Πόσο αξιοπρεπείς είμαστε;

Πρόσφατα η νίκη της Αυστρίας στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision πυροδότησε ομοφοβικά  σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ότι επρόκειτο για εντελώς αναξιοπρεπή εμφάνιση, και πως δεν περνά σωστά μηνύματα στη νέα γενιά.

Δε θα διαφωνήσω πως ήταν αποκρουστικό ως θέαμα, αλλά μιας και επρόκειτο για διαγωνισμό τραγουδιού, απλά έκλεισα τα μάτια στην εμφάνιση. Απλά μάλλον θεώρησα πως κέρδισε λόγω του ότι ήταν το καλύτερο τραγούδι.

 

Στέκομαι στο θέμα της αξιοπρέπειας, που κατά κάποιους δε προβαλλόταν μέσω της εμφάνισης του τραγουδιστή/ριας.

Ας αναλογιστούμε όλοι πόσο αξιοπρεπείς είμαστε τελικά στη ζωή μας, κι έπειτα ας κρίνουμε τον άλλο. 

 

Πόσο αξιοπρεπείς είμαστε όταν επιτρέπουμε να μπουν από το παράθυρο της τηλεόρασης κορίτσια “ελαφροντυμένα”, άφωνα και φυσικά με όχι ευκαταφρόνητο εισόδημα; Τι είδους πρότυπα θα υιοθετήσουν τα νεαρότερα κορίτσια παρακολουθώντας εκείνες, στηριζόμενες αποκλειστικά στην εμφάνιση τους, να κερδίζουν εύκολα χρήματα;

Πόσο αξιοπρεπείς είμαστε όταν απιστούμε στο/στη σύντροφό μας προφασιζόμενοι τη χιλιομετρική απόσταση ή το τέλμα στο οποίο ενδεχομένως οδηγείται η σχέση; Όταν δεν έχουμε το θάρρος να πούμε ξεκάθαρα στον άλλο ότι κάτι τέλειωσε;

Πόσο αξιοπρεπείς είμαστε όταν ως γονείς εκμεταλλευόμαστε κάποιο ταλέντο του παιδιού μας προκειμένου να εξοικονομήσουμε περισσότερα χρήματα; 

Πόσο αξιοπρεπείς είμαστε όταν κλείνουμε τα μάτια στην αδικία και στις επιθέσεις εναντίον συνανθρώπων μας;

Πόσο εντέλει αξιοπρεπείς είμαστε, τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε πως επί συναπτά έτη συντηρούσαμε το πελατειακό κομματικό σύστημα, κοιτάζοντας πώς να βολευτούμε οι ίδιοι ή το σόι, κι αδιαφορώντας αν αποκλείονταν από διοικητικές θέσεις άνθρωποι με περισσότερα προσόντα μεν - λιγότερο ευνοημένοι δε;

Πόσο αξιοπρεπείς είμαστε όταν δεν ασχολούμαστε με την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, παρά μόνο κοιτάμε πώς να βγάλουμε περισσότερα - κι ολοένα περισσότερα χρήματα;

Πόσο αξιοπρεπείς είμαστε όταν κρίνουμε τον συνάνθρωπο μας βάσει χρώματος, εθνικότητος, θρησκεύματος , επαγγέλματος και σεξουαλικών προτιμήσεων;

Πόσο αξιοπρεπείς είμαστε όταν γνωρίζουμε πως κάποια γυναίκα ή ένα παιδί κακοποιείται, και παρά ταύτα δεν προβαίνουμε σε καταγγελίες, επιτρέποντας να συντηρείται τέτοιο αδίκημα;

Πόσο ηθική κοινωνία είμαστε όταν στιγματίζουμε και δεν επιτρέπουμε να εισέλθουν στην αγορά εργασίας πρώην τοξικομανείς, αλκοολικοί και γενικότερα άνθρωποι που έχουν προβεί σε απεξάρτηση; 

 

Απλά, όταν είμαστε βουτηγμένοι στη σήψη, ζητάμε εναγωνίως κάποιον που φαινομενικά αντίκεινται στα καθιερωμένα, να τον χτυπήσουμε σαν σάκο του μποξ, μάλλον για να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλο μας.

Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, η concita συμβολίζει μια αποκρουστική πλευρά του εαυτού μας. Ανακατεμμένοι στη σαπίλα, τη λιθοβολούμε παριστάνοντας τους ηθικολόγους, αφού δεν είμαστε ικανοί οι ίδιοι ν’ αλλάξουμε τον εαυτό μας.

Όμως στη θέση της concita θα μπορούσε να ήταν και ένας αλλοεθνής, ένας πρώην τοξικομανής, ένας οποιοσδήποτε που δε μας μοιάζει αρκετά ώστε να μη γίνει βορά στα δικά μας χέρια, όπου θα τον λοιδορήσουμε θεωρώντας πως επικρατήσαμε σε μια πλευρά του εαυτού μας που δε μας αρέσει.

 

Κοινώς, αυτό που θέλω να περάσω μέσω του παρόντος άρθρου, είναι πως πρέπει να ασχολούμαστε και λίγο με τον εσωτερικό μας κόσμο. Να καλλιεργήσουμε την ανθρωπιά μας, η οποία θυσιάστηκε στο βωμό του εύκολου χρήματος, κι ύστερα να δούμε αν είμαστε ικανοί να κρίνουμε κάποιον.

 

The Best United Kingdom Bookmaker lbetting.co.uk Ladbrokes website review