Η Γενιά του Προζάκ

Από τον Γιώργο Χωραφά που είπε σε συνεντευξή του για τα ναρκωτικά: ''Πραγματικά είναι ένα ταξίδι για να μάθεις να το ελέγχεις. Όλα είναι γιατρικό και ταυτόχρονα δηλητήριο. Το κάθε δηλητήριο σε μια καλή δόση είναι γιατρικό. Το κάθε γιατρικό σε μια κακή δόση είναι δηλητήριο.'', μέχρι τον τύπο που στην κυριολεξία με κυνηγούσε στον προαστιακό να του δώσω 30 λεπτά για να πάρει τη δόση του, όλοι ζουν τα ίδια. Τον ίδιο πόνο, την ίδια απόρριψη, την ίδια θλίψη. H έκσταση τους κυριεύει σώμα και μυαλό. Όταν όμως η επήρεια περάσει, βλέπουν ένα μαύρο πέπλο να πέφτει πάνω τους και εκείνοι να μην μπορούν να κάνουν τίποτα για αυτό. Κλαίνε, ουρλιάζουν, βρίζουν, πονάνε. Μόλις έχασαν μια μέρα απ' τη ζωή τους. Αυτό είναι το λιγότερο όμως γιατί κάποια μέρα θα χάσουν όλη τη ζωή τους.

 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ' την αρχή. Ποια είναι η γενιά του προζάκ; Είναι η τωρινή σύγχρονη γενιά, η χορτασμένη γενιά που ψάχνει τη λύτρωση και την ηρεμία μέσα σε ουσίες; Ή μήπως είναι μια γενιά διαχρονική, μια γενιά δίχως όνομα και ηλικία, που ταξιδεύει στους χρόνους, τις πόλεις και τις χώρες, και καταστρέφει μέσα της τα πάντα; Νομίζω ξέρουμε όλοι την απάντηση. Ξεκίνησαν ως μόδα, με κορύφωση τη δεκαετία των hippies. Σε συνδυασμό με τα τραγούδια και τους ψυχεδελικούς χορούς, έφερναν τους χρήστες σε έναν καινούργιο κόσμο. Σε έναν κόσμο έκστασης και χάσιμου. Ναι, χάσιμου. Μόνο έτσι θα μπορούσα να το περιγράψω. Ένα μαύρο, φριχτό, χάσιμο.

 

Εκείνες τις δεκαετίες οι απλοί χρήστες, καθημερινοί άνθρωποι, ζούσαν το "όνειρό" τους μαστουρώνοντας. Ένα τσιγαράκι ή λίγη κόκα δεν πείραξε ποτέ κανέναν. Έτσι θα σκέφτονταν τότε. Η αλήθεια είναι πως τα ''προϊόντα'' αυτά τότε, δεν ήταν ούτε τόσο νοθευμένα όσο σήμερα, ούτε τόσο επεξεργασμένα. Γι' αυτό και δεν έφερναν τα σημερινά καταστροφικά αποτελέσματα τόσο συχνά. Όμως οι showmen και show women εκείνης της εποχής, ζούσαν τα ναρκωτικά απ'τον πυρήνα. Είχαν τα λεφτά, είχαν τις γνωριμίες, ήθελαν κι άλλο. Γι' αυτό και ξεκληρίστηκαν. Μια ολόκληρη γενιά καλλιτεχνών έσβησε μπροστά στα μάτια μας εξαιτίας του ''ονείρου''.

 

Οι ουσίες πέρασαν στο χρόνο χάνοντας την επιρροή τους στον κόσμο για κάποιες δεκαετίες (άλλωστε όπως προανέφερα, παλιά θεωρούνταν απλή μόδα). Ερχόμενη όμως η τωρινή γενιά, ήθελε να τα δοκιμάσει. Έπρεπε να τα δοκιμάσει. Να χαλάσει ζωή, οικογένεια, χρήματα για αυτά. Για όλα αυτά. Κατά τη γνώμη μου όμως η ανάγκη δεν προήλθε από τα στερεότυπα που κυκλοφορούν. Γιατί γνωστά είναι μόνο τα δύο άκρα. Ο κόσμος θα πει είτε πως ο χρήστης δεν είχε τίποτα, καμιά χαρά στη ζωή του - επομένως έψαξε να ζήσει το διαφορετικό, είτε πως ο χρήστης είχε τα πάντα και ήθελε όλο και κάτι παραπάνω. Όχι. Τι γίνεται μ' αυτόν με το μέσο εισόδημα, που έχει φίλους, οικογένεια, σύντροφο, και ζει χαρούμενα; Σίγουρα μπορείτε να μου ονομάσετε τουλάχιστον 3 τέτοιους γνωστούς σας. Κι άμα σκεφτείτε πως δε γνωρίζετε κανέναν, μην πάει το μυαλό σας κατευθείαν στα σκληρά. Και το τσιγαράκι είναι ουσία. Και η σκονίτσα είναι ουσία. Μη ξεγελιέστε. 

 

Μπορεί λοιπόν ο φίλος σας να το κάνει επειδή το κάνουν και οι "φίλοι" του. Πόσες και πόσες φορές έχουμε δει την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Αν βγάλουμε όμως κι αυτό στην άκρη τι μας μένει; Η ανθρώπινη περιέργεια θα γυρίσετε να μου πείτε. Βεβαίως. Όλοι ξέρουμε πως ο άνθρωπος είναι από τη φύση του περίεργος. Αν βγάλουμε όμως και αυτό, τι μένει; Η εσωτερική ανάγκη. 

 

Η εσωτερική μας ανάγκη (κατά τη γνώμη μου πάντα) καθορίζει το ποιοι είμαστε, ποιοι θέλουμε να είμαστε, ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε και ποιοι δείχνουμε πως είμαστε. Βγάζει προς τα έξω όμως επιθυμίες λανθασμένες και μια εικόνα μας που δεν είμαστε εμείς. Βεβηλώνοντας το μέσα μας, μας κυριεύει και μας ζητάει πολλά. Στην προκειμένη περίπτωση τις ουσίες.

Αυτές που τελικά δε βοήθησαν κανένα. Αυτές που διπλασίασαν τους αγγέλους και τρέφουν τους δαίμονες. Αυτές που δε γεμίζουν το κενό, αλλά τελικά αδειάζουν το γεμάτο.  

Είδα τη γενιά μου να καταστρέφεται. Γιατί;

 

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review