Γιατί δεν μπορώ να καταλάβω έναν ομοφοβικό

Το Σάββατο 14/6 ήταν το Athens Pride. Το ξέρατε; Μα φυσικά! Οποιοσδήποτε έχει κάνει like στις σελίδες της LiFo ή της Athens Voice, θα είδε τις τελευταίες 10 μέρες πολλά (πάρα μα πάρα πολλά) posts σχετικά με το LGBT Pride. Ενόψει αυτού, ας θίξουμε το ταμπού θέμα της ομοφοβίας. Όχι της ομοφυλοφιλίας. Γιατί η πρώτη είναι συνειδητή επιλογή, η δεύτερη όχι. Δεν έγινε κάποιος gay επειδή μια μέρα έτσι του ήρθε, αλλά αντίθετα έγινε ομοφοβικός γιατί εκείνος το αποφάσισε.

 

Τα άτομα που εντάσσονται σε ένα από τα labels του LGBTQ, και έχουν το ατσάλινο στομάχι να το πουν ανοιχτά, ειδικά στην Ελλάδα, υφίστανται συνεχώς τον ρατσισμό σε κάθε του μορφή. Οι διακρίσεις σε βάρος τους είναι ο κανόνας και όχι εξαίρεση. Είτε αυτό σημαίνει ότι ένας gay μειονεκτεί σε σχέση με έναν straight με ίδια προσόντα, για τη διεκδίκηση μιας θέσης εργασίας, είτε αυτό σημαίνει ότι μία trans γυναίκα θα είναι στην ουρά σε μία τράπεζα και θα της πουν κάποιο ανάρμοστο «αστειάκι» για τη Συγγρού, είτε ακόμα και το ότι μπορεί να βγει ένα ερωτευμένο ζευγάρι αγοριών ή κοριτσιών, πιασμένο χεράκι-χεράκι (για κάτι παραπάνω από αυτό, ούτε λόγος) και να αρχίσουν τα κακεντρεχή σχόλια, τα γιουχαΐσματα και οι αδιάκριτοι ψίθυροι.

 

Αν ρωτήσεις κάποιον που θέλει να ισορροπήσει (αποτυχημένα) ανάμεσα σε ανοιχτομυαλιά και ομοφοβία θα σου πει κάτι σαν «Ο καθένας ας κάνει ό, τι θέλει στο κρεβάτι του αλλά η ομοφυλοφιλία είναι ανωμαλία και δεν είναι φυσιολογική.» Άποψη του. Δικαίωμα του να την εκφράζει. Δικαίωμά μου να μην την πάρω στα σοβαρά. Για την υποκρισία της Εκκλησίας, τα λόγια είναι περιττά. Στα κανάλια θα βγάλουν όλη την περίσσια χολή για τους ομοφυλόφιλους (αγαπάτε αλλήλους, βρε αδερφέ), αλλά τα αντίστοιχα σκάνδαλα, με ερωτικές περιπτύξεις ιερέων με νεαρούς, δίνουν και παίρνουν. Τι γίνεται όμως όταν σε έναν ανίδεο, καθημερινό άνθρωπο, του μιλήσεις για τον ρατσισμό και την ομοφοβία; Εκεί καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για έναν καθαρό φόβο, φαινομενικά αδικαιολόγητο, απέναντι στο διαφορετικό. Γιατί όμως;

 

Και εκεί είναι που έρχεται το Pride, να ταράξει τα νερά. Να σηματοδοτήσει ότι όντως οι άνθρωποι αυτοί είναι διαφορετικοί από το συνηθισμένο, αλλά αυτό δεν τους καθιστά μη φυσιολογικούς ή πολίτες Β’ κατηγορίας. Και ότι για αυτό είναι Proud! Εδώ, έρχομαι να πω ένα μεγάλο μπράβο. Γιατί όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι, και αυτό δεν είναι ένα απλό κλισέ, αλλά μια χάρτα δικαιωμάτων που κερδήθηκε με πολύ αίμα και αγώνα.

 

Αλλά για μισό! Αν γράψεις στο Google Ιmages τη φράση «gay pride», η συντριπτική πλειοψηφία των εικόνων δείχνουν ένα πανηγύρι, κάτι που σε καμία περίπτωση δε θυμίζει την συμβατική διεκδίκηση δικαιωμάτων. Η συνταρακτική πλειοψηφία των εικόνων είναι ημίγυμνοι άντρες τίγκα στο baby oil με μικροσκοπικά εσώρουχα, τρανς άτομα 70 κιλά βαρύτερα από το κανονικό φορώντας τελείως δυσανάλογα ρούχα με το μέγεθός τους και μερικές γυμνόστηθες γυναίκες. Πουθενά συνθήματα σε πανό, πουθενά πλήθος με επαναστατική διάθεση. Όταν η μέση εικόνα του διαδικτύου για τα Pride είναι ένα πανηγύρι, πώς περιμένουμε ένας απλός άνθρωπος να έχει μία διαφορετική, μία αξιοπρεπή εικόνα για τους LGBT (και εν τέλει να τους αποδεχτεί), από μία εικόνα «για τα πανηγύρια»; 

 

Η πραγματικότητα για το τι είναι το Pride, υποθέτω πως είναι πολύ περισσότερα από τα παραπάνω, άσχετο αν τα media επιλέγουν να δείχνουν την εικόνα αυτή, γιατί πολύ απλά το μίσος πουλάει περισσότερο από την αποδοχή. Αν ρίξει κανείς μία ματιά στο πρόγραμμά του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (facebook event για να δείτε ιδίοις όμμασι https://www.facebook.com/events/1413653158921488/?fref=ts), βλέπει ότι η παρέλαση που έχει μέσα όλα τα παραπάνω είναι ένα μικρό κομμάτι αυτού.

