Οι άνθρωποι και η σχετική έννοια της «Σημαντικότητας»

Αν δίναμε στον εαυτό μας και στους γύρω μας μια τιμή, έναν αριθμό από το ένα μέχρι το δέκα λόγου χάρη, ή πραγματοποιούσαμε μια παρόμοια κατάταξη τέλος πάντων, πού θα τοποθετούσαμε στην ιδανική αυτή κλίμακα τον καθένα;

 

 

Ποιος θα κατείχε την κορυφή και ποιος την βάση αυτής; Νομίζω πως αν μπορούσε να γίνει αυτό, με πλήρη αντικειμενικότητα κιόλας, θα αποτελούσε μια ενέργεια εξαιρετικού ενδιαφέροντος που ίσως το αποτέλεσμα να προκαλούσε κατάπληξη ακόμα και σε εμάς τους ίδιους. Είναι μια διαδικασία που θα στηριζόταν, λογικά, στο κριτήριο της σημαντικότητας. 

 

Ας αρχίσουμε όμως από τον ορισμό της λέξης «Σημαντικότητα»:

Με τον όρο Σημαντικότητα αναφερόμαστε στην αξία, τη σπουδαιότητα ή/και το ενδιαφέρον που δίνει κάποιος σε ένα γεγονός, σε μια πράξη, απόφαση, σε φυσικό πρόσωπο κλπ.

 

Συνεπώς, πόσο χρόνο άραγε καταναλώνουμε ασχολούμενοι με τη ζωή των γύρω μας;

Πόσες φορές έχουμε υποπέσει ως ατελή ανθρώπινα όντα στις αμαρτίες του κουτσομπολιού, της παρακολούθησης  της ζωής τρίτων μέσα από τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, τη σκευωρία ή απλά την ταπεινή περιέργεια λόγω ενδιαφέροντος;

 

Δεν είναι ανάγκη να περιοριστούμε στο δίπολο συμπάθειας ή αντιπάθειας προς τον άλλο, καθώς όταν όλες οι παραπάνω ενέργειες πραγματοποιούνται συχνά πυκνά, τότε δηλώνουν απλά ενδιαφέρον και σημασία που δίνουμε σε κάποιον/κάποια/κάποιους και η πηγή αυτού δεν αλλάζει το αποτέλεσμα. Άρα, σύμφωνα με τον γλωσσολογικό ορισμό, προσδίδουμε σημαντικότητα.

Νομίζω όμως πως όποια κι αν είναι η πηγή που μας οδηγεί στην απόδοση της σημαντικότητας, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Στην υποτιθέμενη κλίμακα που ορίσαμε παραπάνω, δίνουμε - εκούσια ή ακούσια, στο αντικείμενο της ενασχόλησής μας μια θέση υψηλή. Ίσως και υψηλότερη από όσο θα συνειδητοποιούσαμε εν τέλει.

 

Στο σημείο αυτό βέβαια δημιουργείται και το εξής ερώτημα:

- Πώς άραγε αισθάνεται αυτός που του αποδίδουμε αυτή τη σημαντικότητα για το γεγονός αυτό;

 

Νομίζω (καθώς πιθανότατα δε θα μπορούσα να εκφράσω 100% την πλειοψηφία του κόσμου, ίσως όμως μια μερίδα αυτού) πως θα πρέπει να αισθάνεται κολακεία, κι αν βαρεθεί ίσως στη συνέχεια να αντιδράσει με αδιαφορία. 

 

H σημαντικότητα που προσδίδουν οι γύρω μας σε εμάς εξαρτάται από δύο παράγοντες:

Α) Τη συμπεριφορά μας προς αυτούς

Β) Τα ενδιαφέροντα που έχουν οι ίδιοι στη ζωή τους

 

Το πρώτο σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτάται από εμάς, και σε ένα πιο μικρό αλλά εξίσου σημαντικό, από τα ίδια τα άτομα που συναναστρεφόμαστε. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι μονόδρομος και συνεπώς μια δράση φέρνει και αντίδραση, όπως συμβαίνει άλλωστε και στη φύση όπως μας δίδαξαν στη Φυσική του Λυκείου.

Μια συμπεριφορά μπορεί να απωθήσει ή να συμφιλιώσει. Μια πράξη μπορεί να έχει θετικό ή αρνητικό αντίκτυπο κοκ.

 

Στην πρώτη αυτή περίπτωση, νομίζω τα δύο μέλη αποδίδουν σημαντικότητα το ένα στο άλλο - ίσως όχι στον ίδιο βαθμό, αλλά σίγουρα η πράξη είναι αμφίδρομη.

Η «ανταλλαγή» της σημαντικότητας μεταξύ των δύο μελών συνεχίζει να υφίσταται μέχρι την λύση της κοινωνικής γνωριμίας.

 

Κάπου εδώ λοιπόν, φτάνουμε στο σκέλος (Β). Θεωρητικά, η λύση μιας κοινωνικής επαφής πρέπει να σηματοδοτεί το τέλος του ενδιαφέροντος από και προς τα δύο μέλη. Παρόλα αυτά, δε γίνεται έτσι. Συνήθως το ένα μέλος συνεχίζει να ασχολείται με το άλλο, γεγονός που ίσως να εκφράζεται με ποικίλες μορφές: προσπάθειες επικοινωνίας, τοποθέτηση δυσκολιών, μνησικακία κλπ.

Νομίζω ότι είναι κάτι φυσιολογικό και πρέπει να το αντιμετωπίζουμε με κατανόηση. Αποτελεί ένα συνδυασμό αδυναμίας που έχει το άτομο να αποσυνδεθεί (φιλικά, συναισθηματικά, κοινωνικό-οικονομικά, κλπ) από τον συνάνθρωπό του, και ίσως μια εγγενή ανάγκη να προκαλέσει τους άλλους να ασχοληθούν μαζί του - είτε εν γνώσει τους, είτε όχι.

 

Εν τέλει, μάλλον περισσότερη σημασία από όλα έχει να καθορίζει ο ίδιος ο άνθρωπος την σημαντικότητά του, όχι να του την καθορίζουν άλλοι ορμώμενοι πιθανόν από ποικίλα συναισθήματα ή συμπλέγματα. Στο τέλος, οι άνθρωποι που λανθασμένα επιμένουν σε κάτι, επενδύοντας σκέψη ή/και προσπάθεια, απλά συνειδητοποιούν πως ήταν μόνοι τους σε μια κατάσταση όπου το μόνο περιθώριο που άφηναν στους γύρω τους, ήταν να τους κοιτούν κουνώντας απορημένοι το κεφάλι.

Η φανταστική λοιπόν κλίμακα αντιστοίχισης των ανθρώπων είναι πάντοτε ατελής, ίσως άδικη και σαφώς υποκειμενική. Ποικίλει, αναδιαμορφώνεται με τις εποχές και τις καταστάσεις, και σίγουρα δεν ταυτίζεται παρά σε ελάχιστα σημεία με αυτή που θα είχε κάποιος άλλος αν ήταν στη δική μας θέση. Ίσως κι εμείς οι ίδιοι ακόμη να μην έχουμε ποτέ με βεβαιότητα μια καθαρή εικόνα αυτής.

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review