Εικονική Πραγματικότητα

 

Η εποχή του 21ου αιώνα, πολύ ταιριαστά αποκαλείται η εποχή της υψηλής τεχνολογίας και επικοινωνίας. Η μηχανική και η ηλεκτρονική (κατά κύριο λόγο) έχουν αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε κάθε μορφής ανάγκη να μπορεί να ικανοποιηθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα και με τον πιο οικονομικό τρόπο. Σε αυτές συγκαταλέγεται και η ανάγκη της επικοινωνίας. Πρώτα ήταν το κινητό τηλέφωνο, μετά το μέιλ και τώρα τα  μέσα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, hi-5, twitter, κλπ).

 

Προφανώς και κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη. Πως αλλιώς θα μπορούσες να μιλήσεις σε κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο αν εκείνος/εκείνη ήταν μακριά; Πως θα ενημερωνόσουν για τις τελευταίες εξελίξεις αναφορικά με το χώρο σπουδής ή εργασίας σου; (Κακά τα ψέματα, από το εκάστοτε γκρουπάκι μαθαίνεις την πληροφορία γρηγορότερα από ότι αν είχες τις ικανότητες μετάδοσης και ανάγνωσης της σκέψης του Γιούρι Γκέλερ - υψωμένες στον κύβο.)

 

Ωστόσο νομίζω πως πέρα από τον ενημερωτικό και επικοινωνιακό χαρακτήρα που διατηρήθηκε και διατηρείται, κάπου το μέτρο χάθηκε. Μάλλον γίνεται μια υπέρ-χρήση των μέσων δικτύωσης, σε βαθμό που αντικατέστησαν την ίδια την επικοινωνία την οποία και κάποτε υπηρετούσαν. Τώρα πια δεν μπαίνεις στο fb γιατί έχεις να κουβεντιάσεις κάτι με κάποιον επειδή πχ είναι μακριά ή επειδή δεν έχεις άλλα δωρεάν λεπτά ομιλίας, αλλά γιατί το να μπεις στο fb είναι μια ενέργεια που έχει αναχθεί σε «ιεροτελεστία θρησκευτικού χαρακτήρα». 

Ποστάρονται ασύστολα φωτογραφίες διακοπών, φωτογραφίες με το καινούργιο κούρεμα μαλλιών του χρήστη, το καινούργιο μακιγιάζ, τα καινούργια ρούχα, το νέο αγόρι/κορίτσι, ενώ τώρα τελευταία γίνεται και διαγωνισμός του πιο «παράξενου» selfie.

 

Δε λέω πως είναι κακό αυτό, και καθένας έχει το δικαίωμα και την ελευθερία να ποστάρει στο λογαριασμό του ότι θέλει. Όλες οι παραπάνω δραστηριότητες, όταν γίνονται με μέτρο, αποτελούν ακριβώς την ουσία της ύπαρξης των ηλεκτρονικών αυτών μέσων και μάλιστα είναι πολύ ευχάριστο για τους «φίλους» να τα παρακολουθούν και να πατούν και το πολυσυζητημένο και πολυπόθητο like. Η υπερβολή και μόνο των παραπάνω, έχει ίσως όμως το αντίθετο αποτέλεσμα. Ή πιο σωστά, γεννά ένα ερώτημα, το οποίο έχει μεγάλη μερίδα του κόσμου στο νου της:

 

Γιατί σήμερα οι νέοι αρκούνται τόσο πολύ στο να αφιερώνουν περισσότερες ώρες της ημέρας τους σε μια οθόνη υπολογιστή για να «δείξουν» τη ζωή τους και σαφώς λιγότερες για να τη ζήσουν; Γιατί υπάρχει τόση ανάγκη προβολής κάθε πτυχής της καθημερινής ζωής, ακόμη και των πιο επουσιωδών πραγμάτων; Μήπως τελικά η ανάγκη να ξέρουν οι άλλοι πως περνάμε καλά, είναι πιο σημαντική από την ίδια μας την ανάγκη να χαιρόμαστε τη ζωή;

 

Κάπου είχα διαβάσει το εξής ωραίο: " Ένας από τους κύριους παράγοντες που καθορίζει τη συμπεριφορά των ανθρώπινων όντων στα πλαίσια του κοινωνικού συνόλου, είναι η γνώμη των σημαντικών «άλλων». "

 

Προφανώς και οι σημαντικοί «άλλοι» είναι ο περίγυρός μας (φίλοι, οικογένεια, συνάδελφοι, κοινωνικοί αντίπαλοι κλπ). Το άρθρο συνέχιζε λέγοντας σε γενικές γραμμές πως η απεξάρτηση από τους σημαντικούς «άλλους», σηματοδοτεί την αρχή της προσωπικής ελευθερίας και αυτονομίας του ατόμου. Δηλαδή ένα είδος «ψυχικής ενηλικίωσης» ίσως.

Γιατί λοιπόν δεν ενηλικιωνόμαστε; Είναι πραγματικά η ανάγκη μας να μοιραστούμε τις προσωπικές μας επιτυχίες (απονομές πτυχίων, νίκες αθλητικών αγώνων κοκ) με αγαπημένα πρόσωπα ή περισσότερο η ανάγκη μας να δείξουμε πως ίσως έχουμε κάτι που οι άλλοι δεν έχουν και πιθανόν θα ήθελαν να αποκτήσουν;

 

Η πραγματική διασκέδαση δεν συνίσταται στο τι καλύτερο διαθέτει ο τάδε στη ζωή του σε σχέση με τον δείνα. Δεν αποτελούν η χαρά ή οι όμορφες αναμνήσεις μεγέθη που επιδέχονται σύγκριση και δεν είναι τα ίδια για τον καθένα. Γι’ αυτό είναι και υποκειμενικά.

Κάθε γεγονός της ζωής μας, κάθε ενέργεια που γίνεται - από την πιο μικρή έως την πιο μεγάλη, οφείλει να έχει την ιδιαίτερη για εμάς σημασία, η οποία θα είναι σαφώς ανώτερη της αξίας που έχει η ίδια για τους άλλους ανθρώπους. Κάθε άνθρωπος ζει πρώτα για τον εαυτό του κι ύστερα για τους άλλους. Δεν μπορούμε να είμαστε αρεστοί ή δημοφιλείς για την προκλητική φωτογραφία προφίλ ούτε για το κλαμπ στο οποίο συχνάζουμε. Ούτε και πρέπει βέβαια. Σίγουρα ο ανθρώπινος ψυχισμός έχει να προσφέρει παραπάνω από αυτό.  Οι λαοθάλασσα των εικονικών «φίλων» δεν ανταποκρίνεται σε αντίστοιχη ρεαλιστικών, και καλώς ή κακώς έρχονται και παρέρχονται. Η ζωή είναι μία και όχι για το θεαθήναι.

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review