 

Αλλά και πέρα από το Pride, όταν στην τηλεόραση, η εικόνα του ομοφυλόφιλου είναι η ούτε λίγο ούτε πολύ «η κραγμένη αδερφή», πως έχουμε απαίτηση σαν κοινωνία να διαμορφωθούν χαρακτήρες ανεκτικοί προς τους LGBT; Όταν από την άλλη το ίδιο το ΕΣΡ, λογοκρίνει τις αξιοπρεπείς εικόνες των ομοφυλόφιλων αλλά από την άλλη επιτρέπει τις εικόνες του αστείου, του θηλυπρεπή και του κακιασμένου ομοφυλόφιλου, τότε δεν μπορείς να περιμένεις κάτι διαφορετικό. Και όσο για τη λογοκρισία, των φιλιών μεταξύ αντρών ή γυναικών σε ώρες που βλέπουν παιδιά, θα τις δεχόμουν αν τα προστατεύαμε και από όλα τα άλλα διαβρωτικά πρότυπα. Γιατί όταν επιτρέπεις να προβάλλονται ΜΕΣΗΜΕΡΙ, μοντέλα που λένε πόσο «χοντρές» είναι στα 55 κιλά, και ταυτόχρονα βλέπεις κοριτσάκια Γυμνασίου να μπαίνουν σε κλινικές για νευρική ανορεξία, μην μου λες ότι σε πείραξε ένα φιλί. Προσβάλλεις τη νοημοσύνη μου. 

 

Το Athens Pride 2014, είχε σύνθημα «Οικογενειακή Υπόθεση». Αυτό σημαίνει, κατοχύρωση δικαιωμάτων στο γάμο, όχι μόνο για το θεαθήναι και για την δήθεν επισημοποίηση, αλλά και για πιο ουσιαστικά ζητήματα όπως η ασφάλιση του συντρόφου, η εξασφάλισή του σε περίπτωση χηρείας και πολλά άλλα. Σημαίνει ακόμα και τα δικαιώματα στην υιοθεσία. Και αυτό είναι ένα ευαίσθητο θέμα. Υπάρχει διχασμός στην κοινωνία, για το αν δύο ομόφυλοι γονείς θα μπορούν να μεγαλώσουν φυσιολογικά παιδιά. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα πει αν είναι σωστό ή λάθος. Θα ήμουν σίγουρα εναντίον, αν όλοι οι straight γονείς μεγάλωναν φυσιολογικά παιδιά. Αλλά εφόσον τη στιγμή που μιλάμε έχουμε ακόμα τα πολιτικά πρόσωπα που έχουμε, κάθε άλλο παρά φυσιολογικά παιδιά μπορούν να μεγαλώσουν και αυτοί. Σίγουρα δύο ομόφυλοι γονείς μπορούν να δώσουν ανιδιοτελή αγάπη σε ένα παιδάκι και αν είναι από υιοθεσία, τότε η πράξη είναι θεάρεστη.

 

Ο ομοφοβικός κάνει το θεμελιώδες λάθος να εστιάσει μόνο στην σεξουαλική ταυτότητα του άλλου αντί σε όλη του την προσωπικότητα για να τον απορρίψει. Όμως και ο ίδιος ο ομοφυλόφιλος, είναι το ίδιο λανθασμένος, όταν επιλέγει να προβάλλει μόνο αυτήν. Γιατί κάποιος που, επιλέγει να προσδιορίζει τον εαυτό του ως ένα σοβαρός επαγγελματία, ως ένα φιλάνθρωπο, ως έναν καλό φίλο, που απλά τυχαίνει να έχει διαφορετικές προτιμήσεις, είναι άξιος σεβασμού. Όποιος κάνει το αντίθετο είναι άξιος της λάσπης που τρώει.  

 

Εν τέλει φίλε ομοφοβικέ, μας κόβουν τα φάρμακα, μας κόβουν τη σύνταξη, μας κόβουν το…. εφάπαξ και εσύ σπρώχνεις μακριά σου έναν άνθρωπο με ίδια πάθη, την ώρα που θα μπορούσατε να διεκδικείτε μαζί τα κεκτημένα; Μήπως αν δίναμε σημασία σε όσα μας ενώνουν παρά σε όσα μας χωρίζουν, να πηγαίναμε λίγο πιο μπροστά σαν κοινωνία;

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review