Το ξύπνημα

Ξυπνάς.

Άλλη μια μέρα της ρουτίνας. Άλλη μια κενή μέρα μέσα στη μεγαλούπολη.

 

Παίρνεις το πρωινό σου περιμένοντας την καφετιέρα να σε κάνει "χαρούμενο". Ετοιμάζεσαι για τη δουλειά.

Μετά από μισή ώρα, βάζεις τα παπούτσια και βγαίνεις έξω. Η πρώτη σταγόνα ιδρώτα σου υπενθυμίζει πως έχεις κολλήσει εδώ, στη μεγάλη πόλη, ντάλα καλοκαίρι στους 40 βαθμούς.

 

Για κανένα δυο λεπτά καταριέσαι την τύχη σου και τα προβλήματα που δεν προσπάθησες ποτέ να λύσεις.

Υπάρχουν και σε βασανίζουν, κάποιος δε θα φταίει; 

Η κίνηση στους δρόμους σου χαλάει τη μέρα ακόμα πιο πολύ. Ιδρώτας πλέον ποτάμι, ζέστη, γκρίνια, σπρωξίματα. "Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται", σκέφτεσαι εκνευρισμένος μέσα σου.

 

Μετά από μιάμιση ώρα φτάνεις επιτέλους, ήδη κουρασμένος από ό,τι σου φάνηκε μια αιωνιότητα. "Και δεν ξεκίνησες ακόμα", λέει μια γκρινιάρα σκέψη σου. "Και που'σαι ακόμα", απαντάς.

Το πως έχουν τα πράγματα δε θέλεις να το σκέφτεσαι καν. Διορίες, τρεξίματα, υποχρεώσεις, μουρμούρα. Δεν είναι και η καλύτερή σου μέρα. "Ποια ήταν δηλαδή;", ξαναγκρινιάζει αυτή. Εκνευρισμένος, βγαίνεις λίγο να πάρεις αέρα. Τι αέρα δηλαδή; Με τέτοιο καύσωνα έξω καλύτερα να κάτσεις μέσα - στη μιζέρια σου. Στο διάδρομο πέφτει μια κοπέλα πάνω σου, και σου ρίχνει νερό.

 

 

Αρχίζεις να βλαστιμάς την τύχη σου και ουρλιάζεις στη μέση του κόσμου. Η κοπέλα τρομαγμένη ζητά συγγνώμη και φεύγει τρομοκρατημένη απ΄αυτό που είδε. Ένα άψυχο πλάσμα να της φωνάζει, λες και η ζωή του είχε μόλις τελειώσει. Για λίγο νερό.

Το απόγευμα τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Κίνηση, κούραση εκνευρισμός, σε μια μέρα που ήδη κράτησε πάρα πολύ σκέφτεσαι. Μπαίνεις στο τρόλεϊ για το σπίτι.

 

Μόνη σου παρέα τόσο καιρό είναι η μουσική. Τι θα έκανες χωρίς αυτήν;

Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί πλέον να ηρεμήσει το θηρίο που κρύβεις μέσα σου. 

Είναι βράδυ. Ο κόσμος έχει μειωθεί, παρόλα αυτά λίγες οι άδειες θέσεις. Πας να κάτσεις, παίρνοντας ασυναίσθητα τη θέση από ένα γεράκο. Ευτυχώς, δεν είσαι τόσο απαράδεκτος ώστε να μην σηκωθείς και να ζητήσεις συγγνώμη.

 

Αυτός όμως, είναι αρκετά σπουδαίος ώστε να αρνηθεί τη θέση, και να πάει σαν μικρό παιδί να καθίσει στο ύψωμα πάνω από τη ρόδα του λεωφορείου.

 

Και έρχεται η στιγμή που επιτέλους ξυπνάς. Που επιτέλους καταλαβαίνεις πως έχουν τα πράγματα. Που βρίσκεις πάλι μέσα σου, αυτό που τόσο καιρό έχει χαθεί. 

Το συναίσθημα της ανθρωπιάς. Καιρός ήταν. Όμως κάλλιο αργά παρά ποτέ. Αναπολείς το τι σου συμβαίνει και τα βάζεις επιτέλους με τον εαυτό σου. Με ένα πλάσμα που φοβόταν να δει την αλήθεια και να αντιμετωπίσει τους φόβους και τα προβλήματά. Και έπαψε να είναι άνθρωπος. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ένα άψυχο σώμα. 

 

Όσο βαθιά και να χανόμαστε στην ατυχία, την καθημερινότητα, τη ρουτίνα και τη μιζέρια, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Είναι αυτό που μας κρατάει ζωντανούς σαν μέλη της κοινωνίας. Ξέχνα το αυτό άνθρωπε, και δεν είσαι παρά ένα ρομπότ. Ένα ψυχρό, άκαρδο ρομπότ. 

 

Και μη ξεχνάς, τα ρομπότ δεν είναι αναντικατάστατα. Εσύ είσαι.

 

 

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review