. «Μαμά, μπαμπά θέλω να σας ανακοινώσω κάτι… Παρατάω το πανεπιστήμιο». Παύση. «Θέλω να γίνω....»

Εγκεφαλικά, καρδιακά, εμφράγματα, νοσοκομειακά έξω από το σπίτι, εφτά κρεβάτια RESERVE στην εντατική του ΚΑΤ. Και όλα αυτά γιατί; Αναρωτιέσαι «ΜΑ τι είπα;» Το μόνο που είπα είναι ότι θέλω να γίνω... 

 

 

 

To be continued... 

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review